legniczanka-athina

Na karuzeli życia...

2012-02-07T23:25:00.000Z

Zima się obudziła była i...

2012-02-05T18:12:00.004Z

...gupi, gupi śnieg napadał. 10 centymetrów. Od szóstej rano kocia klapka trzaskała jak w przeciągu. Bydlaki wychodziły, nie wierzyły, wracały, wychodziły... Potem pędem wpadały do domu, znów wyłaziły... Wyspane przecież i głodne. Olly pierwszy raz w życiu zobaczył śnieg. Przybiegł mnie obudzić – ty, mama, pa. Zaraz potem obudziła się Miśka rycząc przeraźliwie – Aaaaa, ile napadało, ja chcę do ogrodu!
O 9.00 pozwoliłam jej wyjść opatulając ją wcześniej należycie.
- Ale wiesz, czego nie można robić? - zapytałam zaczepnie.
- Tak, nie wolno jeść żółtego śniegu.
- Dlaczego?
- Bo to znaczy, że jest ojszczany!
- No!

Na Facebooku właśnie znalazłam ten prześliczny film i nie mogłam mu się oprzeć. Cudny!

Niektórzy lubią poezję

2012-02-01T21:35:00.002Z

Niektórzy -

czyli nie wszyscy.

Nawet nie większość wszystkich ale mniejszość. Nie licząc szkół, gdzie się musi,

i samych poetów,

bedzie tych osób chyba dwie na tysiąc.

Lubią -

ale lubi się także rosół z makaronem,

lubi się komplementy i kolor niebieski,

lubi się stary szalik,

lubi się stawiać na swoim,

lubi się głaskach psa.

Poezje -

tylko co to takiego poezja.

Niejedna chwiejna odpowiedź

na to pytanie już padła.

A ja nie wiem i nie wiem i trzymam sie tego jak zbawiennej poręczy.

(Wisława Szymborska ur. 2 lipca 1923 zm. 1 lutego 2012)

Der Rattenkönig

2012-01-29T00:19:00.018Z

Während ich mit Diesel sprach sagte er, dass Ludwig Hirsch vor einem Jahr gestorben ist. Das hat mich auf einmal sehr traurig und irgendwie einsam gemacht... Hirsch hatte eine ungewöhnlicher Rolle in meinem Leben gespielt. Eine süße Melodie war das... Eine zarte auch...
Ech, Du, ich habe niemals gedacht, dass Du mal stirbst.
Schlafe ruhig mein Freund.

I dla koneserow
... Same kwiatki...

Uhhuhhh!

2012-01-25T23:06:00.002Z

Lubię sobie czasem wdepnąć do takiej jednej mojej koleżanki na kawę. Z jednej kawy niemal już rytualnie robią się dwie, a my, farmazoniąc o naprawdę przeróżnych sprawach tego świata, częstokroć zwijamy się ze śmiechu. Podobają mi się te nasze relacje – oby nie jęczeć. Wystarczy, że jęczymy do poduchy, wszak każda ma swoje zmartwienia i póki nie przybierają one gigantycznych rozmiarów, zostawiamy jęki na czas zgaszonego światła. Co jednak nie znaczy, że sobie nie pomagamy, kiedy któraś z nas tego potrzebuje.

W każdym razie dzisiaj zebrało nas na wspomnienia i, proszę ja Was, było wesoło. Zaczęło się od okazywania uczuć.

Otóż, ile się człowiek w życiu musi namęczyć, by przebrnąć przez rozmowy, na które wcale nie ma ochoty?
Co u ciebie? Wszystko w porządku. Naprawdę? No, tak. A ja słyszałam/em, że u was, to... Skąd – i tu – to bzdury. Brednie tam jakieś. Nie rozumiem, nie wiem. Albo, co jest niestety częstym zjawiskiem – a nie, bo to, o czym mowisz, to dlatego, że tamten tamtej, a ona to i z kolei jej matka z ciotką i jej stryjecznym szwagrem...

Najchętniej by człowiek ryknął – a weź się odpierdol!

Abstrahując, pamiętacie notkę, kiedy Miśka przed wyjazdem na Wyspy uczyła się u jej koleżanki z podwórka angielskiego w trybie ekspresowym?
- Hello. (heloł) powtarzała Miśka
- How are you? (Hał ar ju)
- I'm fine, thank you. ( Ajm fajn fak ju)... Zadnego tam, ze nie mam czasu, ze się spiesze. Się jebaj, nie? Musiałam wówczas mocno udawać, że tego nie słyszałam i nie rechotać echem niosącym się hen.

Koleżanka opowiedziała mi o swojej dalekiej kuzynce, Klaudusi, którą w latach siedemdziesiątych nie zdiagnozowano jako dziecko niepełnosprawne umysłowo, ale zaliczono do trudnych. Klaudia była prześliczna i nieprzewidywalna pod względem okazywania uczuć.
- Słuchaj, już jako dorosła przyjeżdżałam do babki, szłam tam do ciotki, a Klaudia do mnie – Iksińska, jak fajnie, że jesteś! Siadaj, pogadamy – totalnie rozentuzjazmowana faktem, że mnie widzi. Następnej soboty przyjeżdżam, idę tam znów, wchodzę do domu uśmiechnięta. Witam Klaudię, a ona mi na to z miną pomarszczonego rottweilera – uhhuhhh!!! Na co każdy człowiek od razu się wycofuje. Mało tego, nawet nie sili się potem na żadne komentarze, bo tak naprawdę nie ma czego komentować. Jakie to genialne! Nie zaprosić, nie wyprosić i nie obrazić.
Czysta żywa walka o przestrzeń i wolność. Bez rannych i kulawych.

I tak sobie myślę, że ile zyskałabym spokoju ducha, gdybym chociaż co dwudziesty raz w życiu zmarszczyła się jak rottweiler i odpowiedziała – uhhuhhh!

O śmieciach...

2012-01-17T19:25:00.002Z

Wróciwszy dzisiaj ze szkoły rzuciłam się do mycia garów po śniadaniu i wyrzucania śmieci. Przed moim domem, jak przed domem każdego sąsiada stoją trzy kontenery. Niebieski na szkło plastik i puszki, brązowy na papier i odpady organiczne, czarny na resztę gadżetów. Śmieciarka przyjeżdża co środę i raz zabiera niebieski – brązowy, raz czarny. Jutro ma zabrać czarny.

Patrzę w otchłań czarnego, który ma jutro wyjechać, a tam stos reklamówek z pampersami, puszkami po kociej karmie, wystającymi szyjkami szklanych butelek i całą masą innych odpadów, które absolutnie nie powinny się tam znaleźć. No ręce mi opadły. Problem w tym, że nie mogłam tego zignorować, bo panowie zabierający kubły zaraz nakleją mi karteczkę pouczającą i kubła nie opróżnią.
Wściekłam się zatem do granic możliwości i jęłam rzucać mięchem. Zastukałam do sąsiadki po prawej, czy nie widziała podejrzanej bandy podrzucającej śmieci. Na wieść, że nie widziała zastukałam do drugiej, po lewej, która ma monitoring, ale na moje nieszczęście nie nagrała. Wskazała jednak na drzwi przeze mnie podejrzane mówiąc – ci Cyganie często kręcą się po okolicy z reklamówkami pełnymi śmieci.

Ty zaś stoisz człowieku z naręczem reklamówek na środku ulicy, klniesz jak szewc i nie masz pojęcia co dalej. Wziąć do domu i segregować? Pierdolnąć na środek jezdni i siarczyście na nie splunąć? A może rzucić je pod drzwi wskazanego sąsiada z naprzeciwka, który owszem ma dziecko w pieluchach, kota i śmietnik wypełniony po brzegi, ale nie złapanego za rękę?

Niezbyt elegancko się wysławiając podreptałam na tak zwane uliczne wysypisko za klombem. Idąc w tamtą stronę z reklamówkami bluzgałam po angielsku, wracając po polsku. Przy czym odgrażałam się, że tego nie daruję.

Po południu, po kolejnych rozmowach z sąsiadami i niemal pewności, że to ta rodzinka (byłam nawet u Słowaków obok tego domu) zastukałam do podejrzanych. Nikt mi nie otworzył. Toteż naskrobałam list po angielsku w sensie, że ja już wiem i ich ostrzegam przed ewentualnymi konsekwencjami, przed którymi się nie cofnę.

I to nie są moje jakieś tam fanaberie. To jest rzeczywisty i całkiem poważny problem. Sąsiad może ci zasrać śmietnik każdego pieprzonego tygodnia i każdego pieprzonego tygodnia śmieciarka może ci nakleić kartkę, że nie zabierze, bo nie segregujesz.

Się teraz weź babraj z czyimś gównem i wymyśl gdzie go sprzedać dalej...

A Lustereczko przysłała mi to:

„Panie, daj mi siłę do zaakceptowania rzeczy, których nie mogę zmienić; odwagę do zmiany rzeczy, których nie mogę zaakceptować; mądrość, abym ukrył ciała tych którzy mnie dzisiaj wkurwili.

Spraw abym uważał, czy palce które przydeptuję dziś, nie są połączone z dupami, w które będę musiał włazić jutro.

Pomóż mi zawsze dawać z siebie w pracy 100%... 12% w poniedziałek, 23% we wtorek, 40% w środę, 20% w czwartek, 5% w piątek.

I pomóż mi pamiętać... kiedy mam naprawdę zły dzień i zdaje mi się, że wszyscy dookoła chcą mnie wkurwić, niech nie zapomnę, że do zrobienia smutnego wyrazu twarzy potrzeba aż 42 mięśni, a tylko 4 do wyprostowania środkowego palca i powiedzenia im, że mogą mi do dupy pogadać.”

A ile trzeba mięśni, by wyrazić pogardę?

O babach i chłopach...

2012-01-02T20:14:00.002Z

Strasznie się ostatnio uśmiałam podczas telefonicznych rozmów z koleżankami. O babach gadałyśmy i ich życiu z facetami lub bez. Koleżanka pierwsza ceni sobie bycie z kimś na odległość i tylko spotykanie się podczas weekendów, druga zaś jest bardzo szczęśliwa w związku, jaki od iluś tam lat tworzy.

Dodam tylko, że mnie jest dobrze samej, ale czasem fajnie by było mieć kogoś. Ot, żeby gdzieś wyjść, pogadać, obejrzeć film, pogładzić się po plecach, albo zwyczajnie opierdolić za za grubo pokrojonego pomidora. „Bo kochana, z tym podejściem baby do faceta jest tak, że jeden wyleje ci kawę na dopiero co położony obrus i jesteś cała w skowronkach, a drugi za grubo pokroi pomidora i już ma zjebki.” Powiedziała mi kiedyś Przedziwna. Coś w tym jest.

W każdym razie pierwsza koleżanka opowiedziała mi, jak to jej związek chylił się ku końcowi, bo ona już niczego nie czuła poza przyzwyczajeniem i strachem, by faceta specjalnie nie zranić. Odwiedziła go w weekend. Rano budzi się oraz widzi, jak on leci do sypialni z tacą pełną śniadania. Marzenie wielu kobiet, prawda? „A kto ci, chuju, powiedział, że ja w ogóle jestem głodna!” Pomyślała i przeraziła się tej parszywej myśli.
- Na usprawiedliwienie się dodam, że był ze mną tyle lat i musiał, cholera jasna, wiedzieć, że ja nie jem śniadań! - mimo tego posmarkałam się ze śmiechu.

Druga opowiedziała mi o tym, jak po tygodniowej podróży służbowej wróciła do domu i zastała śliczny porządek. Aż ją lekko zatkało i szczęście całą przepełniło... Wieczorem zaś wytknęła facetowi, że, kurwa, pościeli nie zmienił, bo jak porządki, to na dobre, nie?
- A jak bym zmienił, to dopiero byś mnie tu z bagnem zmieszała, że co się działo! - odgryzł się facet. No właśnie. Pewnie by tak było.
Ten sam facet w reakcji na wkurwa swojej kobiety, podczas którego ona rozbiła w zlewie szklankę powiedział – o, to już mamy tylko „czy”(trzy). - Lepszego rozładowywacza napięcia niż dowcip chyba nie ma.

Moim wzorem do naśladowania jest związek dwojga bliskich mi ludzi, których znam jeszcze z czasów liceum. Ona spokojna, rozważna, zdystansowana do świata z cholernym poczuciem humoru. On raptus, krzykliwy, gadatliwy – dusza artysty, swojego czasu tancerz, muzyk, choreograf i wariat. Autentyczny wariat, który figle i psikusy po prostu uwielbia. Niby wcale do siebie nie pasują, a żyć bez siebie nie mogą. To jest dla mnie to coś. Kochać się i być sobie przyjacielem bez względu na różnice charakteru. Nic z wygody, nic na pokaz i nic ze strachu przed samotnością. Czysta żywa miłość i fascynacja.

- A ty – zapytała mnie pierwsza koleżanka, - czego byś pragnęła od swojego faceta. - Oprócz tego, co już powiedziałaś i co jest oczywiste.
- Chciałabym takiego, który mnie doceni...

A homary na starość spacerują po dnie morza trzymając się za kleszcze...:)

Święta, święta i po świętach

2011-12-30T16:59:00.002Z

Nasze tegoroczne były autentycznie przeurocze i bardzo spokojne. Na Wigilię zaprosiłyśmy z Miśką jej najlepszą koleżankę z ulicy Tia-may i jej mamę, Danny. Nie chciałyśmy być same, a Anglicy Wigilii nie obchodzą, więc była to okazja, by zaprezentować im naszą tradycję. Tradycji na stole było mało. Karp wylądował w zamrażalniku, bo pomyślałam sobie, że nie każdemu musi smakować ta wyjątkowa, jak dla mnie, ryba i jej ościsty urok. Była za to panga, krewetki z czosnkiem, sałatka z ośmiornicy, biała kiełbasa, kiełbasa wiejska (prawdziwa wiejska) i talerz mięcha – gyros. Sałatka grecka, tzatziki, brokuły i smażony chleb.

Nie został mi ani jeden pieróg na święta, ale i nie zamierzałam stawiać ich na stół, gdybym jakieś miała. Moi bliscy wiedzą, że nie jestem fanką pierogów. Umiem za to świetnie je przyrządzać. No i jak się je miało przez ostatni miesiąc dzień w dzień pod dostatkiem, to... Nawet Miśka się o nie nie upominała. Zresztą ona jest bardziej wyjadaczką farszów, niż pożeraczem gotowych pierogów, a jak widzi farsz z kapustą i grzybami, to ścierą muszę ją gonić.

Zatem w Wigilię urządziłyśmy przyjemną kolację we cztery. Pokazałyśmy naszym gościom tradycję dzielenia się opłatkiem i opowiedziałyśmy, jak taka kolacja rzeczywiście powinna wyglądać i co powinno znaleźć się na stole. Goście byli pod wrażeniem. Tia-may, że siedzimy wszyscy i jest tak uroczyście, Danny, że to jedzenie jest takie pyszne! Sałatka grecka została hitem! Zdaniem Danny Anglicy nie umieją przyrządzić smacznej sałatki, więc warzywa jedzone są raczej oddzielnie. Nie zdziwiło jej moje spostrzeżenie, iż Miśka w szkole je tylko groszek, kukurydze i marchewkę, jako dodatki do obiadów.

Przed kolacją moja koleżanka miała mnóstwo roboty – sprzątanie, pranie, zwłaszcza tego ostatniego nie wolno robić w święta i Nowy Rok, bo przesąd twierdzi, iż robienie prania w te dni oznacza śmierć jakiegoś członka rodziny. W związku ze śmiercia zdradziłam jej, iż w naszej rodzinie przesąd mówi, że jak umarły nie zostanie pochowany przed weekendem, kogoś ze sobą zabierze. Dlatego moja babcia, najbardziej w ten przesąd wierząca, obiecała umierać najpóźniej we wtorek. Hihihi.

Pierwszego dnia świąt odwiedziła mnie Dorota. Jeny, jaka to była cudna wizyta. Taka spontaniczna i na zasadzie – nie bądźmy sami. Przyniosła kluski z makiem! Moje dzieciństwo zajrzało mi do paszczy! Później poleciałyśmy z Miśką na angielskie party wieczorową porą. Jednak to nie było to. Party, jak party. Się stało, gadało, była głośna muzyka, szwedzki stół. Wolę nasze świąteczne przyjęcia.

Najlepsze, to prezenty. Ja w tym roku ofiarowałam Miśce 11 różnych i myślałam, że to szczyt marzeń. Jak się okazało, moi znajomi gromadzili prezenty gwiazdkowe dla swoich dzieci od LIPCA! Pół salonu zajętego było podarkami w świąteczny poranek. Miśka była w totalnym szoku i oczywiście zawiedziona, że Mikołaj nie zrobił jej takiego czegoś... Ja pierdolę.

Wybrnęłam z tego tłumacząc, iż mikołaj jej robi prezenty ściągając wcześniej pieniądze jedynie z mojego konta, a tam ściągnął z konta wszystkich członków rodziny, więc jest ich więcej.
- A z mojego taty konta nic nie ściągnął dla mnie? - zapytała.
- Może tata po prostu nie miał kasy. - odpowiedziałam.
- A co mi tam, mikołaj i tak mnie bardzo kocha! - wykrzyknęła.
- Jak wszystkie dzieci.

Święta, święta i po świętach – mawia moja mama. Jutro Sylwester. Co mi dał ostatni rok? Zdrowie dał, szkołę języka angielskiego dał, szkolenie, ważne szkolenie na temat higieny żywności na następne trzy lata, które mi się przyda. Dał mi też pomysł na to, co dalej. Zawsze lubiłam nieparzyste lata. Happy New Year everyone!

And the Oscar goes to... BRENDA LEE!

2011-12-27T01:55:00.003Z

Polowa ulicy stwierdzila, ze Brenda do dzis jest najlepsza.:))))

Niewielką ilościa głosów pokonała Dean Martina z jego czarującym utworem...

Macie jeszcze jakies propozycje?

Słodkiego miłego życia...

2011-12-22T23:48:00.009Z

...Tak korzystając z okazji.
Poza tym oczywiście tego, czego sami sobie życzycie i niech Was diabli szerokim łukiem omijają.Choroby niech skisną już w skarpetach. A wiara, nadzieja, serce i duch z Wami niech będą. Niech będzie też tęsknota, czarodziejska. Bez niej nie byłoby magii świąt. To co? Czarodziejskich, nie?

Z wielkiego śpiewania zostało mi i dominuje nad "Lulajże Jezuniu" to:

A Long Time Ago In Bethlehem
So The Holy Bible Said
Mary's boy child, Jeusus Christ
Was born on Christmas-day

Hark now hear the angels sing
A king was born today
And man will live forever more
Because of Christmas-day

While shepherds watched their flocks by night
They see a bright new shining star
They hear a choir sing the music
It seemed to come from afar

When Joseph and his wife Mary
Came to Bethlehem that night
They find no place to born that child
Not a single room was in sight....

Przekażmy sobie znak pokoju

2011-12-12T21:42:00.007Z

Wszyscy „święci” się ostatnio kręcą wokół mnie. Splot okoliczności też ma w tym swój udział.

Zacznę od przedostatniej soboty.

Do drzwi mych zapukał sąsiad w towarzystwie schludnie ubranej młodej pary i na oko czteroletniego chłopca.
- Szukali Polaków, to przyprowadziłem ich do ciebie. - rzekł i się wycofał.
- Dzień dobry. - przywitali mnie szerokimi uśmiechami, a ja już wiedziałam, że to świadkowie jehowy.
- Jesteśmy...
- A ja jestem ateistką.- żebyście widzieli te miny. To nie była pogarda, to nie było niezrozumienie i chęć podjęcia dyskusji. To był szok pomieszany ze współczuciem, jak gdyby się nagle dowiedzieli, że sąsiadka umiera na raka języka, a wcześniej wszystkim boleśnie obrabiała dupy. No bo jak można nie wierzyć w Boga. - Czy nie lepiej byłoby pójść z synkiem na plac zabaw w sobotnie popołudnie, miast skazywać go na łażenie po kominach i słuchanie tych sekciarskich farmazonów? - skwitowałam, ale zrobiło mi się cokolwiek głupio, że tak ostro pojechałam, bo co oni są winni? To tylko narzędzia. Biedne narzędzia. Życzyłam ale miłej soboty, wyłgałam się zapracowaniem i pożegnałam grzecznie świadków jehowy. Oni pożegnali mnie równie grzecznie. Byli młodzi, to warto zapamiętać.

W minioną sobotę, też tak popołudniem, Miśka czekała na koleżankę dyndając w salonie. Klap, klapa na listy strzeliła o drzwi. Ja w jadalni gniotłam pierogi, dziecko rzuciło się do otwierania i słyszę:
- A dzień dobry, jest pani Julia? - to mnie zaciekawiło. Już później sobie pomyślałam, że podczas ostatniej wizyty świadków imię padło z moich ust i przypięto je do mnie.
Przed drzwiami stało dwóch dobrze ubranych facetów. Jeden około 50 – 60tki z siwą brodą, drugi, jeśli miał trzydzieści pięć, to góra.
- Wiem, domyślam się! - rzuciłam z uśmiechem już w przedsionku salonu.
- Przyszliśmy z panią porozmawiać, tak na chwileczkę. - powiedział starszy z naleciałością akcentu angielskiego. „Pewnie, khem, guru.”
- Ale, proszę szanownych panów, jestem ateistką, nie wierzę w istnienie Boga. Nie kierują mną żadne pobudki związane z trendami mody czy chwilowego zwątpienia w jego istnienie. - tu znów szeroko się uśmiechnęłam.
Panowie szybko uderzyli w taki deseń:
- Czy pani wierzy w to, że te drzwi same się tutaj osadziły? - starszy wskazał na moje wejściowe.
- Nie, człowiek je tam osadził.
- A czy pani wierzy, że ta cegła sama powstała? - tu młodszy popukał w ścianę.
- Nie, człowiek ją powstał. Nie Bóg... - wzięłam się pod boki. Pomyślałam także, że skoro po wcześniejszej wizycie tamtej pary ci przyszli do mnie, to jak ich grzecznie nie spławie, ta dyskusja będzie trwała tu i trwała. Podziękowałam im zatem szalenie grzecznie niemal nie dopuszczając ich do głosu – niemniej życzę panom miłego dnia i wszystkiego najlepszego, tararara. A oni mi wtedy:
- To jak przyjdziemy następnym razem...
„Ten młody to jeszcze mógłby wskoczyć na pogawędkę, hue, hue”
- Proszę panów, czy trzeba być niegrzecznym w stosunku do świadków jehowy, by uszanowali, że ktoś jest innej wiary, innego przekonania, albo chce być po prostu wolny? Nachodzenie ludzi i robienie w ten sposób z siebie mesjaszy czyni was egoistami, bo robicie to dla siebie, nie innych. Nie zapraszam panów tutaj ponownie. „No, może tego młodego, gdyby nie był takim świętym.”
- Proszę pani, my nawracamy. Jezus też...
- Miśka, zostaw to, przecież prosiłam. Sami panowie widzą. Miłego dnia.
- Dziękujemy za życzliwość i do widzenia.
I jakoś czuję, że ta życzliwość w pięty mi wejdzie. Ale spokojnie. Poczekajmy. Przesz oni kocim zaznaczaniem terenu mogą wrócić, wysyłając coraz to mądrzejszych...

A, o kotach mowa!

Se szłam z Miśką i se znalazłyśmy. Ona od razu, że weźmy, mamo. Ja, że tfu, tfu, jeszcze mi tego brakowało, czterdziestka na karku i zero jakiegoś rozsądnego dawcy. No a koty?! A-no, wzielim, wypralim i... czyż to nie słodkie? Iiiiiiii, dla moich synów!

W nastepnej notce opowiem Wam, jak bylam w kosciele w celach biznesowych i jak umarlam, gdy polowa oblesnych grzesznikow poderwala sie i poszla do komunii. Hue, hue, hue:)

A to przed chwila. Jak se poszlam na tron i ostatnia rolke zabral huragan. Najgorsze bylo to, ze "pilot" w postaci Miski, juz spi. Tededeedeee...

Komu, komu choinkę kocim szczochem?

2011-12-10T19:05:00.004Z

Pamiętacie zabawę w pomidora? U nasz w domu pomidora zastąpiły pierogi.
- Hej, co u ciebie?
- Pierogi.
- A poza tym?
- Legnickie.
- A już tak naprawdę, co poza tym.
- Z kapustą i grzybami.
- Hyhyhy – kłapiemy koparami.

Zarobiona jestem do tego stopnia, że przestałam przyjmować zamówienia na uszka. Niewdzięczna i mało opłacalna robota. Jeden klient w sklepie zamówił pierogi tylko z grzybami, odrzuciłam zamówienie. Szef zrozumiał moje argumenty.
W domu moja współpracownica miesza ciasto na okrągło. Pani Kenwood jest niezawodna, a mnie się szmaty do palców nie kleją.
Kilka miesięcy temu panią Kenwood Hanka chciała wystawić przed dom. Przygarnęłam i proszę, jak mi się odpłaca.

Choinka ubrana, Olly się cieszy bardziej niż Miśka.
Na niego, Ollego znalazłam sposób, by się wyszalał bez mojego fizycznego wkładu. Już nie muszę ze sznureczkiem popierdalać po chacie. Kupiłam latarkę z laserowym światełkiem, hihihi. Zabawa na sto trzy.:)

Wczoraj ubawiłam się byłam przednio podczas korespondencji z panem Krzysztofem Borsukiem, który dotarł na moją stronę i jął straszyć sądem za oszczerstwa. Nie ważne, że posiadam całą tekę zgromadzonych materiałów przeciwko wspomnianemu panu. Pan już wydał na mnie wyrok i ba! Zasądził 50 tysięcy odszkodowania jeśli nie usunę notki jego szkalującej. Sęk w tym, że ta notka jest prawdą. No i co to będzie, co to będzie?

Niech się pan Borsuk wyluzuje i cieszy nadchodzącymi świętami. Niech się pan Borsuk cieszy, że nie życzę mu ościstego karpia i choinki kocim szczochem pachnącej, bo to by znaczyło, że mam go kompletnie w dupie. A nie mam. Ja bym jeszcze chciała pana Borsuka powkurwiać. I ja jeszcze nie wytaszczyłam ciężkiej artylerii. Niemniej jestem podniecona odzewem, ho, ho, ho!

choinka you are...

2011-12-08T22:50:00.000Z

Black Country Living Museum

2011-11-29T16:13:00.002Z

Miśka pojechała dziś z szkolną wycieczkę do tytułowego muzeum. Ukazuje ono historię przemysłowego okręgu Black Country z XIX i XX wieku. Była tym faktem tak podekscytowana, że nie mogła zasnąć. Bynajmniej nie dlatego, że zamiast lekcji będzie zwiedzanie, że karnie się autobusem, co uwielbia, i że przygoda, te sprawy. No, może przesadzam, bo na pewno też. Najbardziej rajcował ją fakt, że weźmie ze sobą aparat fotograficzny. Ona będzie robić zdjęcia dla mamusi. Ona będzie obarczona odpowiedzialnością za kondycję techniczną aparatu oraz będzie czuwała nad tym, by nie został gwizdnięty. Na jej barkach spoczęła opieka nad rodzinnym klejnotem, który mama jej zaufała.

Osiem kanape(czek), dwa tosty, rafaello, ciastka, małe jabłko, zero siedem chlania i... - ale ciężki plecak! Jestem, jak moja babcia, obliczam posiłki nie na ich ilość w ciągu dnia razy potrzeby dziecka, lecz na godziny razy wrażenia i swobodę sięgania po kanapkę kiedy dusza zapragnie.

Oto filmik z wycieczki po muzeum na youtube.

A ja czekam na nią i te zdjęcia. Przez cały dzień mam niepokój wewnętrzny. A bo ja wiem, czy kierowca autobusu jest tak dobrym kierowcą, jak ja? A bo ja wiem, czy panie opiekunki... itd.
Później dopiszę i wkleję zdjęcia. Jeśli naturalnie aparat przeżył, zarejestrował albo dotarł do domu....

Podobno było swell...:))))

Przed swietami muzycznie

2011-11-27T23:58:00.005Z

Nie lubię tej piosenki. Osłuchana. Za to Miska przepada...

A ta pani juz zaplanowała mi czas aż uwalę się spać. Co się zaraz... Ale jeszcze raz...

Poza tym slyszeliscie Beyonce w L.A.?
...

Sie Gorniak czepiali. Aaaa, sorki, bo to hymn byl.

Last christmas.... lalalalala...

Tadam!

2011-11-25T23:06:00.000Z

Jak zapakować prezent? (niebawem na czasie!!! ;)

1. Przygotuj na stole miejsce do działania.
2. Idź do szafki, wyjmij reklamówkę z prezentem w środku. Zamknij drzwi szafki.
3. Otwórz drzwi od szafki ponownie i wyjmij stamtąd kota.
4. Wydobądź zwój arkuszy papieru ozdobnego z drugiej szafki.
5. Wróć i wydobądź stamtąd kota.
6. Z szuflady wyjmij taśmę klejąca, nożyczki wstążki i bileciki do napisania życzeń.
7. Rozłóż to wszystko na stole.
8. Zapomniałeś wyjąć sznurek, wróć wiec do szuflady i przy okazji wyjmij kota, który wlazł tam, kiedy wyjmowałeś nożyczki.
9. Wyjmij prezent z reklamówki.
10. Wyjmij kota z reklamówki.
11. Otwórz pudełko, w którym znajduje się prezent, wyjmij i obejrzyj prezent,
wyjmij kota z pudelka, włóż prezent z powrotem.
12. Rozłóż arkusz papieru zebry przymierzyć ile musisz uciąć.
13. Spróbuj wygładzić i dokładnie wyprostować papier. Usuń kota spod spodu.
14. Utnij równo.
15.Wyrzuc to, co uciąłeś, bo kot rozdarł papier polując na nożyczki.
16. Przytnij drugi arkusz.
17. Umieść prezent na uciętym kawałku papieru.
18. Podnieś brzegi papieru żeby owinąć prezent. Zastanów się, dlaczego nie
możesz ich połączyć. Usuń kota spomiędzy papieru i pudelka z prezentem.
19. Jedna ręką trzymając owinięte pudełko utnij druga kawałki taśmy
klejącej.
20. Dwudziestominutowa przerwa na usuwanie kawałków taśmy klejącej z kota.
21. Starannie zagnij papier i umocuj zagięte rogi taśmą klejącą.
22. Potrzebna ci będzie wstążka. Dogoń kota i zabierz mu rolkę wstążki.
23. Spróbuj obwiązać wstążką paczkę z prezentem
24. Zwiń wstążkę z powrotem i odpakuj prezent z papieru. Kot rozdarł papier
polując na koniec wstążki, którą zawiązywałeś paczkę.
25. Powtarzaj punkty 1 - 20 do ostatniego arkusza papieru.
26. Ze względu na brak czasu i obawę o ostatni arkusz papieru zrezygnuj z
realizacji punktow 13 - 17. Znajdź jakiś karton odpowiadający rozmiarem
prezentowi.
27. Włóż prezent do pudelka i zawiąż sznurek.
28. Przetnij sznurek, otwórz karton i wyjmij kota.
29. Włóż wszystkie przybory, pudełko i prezent do reklamówki i przenieś
się do osobnego pokoju.
30. Zamknij drzwi na klucz i wyjmij przybory z torby.
31. Z pudelka usuń kota, otwórz drzwi, wystaw kota na zewnątrz, zamknij
drzwi.
32. Powtarzaj tak długo jak to konieczne.
33. Rozwiń ostatni kawałek papieru. (Może to być trudne np w toalecie, ale
postaraj się)
34. Okazało sie ze kot juz rozdarł i ten arkusz. Otwórz drzwi i przetrząśnij
wszystkie szafki w poszukiwaniu resztek papieru z ubiegłego roku. Niestety
bez powodzenia - rok temu kot tez pomagał ci pąkować prezenty.
35. Wróć do toalety, zamknij drzwi na klucz i spróbuj czy nie da sie jednak
wykorzystać tego ostatniego arkusza.
36. Zamknij pudlo, owiń papierem a rozdarte miejsca sklej taśma. Owiń
wstążka i dodaj kokardy żeby zakryć te najgorsze miejsca.
37. Przyczep bilecik z życzeniami. Usiądź i podziwiaj kawałek dobrze
wykonanej pracy. Możesz sobie pogratulować.
38. Otwórz drzwi. Idź do kuchni. Przygotuj sobie cos do picia, napełnij
miskę kota.
39. Po 15 minutach daremnego czekania az kot pojawi się sie przy misce wnioski
nasuną sie same.
40. Rozwiąż wstążki, odwiń papier, otwórz pudełko i wyciągnij kota.
Idź do sklepu i kup ozdobna torbę. Włóż do niej prezent.

Tadam!

Z ukłonami w stronę rodaków, psia ich mać!

2011-11-23T21:29:00.005Z

W domu zapachniało świętami. Kapusta podskakuje w garnku, w miskach piętrzą się grzyby i stosy skrojonej cebuli. Robię farsze na pierogi z kapustą i grzybami oraz legnickie. Jutro zaczynam lepić na sprzedaż. Oferta jednego ze sklepów z międzynarodową żywnością może nie jest kokosowa, ale na początek dobra.

Wraz z szefem mamy plany na rozszerzenie asortymentu. Facet jest łebski, trzeba mu to przyznać z ukłonem. Moja świętej pamięci babcia Stefka, która była najlepszą biznesłoman w historii obu naszych rodów mawiała, że z Ruskimi biznes jest pewny. Wystarczy rzetelnie robić swoje, i na czas i nie kręcić.

Szwagier dostał nową pracę po traumatycznym harowaniu dla Polaka na budowie za przysłowiowe grosze. Obraziliśmy się na rodaków i ciągle oczy ze zdumienia przecieramy, że to jednak jest prawda, iż u nasz swój swojemu szybciej zaszkodzi, niż pomoże.

Moja przyjaciółka ostatnio po trzech miesiącach nieustannej walki, nieprzespanych nocach, siedzeniu na telefonie odzyskała od Polaka – księgowego zwrot jej i jej partnera podatku za ostatnie trzy lata. Walka toczyła się o niebagatelną sumę. Facet robił wszystko, by nie oddać pieniędzy. I chuj, że w umowie jak byk stało, iz facet pobiera prowizję, jak każdy usługodawca, a resztę sumiennie przelewa właścicielowi. Nie, on chciał mieć wszystko. Krzysztof Borsuk się nazywa i działa na terenie Holandii, Niemiec oraz Polski. Przestrzegam szanownych czytelników przed gnojem.

Gdy przyjaciółka słała pisma ponaglające, wykonywała masę telefonów tygodniowo, jej facet stawiał na nogi wszystkie biura Borsuka, on spokojnie odpisywał, że teraz mają poczynić następujące kroki:

Przesłać skanem potwierdzone przez bank numery kont, że owe w rzeczy samej do nich należą (sic!). Ja pierdolę.
Przesłać skanem kopie dowodów osobistych potwierdzonych notarialnie. Ja pierdolę.
I szereg innych zdarzeń, których już nie zapamiętam.

Po przelaniu morza adrenaliny, wysłaniu pod adresem Borsuka wszelakich „chujów”, w tym syberyjskich z bakami, ale z klasą, okazało się, że Borsuk przelawszy im kasę (może w popłochu) nie odliczył jednej ze stów sobie należnej.

Ja mu tę stówę oddam – facet przyjaciółki zaćwierkał mi do słuchawki – ale wiesz...
Wiem – odpowiedziałam – najpierw skan dowodu potwierdzony przez urząd miasta lub notariusza...
Tak!
I bardzo słusznie.

Boże uchroń mnie od Polaków - pracodawców, pomocników na obczyźnie, bo z wszelaką swołoczą poradzę sobie sam!

Ament.

Miśka zwiewa od pierdla

2011-11-17T18:41:00.003Z

W miniony poniedziałek Miśka wyszła ze szkoły ze zwieszonym nosem.
- Mamusiu, tylko mi nie przerywaj. - podniosła rękę. - Ja bym nie chciała iść jutro do szkoły, bo wiesz... - znów podniosła rękę widząc, jak wywracam oczami. - No bo ta pani, co do niej chodzimy się uczyć śpiewać piosenki, to wiesz, ja i Eli się śmiałyśmy..., bo nas Faith i taki chłopak rozśmieszali i ona, ta pani, dała nam karę i powiedziała, że jutro pójdziemy do takiej innej pani (łomatko!), która będzie na nas krzyczeć. - Ja się boję i nie chce iść wcale jutro do szkoły. - przy ostatnim zdaniu teatralnie zadrżał jej głos i nawet łzy napłynęły do oczu.
We mnie natychmiast odezwał się głos, że jak to jutro? Kara powinna być natychmiast, później można już tylko wytłumaczyć, co dzieciak zrobił źle.

- Pójdziesz jutro do szkoły, kochanie. Nikt na pewno nie będzie na ciebie krzyczał i potem opowiesz mi wszystko, dobrze? - zdaje sobie też sprawę z tego, że dzieciarnia kłamie, by uniknąć bury.
O głosie powiedziałam szwagrowi.

- E tam, różne są sytuacje w życiu. - uciął. - Jak jesteś w supermarkecie, a dzieciak kładzie ci się na podłodze i wali nogami o nią, to stawiasz go tam do kąta?
- Nie, jestem spocona z wściekłości i myślę sobie, czekaj, tylko stąd wyjdziemy.
- No widzisz, i co później robisz?
- W domu mija wściekłość, więc tłumaczę.
- Nie zadajesz kary?
- A wiesz, że nie.
- Błąd!

W dorosłym życiu też nie jesteśmy karani przez sądy natychmiast. Musimy odcierpieć swoje, czekając najpierw na rozprawę sądową, potem na wyrok. Zostajemy pomiędzy z duszą na ramieniu i mamy mnóstwo czasu na to, by przemyśleć, jak mocno zawiniliśmy.

Pamiętam, gdy byłam dzieckiem i znajdowałam się z rodzicami gdzieś między ludźmi, a moje zachowanie pozostawiało wiele do życzenia, matka mówiła mi :Czekaj, porozmawiamy sobie w domu, ale ta rozmowa nie będzie miła. I chuj, już miałam po zabawie oraz byłam do rany przyłóż. Nienawidziłam tego, gdy tak do mnie mówiła. Przede wszystkim dlatego, że później, podczas tych niemiłych rozmów nie była obiektywna, świadkowie zdarzenia rozeszli się do domów, a wraz z nimi moje argumenty i ich wiarygodność.

Tylko, kurwa, w dorosłym życiu mamy prawo do adwokata, który za nas pomyśli o tym i owym podczas linii obrony.

To tak w połowie zgadzam się ze szwagrem. Powinnam jednak zastosować karę, ale też nie zgadzam się na gnębienie psychiczne dzieciaka, że jutro, pojutrze.

Miśka musiała odbyć swoją karę – stanie na baczność przy pani podczas przerwy przez PIĘĆ minut. Krzyków nie było. Jednakże kara została jej przedłużona, gdyż nie stawiła się w pierdlu przed, lecz po obiedzie. Przedłużona ją też o następne dwa tygodnie... Trochę długo, ale jak mus, to mus.

Przeżywa to każdego dnia, jak mrówka okupację i codziennie nie chciałaby pójść do szkoły!

Dziś, jak co dzień zapytałam ją, jak było w pierdlu.

- Schowałam się pod ławką i pani mnie nie widziała.- powiedziała niepewnie.
- Czyli całe pół godziny przeleżałaś pod ławką, gdy inne dzieci ganiały po boisku?
- Tak, i jutro też tak będę leżeć, aż pani o mnie zapomni.

Muszę przyznać, że trzymam kciuki za panią, by nie zapomniała. Tłumaczę dziecku, a ona swoje!
Podobno obciach to jest okropny, tak stać. Ale na rany, niech jej żadna amnestia nie obejmie!

- Problemy trzeba rozwiązywać, nie da się od nich uciec. - pogłaskałam skuloną nieco osóbkę.
- To pójdę jutro do tej baby, khem, pani przed obiadem...

Nie pójdzie. Cóż, poczekajmy na rozwój wypadków.

Sok, soku, kocham pogania

2011-11-12T16:13:00.002Z

Poza tym, że oczytałam się byłam na temat istotnych walorów wszelakich przypraw i ich działania na organizm, zaczęłam codziennie produkować sok z buraka, marchwi i selera naciowego. Dla zdrowotności. Mi smakuje. Burak – słodki, marchew – słodka, seler – nuci, dodaje charakteru i nie dominuje w całej tej kompozycji. Sok ma lekko papierowy posmak, ale nie przeszkadza mi to wcale.

Szwagier najpierw popukał się w czoło, że chyba mnie pogrzało i on nie będzie tego pił. Na argument, że to samo zdrówko, przechylił szklankę i wlał w siebie jedną czwartą jej zawartości, otrząsnął się jakby wypił tysiąc procentowy spiryt i odstawiwszy szklankę kategorycznie oznajmił, żebym się z tym bujała.

Cóż, dobre chęci miałam, a tymczasem więcej będzie dla mnie i dziecka.

Miśka również nie była zachwycona, ale do niej przynajmniej docierają argumenty, że mama chce, by była zdrowa. No i mama też pije. To dajemy se razem po dwie sety rano. Na zdrowie.

Za te moje starania dostałam list od dziecka. Takich listów dostaję wiele, ale ten był wyjątkowy, bo za coś, a nie tylko za to, że żyję i ją kocham.

„I love you so much mumy you are the sweetest girl in the howl (whole) world.” Moja iskierka.

A, Miśka jest wyeksponowana w klasowym oknie jako „star speller”.

To jeszcze nic. Sama zaczęła czytać po polsku „Dzieci z Bullerbyn”. Przychodzi pytać o wymowę „dź”, „drz”, „dż”, „ści..”, ale czyta zawzięcie. Nawiasem, drażni mnie wymowa dżwi, kiedy ma być drzwi. Drzem, kiedy jest dżem. Ja sama kiedyś z drzwi robiłam dźwi, hehe.

Za to koty – kastraty czują się dobrze. Olly mocniej zintegrował się z rodziną, a Duda dla odmiany ostatnio nieco z niej wyalienowany. Ale za Dudą – dziadą nie trafi nikt. Naprawdę.

Mienso, dynia, czekolada...

2011-11-06T19:56:00.003Z

Jestem po obfitej kolacji i muszę się Wam nią pochwalić. Daruję sobie zdjęcia, bo tu znajdziecie wszystko.

Uwielbiam wszelkie gulasze, gdyż kocham MIENSO nie mniej niż moje kocury. A najbardziej to odpowiednio okraszone, w odróżnieniu od kocurów. Gdy przyrządzam gulasz wieprzowy, lubię wyjmować z garnka kawałki mięsa na wpół uduszone, takie twarde, gumowe i żuć je sobie i żuć.

Dziś zaserwowałam propozycję Pistachio-lo, „Gulasz wołowy z dynią i... odrobiną czekolady”. Boska kompozycja smaków. Jesienna poezja w gębie. No i ta kobieta potrafi sprzedać każdy przepis, u niej oko już je.

Coraz odważniej eksperymentuję z różnymi przyprawami, których jeszcze niedawno nawet nie znałam. Moje potrawy nabierają smakowych barw i wydaje mi się, że właśnie tych, których szukałam. Coraz rzadziej zdarza mi się kilkanaście razy próbować zupę i zachodzić w głowę, że czegoś tu, do diaska, brakuje.

Póki dynia jest w sprzedaży, polecam przepis na wspomniany gulasz. Nie pożałujecie.

Koty poszły pod nóż...

2011-11-04T09:57:00.002Z

Stało się. Koty już u weta i około 14.00 zadzwonią do mnie, bym po nie przyjechała. Od szóstej oba dyndały nad miskami czekając na śniadanie, a tu nic. Aż głupio było jeść, jak tak patrzyły nam prosto w oczy.

Dzisiejszej nocy nie zamykałam klapki w nadziei, że do rana się wypróżnią, gdyż nad ranem musiałam odciąć im wszelką drogę ucieczki.

Dudek, po wyjęciu go z kontenera jął latać po doktorowym stole i biurku, hihihi, a Olly zaparł się i wcale nie chciał być wyjmowany. Następnie wczepił się we mnie pazurami i ani myślał puścić. Był przerażony, ale spokojny, zaś Dudek bardzo płakał w szpitalnej klatce.

Dziwnie mi się zrobiło, gdy wetka informowała mnie o ryzyku, jakie może nieść za sobą ogólne znieczulenie. Wiem, że to tylko procedura i że wszystko będzie dobrze, ale ciągle mam jej słowa w głowie. Powiedziała również, że nie będą zaszywać im worków, gdyż same szybko się zrosną.

Nie ryczałam. No dobra, trochę dławiło mnie w gardle.

To tyle na razie. Potem dopiszę co i jak. Trzymajcie kciuki.

Update o 17.20

Kiedy koty zostały wniesione do gabinetu, Dudek mocno walił łapą w drzwiczki kontenera i ogólnie się do nich łasił, by go pogłaskać. Olly natomiast odwrócił się plecami i wcale nie chciał z nami gadać, a czułe słowa pod ich adresem padały przez całą drogę do domu. Tu Dudek wyskoczył i jął upominać się o pieszczoty oraz żarcie. Olly ciągle nie chce się dawać głaskać, ma focha. Za to skacze po chacie, jak pchła po wykładzinie, pewnie głupi jaś ma jeszcze moc.

Przez 48 godzin mają areszt i kuwetę w kuchni, w której Dudek na razie się tarza, a Olly najpierw rzucił wyciągiem ze swojego konta, a potem trzy razy rozpieprzył granule po całej kuchni.

Znaczy koty w porządku. Co prawda bardziej spodziewałam się focha po Dudku, ale temu małemu smrodowi przejdzie szybciej, niż miałoby przejść Dudkowi, gdyby się obraził. Pod ogonami wiele się nie zmieniło, wygolili jajca, są maleńkie nacięcia i tyle... Dzięki za trzymanie kciuków:)

Halloween

2011-11-02T23:18:00.002Z

Ojoj

2011-10-27T17:36:00.000+01:00

Pisałam w ostatniej notce o sobowtórze Ollego, na którego nawet Daisy spojrzała lekko zdezorientowana, gdy przechadzał się po ogrodzie. To są takie śmieszne chwile w życiu, kiedy nawet przez kilkanaście sekund człowiek wybałusza gały i nie wie, o co kaman.

Kiedy Olly był jeszcze ślepy, przyszedł do nas stary Andrzej, by zobaczyć tego kotka ze śmietnika. Jaki on jest mały, bo dzielnia gada, że złe ludzie wyrzucili i athina teraz jest matką.

-Przecież to strach do ręki wziąć. - jojczał nad kojcem.

Po kilku tygodniach, wracając z gościnnych występów gdzieś na dzielni, znów wdepnął bez zapowiedzi. Na chwilkę, na fajkę. Nie lubię takich odwiedzin, ale dla Andrzeja robię wyjątek, bo z dzielni do domu ma jakieś 4 mile. Olly w tym czasie już samodzielnie wędrował po chacie, toteż w czasie wizyty pewnie spał w moim pokoju.

Wyszliśmy do ogrodu na wspomnianą fajkę, bo Andrzej kawy nie chciał, a piwa nie miałam. Gadka - szmatka, te sprawy, a tu nagle Rudy kocim krokiem przez ogród. Andrzej popatrzył na niego, zaciągnął się dymem, zakaszlał i z kołami od roweru wkomponowanymi w oczy zapytał:

- Jezusie, to ja tyle piłem, że on już taki duży?!

Dżizusie...:))))

Kocury jeich mać!

2011-10-25T18:49:00.002+01:00

Dudek w sumie pogonił wszystkie koty, których jeszcze rok temu sporo kręciło się po ogrodzie. Oprócz dwóch. Sobowtóra Ollego, ale jego nigdy specjalnie nie gonił i dużego kudłacza. Kudłacz jest wyjątkowo wredny i zaczepny. Odnoszę wrażenie, że przychodzi tutaj specjalnie, by się pobić z tym moim biednym wojownikiem. Raz nakryłam ich w krzakach – Kudłaty leżał na grzbiecie i darł się wniebogłosy, a Duda nad nim z zębami wbitymi w jego szyję. Przy czym Dudek jest cichym zabijaką, nie wydaje z siebie specyficznych dźwięków typowych dla walczącego kota.

Toteż Kudłaty dostaje regularny wpierdol, a i tak tu przyłazi, bydle. Oczywiście przyłączyłam się do walki z gnojkiem i też go gonię. Nie lubię go i już.
- Ty nie lubisz koteczka? - sarkastycznie zaczepiła mnie siostra.
- Nie lubię, a ty lubisz wszystkie dzieci? - odparowałam, bo rokrocznie urządza „kolonie letnie” w swoim domu dla dzieci znajomych.
- No pewnie! - zaśmiała się.
- Ta, chuj i pizda w nocy gwizda! - fuknęłam.
Wróćmy ale do Kudłatego. Ma u mnie trzy ksywy jak dotąd i dwie kolejne to – gnój, świnia. Używam ich w zależności od jego przewinień.
Poszedł stąd gnoju – gdy bezczelnie podchodzi pod drzwi kuchenne i czeka na Dudka.
Spierdalaj świnio – gdy tak, jak ostatnio, włazi mi do domu, lata po meblach i wali szczocha w rogu kuchni. Przydybałam go, jak się rządził. No, bezczelność jego nie zna granic. A moje koty w tym czasie spały w najlepsze w sypialni. Biedactwa, zaspały, jak im obcy chatę plądrował oraz bezcześcił.

Abstrahując. Siostra ma takiego psa, Olafa, który permanentnie szczeka, a na dzielni nazywają go bin laden. Liść z drzewa spada, a ten już drze japę. Tymczasem jak w nocy jacyś wynosili z ogrodu krzesła i stół, to mu się kimnęło było.

To tak, jak z Dudkiem, co dzielnie na straży stoi, a jak go potrzeba, to śpi.
W każdym razie szwagier po incydencie ze szczochem natychmiast naprawił klapkę, którą wyłamał Dudek, bo chciałam go zatrzymać w domu, by podać mu tabletkę za pół godziny. Co wieczór wyprowadzam tez kocury na „spacer”, by załatwiły potrzeby, bo potem klapka jest zamykana i zastawiana śmietnikiem.

4 listopada nadejdzie wiekopomna chwiła – koty stracą jajca. Czy to znaczy, że sama zostanę na straży, by walczyć z Kudłatym? Jak to w ogóle będzie i co się zmieni? Może Kudłaty wtedy właśnie przestanie tu przyłazić, bo zniknie koci testosteron...

Nie boję się tego, już nie, ale jestem bardzo ciekawa, jak moje kocury to przejdą. Daisy, mądra kobieta, wywalczyła termin na piątek. Potem, wiadomo, jest weekend i będę mogła patrzeć na nie w sumie non stop.

Co to będzie, co to będzie! Przeżywam, mówię Wam. Moje syny....

Bliskie - dalekie relacje rodzinne

2011-10-18T16:36:00.007+01:00

Poruszyliśmy dzisiaj w szkole fajny temat, a mianowicie co nam dała emigracja i jak się z nią czujemy. Za czym/kim tęsknimy i jakie mamy plany na przyszłość.

Przypomniałam sobie o pracy, którą napisałam w 2008 roku na temat związków na odległość i którą skopiowałam na nośniku USB. Kto ma czas i ochotę niech przeczyta. Mnie generalnie najbardziej boli kwestia Eurosierot...

O związkach na odległość nie sposób mówić obojętnie. To temat, który wzbudza emocje, bo i z emocjami jest ściśle związany. Budowanie relacji partnerskiej z osobą, która jest od nas daleko stoi w opozycji do naturalnej potrzeby przebywania z bliskim nam człowiekiem. Poza tym budowanie zażyłości będącej podstawą związku dwojga ludzi wymaga nie tylko jedności czasu, ale również przestrzeni. Innymi słowy, aby móc się połączyć w przysłowiową jedność dusz, trzeba ze sobą przebywać.

Mimo ogromnych możliwości komunikowania się, jakie daje nam współczesna technika (Internet, telefonia komórkowa), to według obliczeń uczonych z Uniwersytetu Jagiellońskiego, co trzecie małżeństwo „na odległość” nie wytrzymuje próby czasu i rozpada się. Psychologowie są zdania, że nawet te najbardziej udane związki rozłąka wystawia na poważną próbę. Samotne życie i dokuczliwa tęsknota za bliską osobą nie sprzyjają budowaniu małżeńskiej więzi.
Znane są jednak przykłady osób, które doskonale radzą sobie w związkach, gdy ich partnerzy, na co dzień przebywają bardzo daleko, czasem na końcu świata. Jest to ściśle określona grupa ludzi, a cechy ich osobowości mają znaczący wpływ na pojęcie modelu wspólnego życia na odległość.
Silni indywidualiści
Wśród osób, które dobrze radzą sobie, a czasem nawet preferują związek na odległość w pierwszym rzędzie stoją silni indywidualiści, tj. osoby, dla których priorytetem jest ich własna przestrzeń życiowa, ich własny, immanentny świat, ich cele oraz dążenia. Związek dwojga ludzi zawsze jest mniej lub większym kompromisem. Osoby o silnie rozwiniętym poczuciu indywidualności i autonomii mogą mieć problem z rezygnacją z części swojego świata, w tym z przyzwyczajeń. Związek na odległość jest dla takich osób swego rodzaju półśrodkiem, metodą, którą można by nazwać „jestem z kimś, a jednocześnie sam”. Jeśli dwoje ludzi świadomie wybiera tę formę związku, reprezentuje zdefiniowany ostatnio dopiero przez socjologów model LAT: (Living Apart Together), czyli być razem, ale osobno, nie należy im wróżyć rychłej wspólnej przyszłości pod jednym dachem. Model takiego związku nie jest istotą związku sensu stricte, trudno utworzyć ścisłą relację, kiedy już na początku np. małżeństwa świadomie kupuje się dwa mieszkania.
Zdobywcy wrażeń
Dla osób niezwykle ruchliwych, nie znoszących monotonii taki układ to także swojego rodzaju opozycja dla związku opartego na zakorzenieniu się w jednym miejscu, rutynowych, codziennych czynnościach i powtarzalności. Czyli tym wszystkim, czego bardzo się boją – stabilizacją. To osoby, które wręcz nie cierpią stagnacji i jakakolwiek zmiana jest podstawą ich życia, zmiana miejsca, trybu dnia, godzin pracy. Takie osoby, to idealny materiał na partnera do stworzenia związku na odległość lub inaczej ujmując osoby, które z takim modelem związku swobodnie sobie radzą.
Zranieni
Inna kategoria osób, które chętnie wchodzą w związki na odległość, to osoby, które mają na swoim koncie traumatyczne przeżycia związane z relacjami międzyludzkimi. Zdrada w związku, czy przemoc zarówno fizyczna, jak i psychiczna potrafią uczynić nieodwracalne szkody w psychice. Tworzą ranę, a później bliznę, która pozostaje czasem na całe życie. Do tej grupy należą także osoby nie znoszące zbytniej bliskości. Dla tych osób wejście w zdrowy, partnerski związek jest często niezwykle bardzo trudne, jeśli nie niemożliwe. Bywa jednak, że czas leczy rany i budzi się potrzeba bycia z drugim człowiekiem, bliskości, a samotność staje się nie do wytrzymania. W tym przypadku związek na odległość jest środkiem doraźnym, swego rodzaju metodą, próbą i zabezpieczeniem.

Dzięki takiemu układowi osoby zranione w innych związkach uzyskują potrzebny im dystans psychiczny i bez poczucia winy budują swój wspólny świat.
Znajomość internetowa
Ta grupa, to osoby, które już zapoznając się żyją znacznie od siebie oddaleni. W tym wypadku z całą stanowczością nie należy wspomnieć o jakimkolwiek pokrewieństwie dusz zbudowanym pod jednym dachem chociaż przez chwilę. I do tej grupy można dołączyć każdy ze wspomnianych wcześniej typu osób.
Emigracja zarobkowa
We współczesnych polskich warunkach nie sposób nie wspomnieć o tej grupie ludzi, która decyduje się na związek na odległość z konieczności.
Najczęstszym powodem, dla którego Polacy decydują się na rozłąkę z bliskimi jest zapewnienie rodzinie zasobności materialnej. Poza dalekosiężnymi planami związanymi np. z budową domu, kupnem mieszkania, emigracja najczęściej ma na celu zapewnienie rodzinie podstawowych dóbr, jakie nie zawsze może zapewnić praca w kraju. Dotyczy to w większości osób wykwalifikowanych w branży budowlanej, ale także tych z wyższym wykształceniem, głownie lekarzy, inżynierów. Okazuje się także, że praca w fabryce np. angielskiej przynosi zdecydowanie wyższe dochody niż w ojczyźnie. Rok po wstąpieniu naszego kraju do Unii Europejskiej statystyki pokazały zastraszające dane… Półtora miliona Polaków wyjechało za granicę. Jest to największa jak dotąd w historii Polski migracja zarobkowa.
Pozostawiła ona po sobie trwałe skutki społeczne w postaci rozdzielonych małżeństw, opuszczonych dzieci, związków na odległość. Oczywiście migracja z przyczyn ekonomicznych dotyczy również osób często zmieniających pracę
na terenie kraju. Dla tych osób związek na odległość nie jest wyborem, lecz trudną sztuką przetrwania, której z konieczności musieli się nauczyć.

Kobiety mają większe trudności z pokonaniem tęsknoty niż mężczyźni. Choć jest dla nich tak bolesna, zwykle potrafią się do niej przystosować. Mężczyźni na ogół nie odczuwają tak dotkliwie życia w rozłące i częściej niż kobiety nawiązują nowe znajomości, także częściej zdarza im się zdradzić. Pomimo tego, co twierdzą, gorzej znoszą brak bliskości, seksu, zwykłej obecności drugiej osoby, rozmowy z nią, wspólnych chwil. Poszukują namiastki ukochanej partnerki i stąd biorą się zdrady.
Paradoksalnie najlepiej z problemem życia na odległość radzą sobie ludzie młodzi, o krótkim stażu w związku. W ich przypadku zauroczenie związkiem jest jeszcze tak silne, że dążą jedynie do tego, by znowu być razem. Kurczowo trzymają się terminów kontraktów pracowniczych, nie ulegają urokowi przygodnych związków, a syndrom osoby zauroczonej inną kulturą występuje u nich najrzadziej. Statystycznie bardzo wierni swoim partnerom są także ludzie dojrzali, których związki mają na koncie kilkadziesiąt wiosen. Ta grupa wyjeżdżając ma również wytyczony cel i jest praktycznie wcale nie podatna na walory „innego świata”. Najuboższe w pozytywne wyniki są statystyki kreślące dane o młodych małżeństwach.

Jeżeli małżeństwo na odległość ma przetrwać, musi być albo bardzo silne, albo wręcz odwrotnie – pozwalać sobie na „skoki w bok” i mieć świadomość, że partner czy partnerka ma czasem kogoś na boku. Obydwa warianty wymagają jednak cech charakteru, których nie ma każdy. Trzeba być silnym, wytrwałym, pewnym siebie i partnera. Szczególnie trudno o to kobietom, które, bardziej niż mężczyźni, potrzebują codziennej troski, opieki
i poczucia bezpieczeństwa.

W pierwszej fazie rozłąki zazwyczaj wszystko jest w porządku. Partnerzy dzwonią do siebie niemal codziennie, piszą czułe sms-y, układają tysiące planów na czas po powrocie. Jednak z upływem kolejnych miesięcy intensywność tych kontaktów zaczyna stopniowo słabnąć. Często są one podtrzymywane bardziej z poczucia obowiązku niż potrzeby serca.
Psychologowie twierdzą, że to zrozumiałe. Ich zdaniem osoba, która wyjechała,
z czasem zaczyna kreować nowe zwyczaje, uniezależniać się, nawiązywać za granicą przyjaźnie, znajomości, więc siłą rzeczy maleje jej zainteresowanie rodziną pozostawioną w kraju. A w małżonku, który został w domu, coraz bardziej narasta frustracja i poczucie krzywdy. Obowiązków domowych jest przecież coraz więcej, możliwości konsultowania z „drugą połówką” codziennych spraw – coraz mniej. Powoduje to nadwątlenie więzi małżeńskich i rodzinnych. Spotkania po wielomiesięcznej nieobecności przyjmują charakter „świątecznego spotkania”, a przyjeżdżający często czuje się wyalienowany z życia rodziny.

Eurosieroty
Negatywne skutki emigracji zarobkowej najdotkliwiej godzą w dzieci. W każdym przypadku, gdy jeden z rodziców opuszcza rodzinę, one czują się porzucone. Nie rozumieją dążenia dorosłych do poprawy sytuacji materialnej rodziny. Bez względu na to, który
z rodziców wyjedzie, matka – opiekunka, czy ojciec – autorytet, dziecko interpretuje to jednoznacznie jako stratę kogoś ukochanego. Burzy się jego dotychczasowy świat i często zamyka się w sobie. Pośredni wpływ na taki stan rzeczy ma rodzic pozostający w domu . Początkowa euforia spowodowana wizjami realizacji planów na przyszłość, np. spłata dużego kredytu, budowa domu czy remont mieszkania sprzyja kontaktom z dzieckiem. Rodzic chętnie tłumaczy dlaczego tak się stało i jakie to będzie dobre dla rodziny, oraz jakie to będzie dobre dla niego samego, bo rodziców będzie stać na kupienie mu tego, o czym wcześniej tylko marzył. Niestety, ta euforia u dzieci mija na długo wcześniej, niż u dorosłych. One znacznie szybciej odczuwają brak jednego z rodziców, niż partner. A atmosfery związanej
z tęsknotą, podejrzeniami co do lojalności małżonka pozostającego za granicą nie da się ukryć przed dzieckiem. Rodzic, zajęty własnymi niepokojami i ogromem obowiązków domowych przestaje kontrolować stan emocjonalny potomka, to zaś odbija się na nim
w dwójnasób. Zaczyna gorzej się uczyć, wpada w konflikty z rówieśnikami, nie słucha starszych, bo czuje, że na jego problemy nie ma już miejsca.
Statystyki mówią, że w przypadku, kiedy ojciec wyjeżdża, a matka zostaje w domu, u dzieci rzadziej pojawiają się symptomy psychosomatyczne. Najgorszą z sytuacji jest ta, kiedy wyjeżdżają oboje rodzice, zostawiając potomstwo pod opieką dziadków lub starszego rodzeństwa.
Rodzice Mateusza i Marcina wyjechali w 2001 roku do Wielkiej Brytanii, pozostawiając synów pod opieką dziadków. Powodem wyjazdu była chęć podreperowania domowego budżetu. Początkowo rodzice starali się jakoś rekompensować synom rozłąkę. Dzwonili, pisali listy i wysyłali paczki. Jednak z czasem prezenty zaczęły pojawiać się coraz rzadziej, a i rozmowy telefoniczne straciły dawną emocjonalność. Okazało się, że rodzice nie są już razem. Znaleźli sobie nowych partnerów i ani myślą o powrocie do kraju. Dziadkowie, widząc ich nieodpowiedzialność, podjęli się wychowywania chłopców. W chwili obecnej bracia są w okresie dorastania. Buntują się przeciwko otaczającej rzeczywistości, stali się opryskliwi i wulgarni. Obaj nie mogą wybaczyć rodzicom zawodu, jaki im sprawili.
Opisany przypadek nie jest wyjątkowy. Wyjeżdżający młodzi ludzie, którzy praktycznie jeszcze niczego szczególnego nie dorobili się w swoim życiu, zderzają się w jednej chwili
z tak zwanym dobrobytem zachodu.

Zarobki jednego z nich nagle stają się parokrotnie wyższe niż w kraju i pozwalają na zakup dobrych kosmetyków, odzieży, kolacje w restauracji.
Niebagatelne znaczenie ma także nowe środowisko; kultura, obyczaje, które imponują, bo są z wielkiego świata. I nie istotne jest, czy to wszystko jest pozytywne. Jest inne, owiane dobrobytem.
Pogoń za pieniądzem, chęć brania czynnego udziału w takim życiu
zabiera czas na refleksje o tęsknocie za domem, dziećmi, bo one zaczynają mieć podrzędne znaczenie, lub nie ma ich już wcale.
Przecież dzieciom niczego nie brakuje, mają dziadków, mają na zabawki, są lepiej ubrane, nie chodzą głodne. Łożenie na dzieci pozostawione w kraju zaczyna być bardzo wygodne. Rodzice przestają brać udział w życiu emocjonalnym dziecka, a podczas rozmów telefonicznych z nim dowiadują się tylko, że tęskni i kiedy przyjadą. Zdawkowe – na święta – i – kochamy strasznie – nie satysfakcjonuje pociechę.. Do tego jeszcze babcia tak długo rozmawia z mamą o sprawach zupełnie nieistotnych dla dziecka. Ono pragnie bliskości rodzica, dotyku. Najlepszym przykładem na to są sytuacje, kiedy maluch upadnie i rozbije kolano. Choćby stała koło niego ukochana babcia, wesoły dziadek, mądry tato, dziecko biegnie w ramiona matki.
To smutne, że rodzice zapominają o tym wszystkim decydując się na wspólną emigrację bez swojej pociechy. A wiadomym jest, że we wszystkich krajach Unii Europejskiej instytucja żłobka, przedszkola lub szkoły istnieje.
Natalia, samotnie wychowująca dwuletnią córkę zdecydowała się na wyjazd do Francji. Zaprosiła ją przyjaciółka, która obiecała pomoc przy dziecku, bo sama ma rocznego synka. Dziadkowie gorąco namawiali Natalię, by zostawiła córkę pod ich opieką do czasu, aż się urządzi. Odmówiła. Mimo, iż jej córka była w takim wieku, że rozstanie z matką na kilkanaście tygodni nie odbiłoby się na dziecku traumatycznie. Jednak więź emocjonalna oraz odpowiedzialność za los potomka nie pozwoliły matce na taki krok.
Według psychologa społecznego Henryka Pietrzaka, podobne zjawisko – zwane „sieroctwem dewizowym” występowało w latach 70. i 80., gdy masowo wyjeżdżano, głównie za ocean do pracy. Obecnie zjawisko nasila się, a pozostawione przez rodziców dzieci nazywane są „Eurosierotami”. I fakt, że zmieniły się warunki ekonomiczne, troska o byt materialny, tempo życia oraz zmieniający się model rodziny z patriarchalnej, gdzie dominował mężczyzna, w stronę kobiety, wykształconej, też pracującej zawodowo powodują, że rodzice w Polsce coraz mniej mają czasu na wypełnianie funkcji wychowawczych w stosunku do swoich dzieci. Jednak zjawisko „Eurosierot” jest alarmujące i sprzeczne z wszelkimi kanonami rodzinnymi.

Psychologowie i socjologowie informują, że związki na odległość przynoszą znacznie więcej strat niż korzyści. W czasach, kiedy dostatek materialny ma tak ogromne znaczenie w życiu nawet przeciętnej polskiej rodziny, zapomniano o jej podstawowych wartościach. Tymi wartościami jest obecność matki i ojca w życiu dzieci. Codzienne, wspólne zmaganie się z przeciwnościami losu w pełnej rodzinie daje potomkom większą możliwość interpretacji świata oraz bogatsze przygotowanie do dorosłego życia, niż w rodzinach, gdzie od tego problemu nieświadomie ucieka się poprzez pracę na zachodzie.
Negatywnym i zarazem smutnym, biorąc pod uwagę statystyki skutkiem emigracji zarobkowej jest rozpadanie się małżeństw. Odległość między małżonkami nie sprzyja załagodzeniu nawet najbłahszego konfliktu partnerskiego. Konflikty te najczęściej powstają od strony partnera pozostającego w domu. Podwojona ilość obowiązków, buntujące się dziecko, tęsknota, brak cielesnego kontaktu często wręcz powodują stany depresji.

Natomiast druga strona, ta, która wyjechała i która zdążyła już zaaklimatyzować się w beztroskim świecie, świecie pracy i jedynie czasu po niej, przestaje rozumieć te, według niej, wieczne narzekania małżonka. Przestaje mieć ochotę na ich słuchanie, bo nowe życie, znajomi, kultura wchłonęły ja do głębi.
Biorąc pod uwagę normalną, zdrową rodzinę, to są anomalia. Ale czy za jakiś czas, kiedy statystyki pokażą, iż anomalnie żyje ponad połowa społeczeństwa, nie stanie się to standardowym modelem polskiej rodziny? Jak z błędami językowymi, że im więcej osób je popełnia, stają się dopuszczalne? Miejmy nadzieję, że nie, bo tutaj chodzi o istnienie ludzkie, o nasze następne pokolenia. I model zdrowej rodziny.

Dziękuję losowi, że taką mnie stworzył, która dzieciaka bierze na dobre i złe ze sobą...;)

"Gdyby Mikołaja nie było, to by mi nie przynosił prezentów!"

2011-10-10T17:11:00.003+01:00

Oburzona Miśka powiedziała dzisiaj do mnie, że jej kolega w szkole twierdzi, iż Mikołaja nie ma i jego zdaniem to tata albo wujek się przebierają.
- Takie bzdury mi opowiada. Gdyby go nie było, to by mi nie przynosił prezentów. - fuknęła. - A pani też to powiedziała. - dodała.
- Co, że nie ma Mikołaja? - zapytałam.
- No!

Masz babo placek, a tak bym chciała, by wierzyła jak najdłużej. Przed świętami w związku z prezentami od Mikołaja można ją tak cudownie szantażować, hihihi. Pokój sprząta bez gadania i takie tam inne sprawki, bo Mikołaj patrzy, nieprawdaż. Czuję w kościach, że to ostatni taki rok...

Dziecko już wstępnie napisało list do Santa Claus z prośbą o Hello Kitty. Marzy o takiej ze specjalnego sklepu, gdzie się ta zabawka „rodzi” i gdzie można nabyć dla niej ubrania oraz inne akcesoria.

Cóż, na to pożegnanie wiary w niego Mikołaj będzie musiał się dobrze spisać. Będzie Kitty ze szmatkami.

Wczoraj szwagier wziął Miśkę do centrum. A, jeszcze nie wspominałam, że gościmy męża mojej siostry, który wykłada w angielskich domach kafelki po polsku, znaczy dobrze. Z utęsknieniem też czekam na siostrę. Ma wpaść w odwiedziny, jako ta pierwsza z najbliższych.

Anyway, dałam Miśce 5 fuli na tę wyprawę, na loda, smroda i takie tam. Ale ona wymyśliła sobie w swojej główce, że kupi zabawkę, o czym nikt nie wiedział, gdy wychodziła. Kiedy weszli do galerii, mała spryciara natychmiast zaciągnęła lekko skołowanego orientacyjnie szwagra do sklepu ze wspomnianymi pluszakami. Jakiż to był zawód, że ją na nic tam nie stać! No, na buty, albo jakiś inny ciuszek owszem, ale po kija jej same buty, nie? Próbowała naciągnąć wujka, bezskutecznie, toteż wróciła do domu smutna, a na mój widok jęła ryczeć.

- Bo dałaś mi za mało pieniędzy, nic sobie nie mogłam kupić. Potem kupiłam loda i mi spadł! - opadła na kanapę z wielkim fochem nie ściągnąwszy nawet plecaka.
- Matka, co ona sobie miała kupić za te 5 funtów, waciki? - śmiał się szwagier.

Tymczasem dzisiaj dziecko poprosiło o los zdrapkę w sklepie i wygrało 5 funtów. Lucky girl:-)

Nie pamiętam kiedy i w jakich okolicznościach przestałam wierzyć w Mikołaja, a Wy?

Dodaję za to to...

Panie... tu piekarnia!

2011-10-09T02:22:00.004+01:00

Bohaterem dnia był neapolitański chleb nadziewany - Tortano, który znalazłam dzięki Beacie (Zastępczość) na blogu Pistacio:)

Byłam przekonana, że jeśli chodzi o wypieki, jestem w lesie i w paprociach, przykryta gęstą warstwą torfu oraz kleszczy. A tu... Ta dam!

Ciocia Daisy u kotów i diety ciąg dalszy

2011-10-06T19:53:00.004+01:00

Ciocia Daisy nareszcie ruszyła swoją osobę i odwiedziła koty, które przyjęły ją dość entuzjastycznie, jak na koty oczywiście, a zwłaszcza dziada Duda. Nawet dawał się jej głaskać po całych plecach, a nie jeno po głowie. Pluszowy Olly kupił ją swoimi miodowymi oczami, mruczeniem i czerpaniem rozkoszy z każdego dotyku. Jego nawet po brzuchu można smyrać.
No i ciocia Daisy zadzwoniła do PDSA, poszczekała trochę swoim oszałamiającym brytyjskim, czym zawsze przyprawia mnie o zachwyt i wywalczyła termin kastracji obu moich kotów w jednym dniu – 4 listopada. Bo terminy są odległe, kolejki proszę Państwa.

Upragnionego przeze mnie przyjazdu Daisy nie mogłyśmy oblać, bo od poniedziałku jadę na Augmentin 625 mg, ale i tak nocne Polaków rozmowy się odbyły, a gęby nam się nie zamykały i bez wody rozmownej.

Dlaczego biorę antybiotyk? A takie tam. Dudek mi odgryzł pół nogi i się wdała ostra infekcja. A tak poważnie. Dałam synkowi jeść i potem niechcący stanęłam mu na ogon, to się wkurwił i mamusię upierdolił. Rana się szybko zagoiła, ale mój biedny organizm nie dał sobie rady z bakteriami, jakie mi Dudek zapuścił w głąb mięśnia. Kot jadowity! Doktory spojrzały na gnijącą ranę, bo wylazło na zewnątrz i przypuściły atak na bakterie z zewnątrz oraz od wewnątrz. Chodzę na zabiegi co drugi dzień, rekonwalescencja przebiega wspaniale i przestaję być „kulawicą”.

Dietę dr Dukana zażegnałam i od razu przeszłam na rozdzielną dr Haya, którą stosowałam wiele lat temu przez wiele lat, znam ją, chudnę na niej, tylko mobilizacji było mi trzeba.
Nie polecam diety Dukana ludziom, którzy pragną pozbyć się sporej nadwagi i otyłości. Zakwasza organizm proteinami. Zabrania spożywania owoców przez jej pierwszą i drugą fazę, przy czym druga faza trwa u niektórych nawet przez rok, bo mają sporo do zrzucenia. Trzecia faza zezwala na jedną filiżankę owoców dziennie. Kurde, ja, która owoce lubię, owszem, ale nie, żebym się nimi opychała doszłam do wniosku, że to nie tędy droga i że – uwaga – mi tych owoców autentycznie brak każdego dnia. A dostarczanie organizmowi węglowodanów jest przecież niezbędne do jego poprawnego funkcjonowania.

Dieta rozdzielna dzieli się na trzy grupy produktów – białka – węglowodany – neutralne. Podczas posiłków nie wolno łączyć grupy białkowej z węglowodanową, ale obie grupy można kombinować z neutralną. W to wchodzą także płyny, które pijemy. Niełączenie węglowodanów z białkami nie obciąża wątroby i trzustki, a po posiłkach nie czuje się ociężałości w żołądku.

I TERAZ UWAGA.

Jeśli zdecydujecie się na jakąkolwiek dietę, sprawdźcie, które produkty są wskazane, a które szkodzą Waszej grupie krwi. To jest cholernie ważne dla Waszego zdrowia.

Nie sztuką jest schudnąć szybko. Sztuką zaś jest pozostać zdrowym. Toteż ja będę chudła dłużej niż z Dukanem, ale za to nie będę kwaśna.

Krótki film o obciachu

2011-09-27T21:17:00.001+01:00

Ma wszystko, wstęp, rozwinięcie i zakończenie. Słowem Ds, umarłam... :D

Pożar na dzielni

2011-09-24T17:02:00.002+01:00

Donośne walenie gdzieś na ulicy wyrwało mnie minionej nocy ze snu. Jakiż to musiał być huk, skoro usłyszałam go w pokoju od podwórka, a do tego poszłam spać jakieś dwie godziny wcześniej. Znaczy byłam w fazie odporności na wszelki hałas.

Nigdy nie zapomnę tego uczucia strachu, że może to u mnie na dole. Zaświeciłam światło, była 1.30, koty siedziały na schodach z oczami większymi od kół rowerowych i jakże było widać, iż odetchnęły z ulgą widząc mnie na nogach. Aż dreszcze przeszły mi po plecach na myśl, co takie stworzenie może sobie myśleć, skoro ja byłam cała zdrętwiała, jakby mnie piorun popieścił.

Uchyliłam żaluzje, by nie obudzić Miśki, a nawiasem byłam pełna podziwu dla niej, że przy uchylonym oknie spała w najlepsze. Chłopcy ze straży pożarnej właśnie świecili latarkami w dom pełen dymu na przeciwko, ciągnęli węże i gestykulowali do siebie. Sąsiedzi prawie w komplecie stawili się na ulicy, by się gapić. Cała ich masa z całej ulicy, a najwięcej pod moimi oknami. Strach omiótł wszystkich jeszcze większy, gdy chwile wcześniej na tyłach płonącego domu wywaliło szyby. Tego dowiedziałam się potem, wyszedłszy na fajkę (!) w celu orientacyjnym.

Miśka obudziła się, gdy bezszelestnie dyndałam przy oknie. Oj, długo ją hałasy ściągały z dalekiej krainy. Bała się, acz była podniecona faktem, że coś się dzieje. Zawisła w oknie jak małpa.

Tuż przed drugą kobieta biegła ulicą, a sąsiedzi szturchali się, że oto ona. Wszystko działo się tak szybko, że nie było czasu na refleksje, czy jest bezmyślna, czy należy jej współczuć, ale jak dobiegła do miejsca zdarzenia i kompletnie w szoku powiedziała, że to jej dom oraz spojrzała na tłum tym błagalnym wzrokiem o pomoc, ścisnęło mnie w gardle. Nikt się nie ruszył, choćby po to, by poklepać ją po plecach, kurwa, przytulić. Skinęła ręką do najbliższej sąsiadki, tez Angielki, ta podeszła, coś zaczęła jej tłumaczyć razem ze strażakiem. Kobieta kucnęła, skryła twarz w dłoniach i jęła szlochać.

Nagle zdałam sobie sprawę z tego, że borykam się ze szczanymi problemami. W sumie prawie ich nie mam. Nie wiem, jak dałabym sobie radę stanąwszy oko w oko z takim nieszczęściem. To była moja pierwsza myśl, gdy zobaczyłam tę kobietę – środek nocy, chata spalona, co ona teraz zrobi?

Rano dzielna pani policjantka dalej pełniła straż przed wyważonymi drzwiami. Była tam do południa, kiedy przyjechali panowie monterzy z nowymi. Odwiedziła mnie jeszcze przed zakończeniem służby, by zapytać, czy nie słyszałam czegoś szczególnego, a ja do niej, że szczególne było dla mnie pojawienie się straży pożarnej w środku nocy i to wszystko, co słyszałam.

Gdy policja oddaliła się z miejsca wypadku, a monterzy robili swoje, kobieta wyszła ze swoją sąsiadką, czarnoskórym facetem i piwem na ulicę w szampańskim wręcz humorze. Po nieszczęściu nie było śladu. Rozumiem, może mieć ubezpieczenie i szkody zostaną naprawione bez specjalnego uszczerbku na budżecie, ale we mnie przynajmniej tkwiłby smutek i żal, a jak chciałabym się napić, to na pewno nie na oczach tych wszystkich gapiów, którzy jeszcze minionej nocy mieli dylemat, czy ją potępiać, czy jej współczuć.

Przyczyna pożaru nie jest mi znana.

Na etapie całuj swoje pięty...

2011-09-20T22:34:00.002+01:00

... Miśka zaczęła szkołę od tabliczki mnożenia, ja na lekcjach mam powtórki gramatyki oraz nauczyciel nęka mnie, że muszę wiedzieć. Trwam od czasu jakiegoś na diecie Dukana, daję codzinnie korepetycje siostrzenicy na skypie. Nie mam czasu na bloga.
Odezwę się, albo zamknę te piaskownicę.
Pozdrawiam Was serdecznie:)

Tatuś? Zdecydowanie na polityka...

2011-09-16T23:28:00.003+01:00

Ta moja siostra, gdy już się rozgada, to, o, proszę, o tej godzinie siadam do napisania notki w obawie, że jutro, bez emocji nie będzie ta sama.

Tatuś mają kolegę, Tadzia. Malutki Tadzio, co wszystko wie, a do tego bezczelny nad wyraz oraz mniemanie ma o sobie wręcz wkurwiająco wysokie.

Tatuś przyprowadzili i wstawili z Tadziem samochód do siostry garażu, bo coś tam w baku cieknie i trzeba na kanał. Oni będą naprawiać. Szwagier w delegacji, zostawił narzędzia na środku kanału i po jego obu stronach, bo składa jakiś tam zajebisty rower, a oni mu po tych narzędziach kołami... Nic to.

Zaznaczyć należy, bo to bardzo ważne, że garaż jest wbudowany w dom. To taki kwadratowy klocek.

Jęli wymontowywać bak i za diabła nie mogli. Gdzieś jakaś śruba trzymała zawzięcie, a oni nie byli w stanie jej znaleźć. W końcu Tadzio wpadł na pomysł, że szlifierką, ale takiej nie mieli, więc poszli i wrócili za dwa dni. Oczywiście bez szlifierki, ale na bańce i oni znów będą dłubac i myśleć.

Myśląc znaleźli miejsce wycieku benzyny, no to co? Trzeba zespawać. Poszli szukać spawarki, nie było ich dobę.

Gdy wrócili ze spawarką pożyczoną od kolegi z warsztatu, szwagier przyjechał na weekend do domu. Najpierw się wkurwił, że tatuś nawet nogą nie skopali narzędzi pod ścianę, potem, że mu zajebisty rower przygnietli zderzakiem, a jak zobaczył spawarkę do baku z benzyną w jego domu, gdzie na górze są jego dzieci, to trafił go szlag.

Spokojnie ale powiedział do tatusia, zupełnie przy tym ignorując dyrygenta Tadzia:
- Tato, w baku jest benzyna, a spawanie to iskra.
- Ale nie ma benzyny, wyciekła. - wtrącił się Tadzio, na co szwagier zareagował szybkim marszem w jego stronę, żeby mu pierdolnąć. Szwagier nie znosi tego faceta tak samo, jak ja.

Tatuś wytrzeźwieli w sekundzie, powstrzymali zięcia i zapytali, czy by mu nie pomógł wymontować bak. Chłopak zrobił to dość szybko, bo zasada jest prosta – sposobem, a nie siłą. Udowodnił, iż paliwo ciągle tam jest, a i wyjaśnił co się dzieje z iskrą gdy bak jest pełny, a co, gdy znajduje się w nim powietrze po czym Tadzio oddalił się w celu zakupienia flaszki i nie wrócił.

Tatuś byli tak zawstydzeni całym zajściem, że mało się odzywali, ale nie mogli przecież nic nie powiedzieć, prawda?

- To jest łeb pierdolony, krasnal, wnuczki bym wysadził w powietrze.
- Tato, ale to jest logiczne, to ty tego nie wiedziałeś? - szwagier chciał delikatnie dac mu do zrozumienia, że sam jest bezmyślny.
- A co ja mechanik samochodowy jestem? To on mi mówił, że tak mamy zrobić!

Tak, tak, tatuś ZDECYDOWANIE na polityka, bo jak co, to na doradców!

Tanie linie lotnicze

2011-09-12T19:46:00.003+01:00

Wlazłam ja Wam przed chwilą, by sprawdzić ile zapłacę za przelot do Polski w grudniu Ryanairowi. Byłam zdecydowana kupić bilety teraz, trzy miesiące wcześniej, żeby było taniej.

DWA TYSIĄCE DWIEŚCIE Z HAKIEM PLN.

Tanie linie, tak? Polityka, która zakłada, że Polacy koniecznie chcą być w Polsce na święta, jest coraz bardziej brutalna.

Inni latają za 35 zeta gdzieś z Niemiec, Austrii do Polski (no, może nie na święta, ale zawsze, tymczasem z Wysp jest to niemożliwe!).

Nic to, chyba pojedziemy busem, albo wcale. Niech ja to przemyślę. Na razie jestem mocno wkurwiona, bo uważam, że trzy miesiące wcześniej - 300 funtów na nas obie,to maksymalna suma, jaką powinni żądać.

Chaiyya...

2011-09-12T00:10:00.004+01:00

Rozmawiałam z przedziwną o nowych filmach. "Co nas kręci, co nas podnieca" okazuje się w końcowej fazie oklepaną amerykańską historią, a tyle się ten Allen napracował, by mnie zawieść. Zchrzanił koniec strasznie.
Co Was kręciło i podniecało?
Podczas dysputy o filmach oraz muzyce przypomniały mi sie dwie ścieżki. Nic na to nie poradze, że nie umiem zapomnieć.
Pierwsza...
Druga - gdzie Vincent tańczy http://youtu.be/tyzLHFkdv6E
warto sobie przekleic.

1. Inside man
2. Ocean's twelve
:P

Urodziny

2011-09-10T22:48:00.002+01:00

Najzabawniejsza sytuacja. |Dziecko wydmuchuje płuca, by obezwładnić osiem świeczek myśląc o marzeniu, nad nim paparazzi, a świeczki błyskają zimnym ogniem i zapalają się znów! Z odsieczą przychodzi matka aparat rzuciwszy gdzieś w kąt, charczy płucem niczym Smok Wawelski z czkawką, a tu ogień tym bardziej! Aż odezwały się czujniki anty pożarowe...

Trzeba było świeczki potraktować jebem do zlewu... To spełni się to marzenie, czy nie? Bo świeczki dały ciała na całej linii...

Miśka tak podekscytowana, że właśnie położyła sie spać z gorączką... Moja biedna mała nie wie, ile ją jeszcze imprez w życiu czeka...:))))

Że nie pamięta

2011-09-09T20:30:00.002+01:00

Zaczęło się niewinnie. Pani była pod wrażeniem, że z pamięci podaję ostatni adres, ten przedostatni i ten przed przedostatnim oraz... Tu zagwizdała... numer ubezbieczenia.
Mrugnęła do mnie wręcz zaczepnie. Odwróciła karte formularza, uśmiechnęła się zdawkowo i zapytała o numer komórki.
A ja do niej, że nie pamiętam...Kurwa...

Mam różową sypialnię

2011-09-09T13:33:00.002+01:00

Będąc dzieckiem nie miałam swojego pokoju, dzieliłam go z siostrą. Do tego wcale nie przypominał on dziecięcego. Stały w nim dwie wersalki, stół i sześć krzeseł oraz brązowe, wysokie meble na wysoki połysk.

Mama nie pozwalała nam nawet wieszać plakatów na ścianach, więc pokój był nudny. W ogóle w tamtych czasach mało kto miał kolorowy pokój, ale moje koleżanki chociaż obwieszały swoje ulubionymi wokalistami, zespołami. Cóż, nasz się tylko nazywało naszym, bo przy tym stole odbywały się wszelkie rodzinne imprezy.

U progu czterdziestki będę miała różowy pokój z księżniczkami Barbie...

Postanowiłam zamienić się z Miśką sypialniami. W sumie trochę źle zrobiłam, że nie oddałam jej tego większego od razu po przeprowadzce. Przecież ja tam tylko chodzę spać, a dziecku przybywa zabawek i doszło do tego, że nie ma się gdzie rozłożyć z puzzlami. Gnieździ się tam niemiłosiernie.

- Co mi dasz na urodziny? - zagaiła mnie kilka dni temu.
- Mój pokój. - rzekłam z bananem na misce.
- Który? - nie docierało do niej, że to prawda, a zaraz potem jęła skakać i klaskać z radości.

Układ jest lepszy w przypadku przyjazdu gości, bo pod oknem wstawię jej rozkładaną sofę dwójkę, albo jednoosobowy fotel i wtedy będę spała u niej, a salon będzie wolny w każdej chwili. Biedna ds nawet nie pooglądała sobie angielskiej telewizji, bo gdy tylko zaległam, zaraz cięłam komara, na siedząco. Nie, nie, dół powinien być wolny i swobodny dla gości.

Teraz wyobraźcie sobie, że poznaję zajebistego faceta (u progu czterdziestki), jest miło oraz sympatycznie, decydujemy się na pójście do mnie i wprowadzam go do mojej różowej sypialni z Barbie...
- No co? - rzekłabym – miałam chujowe dzieciństwo.:-)

Kto się leni, ten zyskuje...

2011-09-07T19:11:00.004+01:00

- Ty wiesz, co te kurwy zrobiły? -Vlasta nie mogła ukryć zdenerwowania. - Nie jest tak, jak w liście, że wstępne płacisz 72 funty i potem po 72 co drugi miesiąc, tylko wstępne 80 i miesięcznie do grudnia po 70! - wydyszała.

Chodzi o szkołę angielskiego. Już w tamtym semestrze zostaliśmy uprzedzeni, że będzie ona płatna. Żadne Tax Credit i Housing Benefit nie pomogą, poza płatnym bezrobotnym.

- No to ja nie mam po co tam iść! - wyjęczałam. Jednak gdy odłożyłam słuchawkę pomyślałam, że muszę dać radę. Najwyżej okroję inne wydatki, ale szkołę skończyć chcę. Postanowiłam też, że na wstępie wygarnę im te nieludzkie zmiany.

Gdy wygarniałam, robiąc to na biednego misia, Mark spokojnie zapytał mnie, czy mam Housing Benefit. Mam. No to nie płacisz za szkołę. W te dyrdy rzuciłam się do domu po dokumenty świadczące o przyznaniu benefitu. Ciągle jeszcze nie wierzyłam, że to może być prawda. W liście, który otrzymałam napisane było jak byk, że płacą wszyscy, oprócz tych wcześniej wspomnianych. Wszystkim, którzy się zgłosili, natychmiast te listy zabierano, a ja zapomniałam go zabrać.

Przyniosłam papiery, zapisano mnie na level 1, wyrobiono kartę studenta i to wszystko. Poszłam jeszcze do nauczyciela, Petera, który od teraz będzie uczył mój level, wpisałam się do konkretnej grupy i pochwaliłam mu się, że nie muszę płacić. Zastanowiła mnie jego mina na wieść o tym. Zero entuzjazmu toteż zaświeciła mi się lampka. „Czy ty aby nie maczasz w tym palców, by zapłaciło jak najwięcej ludzi?”

Poleciałam do Vlasty sprzedać jej informację. Ona i Paweł byli bardziej wściekli ode mnie, bo do szkoły chodzą oboje, a pracuje tylko on.
- Przyszłam cię wkurwić – rzekłam w progu. - Nie muszę płacić za szkołę i ty też nie musisz, bo masz Housing Benefit. - stanęłam przed nią z wypiętym cycem.
- Ako to? - wywaliła swoje brązowe oczyska.
- Chujako, pizdako, nie płacimy!
Vlaście też zaświeciła się lampka. Gdy była tam rano, Peter obsługiwał wszystkich zgłaszających się i każdemu zabierał kartki, gdzie należało wpisywać wszelkie posiadane dofinansowania. Ja się tylko domyślam, że może być tak, iż im więcej ludzi zapłaci, tym nauczyciele więcej będą mieli, a od górnie jest, że housing benefit nie płaci. Z tym, że te informację chciano zataić. Zwłaszcza Peter, który obecnie pnie się po szczeblach kariery.

W każdym razie Vlasta złapała stosowne papiery, poleciała do szkoły raz jeszcze i zwrócili jej pieniądze. Mąż zapłaci, bo benefit jest na nią, ale to zawsze o połowę mniej, nie?

- Zadzwoniłam do Moniki, bo ona zapłaciła całą sumę, a tez ma housing. - wyćwierkała rozentuzjazmowana Vlasta po powrocie ze szkoły. - Wszystkim bym powiedziała, gdybym miała ich telefony. Wiesz ile rano było tam ludzi? Całe rodziny i każdy płacił!
- Kochana, całego świata nie naprawisz. Śmieszne w ich postępowaniu jest to, że zachowują się tak, jakby nie mieli świadomości, iż ludzie ze sobą rozmawiają i prawda tak, czy inaczej wyjdzie na jaw. - powiedzialam.

Nie chciało mi się tam iść rano, miałam jeszcze warzywa do gotowania, duszenia po weselu. Szkoda, żeby się zmarnowały. W tym zamieszaniu, jakie panowało w szkole, kolejkach, braku czasu ze strony nauczycieli pewnie bym się tylko wkurwiła na wieść o zmianach w płatnościach, zapłaciła i tyle. A tak... Mam więcej kasy na Miśki urodzinową imprezę w sobotę;)

Athina dała radę

2011-09-04T23:38:00.003+01:00

Powiedzenie „zjebana jak koń po westernie” nabrało dla mnie głębokiego sensu. To były bardzo trudne dwa dni, ale jestem z siebie dumna.
Ktoś w komentarzach pytał o menu.

Na obiad był rosół, na drugie ziemniaki, surówka z kapusty kiszonej, schabowe z karkówki, z cycka indyczego, kotlety mielone, udka drobiowe i gulasz wieprzowo- indyczy.

Potem sałatka jarzynowa, sałatka po żydowsku, śledzie w oleju, galareta wieprzowa z golonek, bigos, półmiski z wędlinami (ale to już młodzi kupili, ja tylko pokroiłam) i półmiski z pomidorami, ogórkami i papryką.

Na kolację flaczki wołowe ( kupuję żołądki baranie, które w zupie smakują tak samo, jak wołowe tylko nie są aż tak gąbczaste, jak wołowe, a mimo to, nikt się nie orientuje, co je i cena jest o trzy czwarte niższa), barszcz i krokiety.

Ciasta były najlepsze, bo ja nie umiem piec! Wuzetka upieczona z Doktorem Oetkerem, sernik na zimno również z doktorem i Stefania (herbatniki, kakao, wiórki kokosowe, mleko, kasza manna).

Doprawdy powiadam Wam, że bardzo się napracowałam. Śmiem twierdzić, że jeszcze nigdy nie przeszłam takiej orki w ciągu dwóch dni. Owszem, siedziało się w radiu po 16 godzin, ale na dupie, nie nogach.

Cudem trafiła mi się Ewelina, koleżanka, którą poleciłam młodym, by zamówili u niej tort, bo baba wyprawia autentyczne cuda. Przyniosła go w piątek, usiadła ze mną i jakoś udało mi się ją namówić, by przyszła w sobotę na zasadzie – co będziesz w domu siedzieć, dzieci się tu wyszaleją, zarobisz i będzie wesoło. Więc przyszła zaraz po pracy, tuż przed obiadem i była mi prawa ręką. Wiele pomogła.

Kelner zaś przyszedł na imprezę, nie do pracy. Już gdy znosił kieliszki z niedopitym szampanem po powitalnym toaście i wypił duszkiem dwa, zaświeciła mi się lampka. Pomyślałam jednak, że też może mieć stres. To nie jest łatwa praca z przyklejonym bananem na misce. Jednak pan wydębił od młodego flaszkę i nawet nie wiem, kiedy ją obalił! Oczywiście upominałam go, że powinien teraz i teraz przejść się między stolikami, pozbierać brudne talerze i postawic czyste, kiedy goście tańczą, ale wykonywał polecenia i było dobrze. Stres się zaczął, gdy zupełnie olał stoliki i jął obtańcowywać panie. Na stołach leżały brudne, zwinięte w kluki serwetki, puste kartony, flaszki. Wtedy trafił mnie szlag. Mam doświadczenie w każdej dziedzinie imprezy, byłam nawet didżejem w dyskotece, a kelnerstwem trudniłam się długo w Niemczech. Wzięłam pana na ostre słowo. Później na bardzo ostre, aż go odesłałam do domu zapłaciwszy tyle, na ile się umawialiśmy. Faceci jednak maja problem z kobietami szefowymi, a ten dodatkowo prawie mógłby być moim ojcem. Najśmieszniejsze w tym wszystkim jest to, że chłop w Polsce miał swoje lokale. Nie, nie jeden lokal, ale lokale. To już wiem, dlaczego ich nie ma i siedzi w Anglii.

Na pewno w przyszłości nie zgodzę się na sprzątanie sali po imprezie. Albo krzyknę taką cenę, że młodym bardziej się będzie opłacało wziąć kogoś dodatkowo. Gdyż ja tez będę musiała zapewnić sobie wsparcie. To jest niewyobrażalna orka obsłużyć imprezę, posprzątać kuchnię (stosy garów) i jeszcze salę.

Wpadłam do domu prawie o szóstej (Ewelina wzięła Miśkę do siebie na noc, wczesniej umówiona byłam z Vlastą, że ją weźmie), zdarłam z siebie wszystkie szmaty, rzuciłam się na łóżko i... nie mogłam zasnąć. Pomogła kąpiel. Powiedzenie „nie czuję nóg” nie ma w ogóle sensu. Ja moje czułam wręcz przesadnie! Oraz przez dwa dni nie miałam nic w pysku, oprócz kosztowania potraw podczas ich przyprawiania.

Oto kilka zdjęć. Nie miałam czasu na tak zwane pierdoły, nie?

Młodzi.

Oczepiny.

Ewelina smaży krokiety i tańczy Makarenę.

Po raz kolejny w życiu przekonałam się, że człowiek jest w stanie podjąć się ogromnych zadań. Trzeba się tylko ich nie bać i wierzyć w siebie!

Athina trzaska garami

2011-09-01T19:28:00.002+01:00

Pojutrze wielkie polskie wesele, a od jutra rana wielkie gotowanie. Zakupy przyprawiły mnie o zawrót głowy. Te cholerne siaty! Zostały w sumie drobiazgi do nabycia, a ja ślęczę nad kartkami, zakreślam, dodaję, odejmuję.

Samochód nasz oddałam do znajomego warsztatu, więc drepczę, ale nie o to biega. Pan samochodowy doktor poradził sprzedanie Forda, bo jest jeszcze w cenie, a mi i Miśce po co limuzyna 2.0 litry? No i trzeba w niego sporo włożyć, bo poszły oba resory (myślałam, że tylko jeden), przegląd techniczny dodatkowo, podatek drogowy, wszystko naraz. Jest relatywnie nowy, ale ok, włożę w niego tę kasę, pojeżdżę rok i oddam za grosze? Pomijając fakt, że ubezpieczenie za dwa litry jest spore. Zupełnie mi się to nie kalkuluje. Nie jestem Cyganką, której dzieci nie mają co na siebie włożyć, ale ważne, że dobra fura stoi przed domem.

Samochód kupili nam tatuś i byłyśmy szczęśliwe. Ale nie zamierzam zostać bez, mam na oku jeden (kurwa, jak to się wszystko szybko dzieje), Astrę combi od mojej panny młodej. Ręka rękę myje, hihihi. Automatik.
- Ale ja lubię sobie pomieszać skrzynią. - powiedziałam do pana młodego.
- Ja też, ale tu, na tych rondach zobaczysz, jaka to wygoda. - odpowiedział.
Pan samochodowy doktor dodał, że będę kochała automatik. No chuj, jak hameryka, to hameryka.

Wracając do tłuczenia garami, nie mogę nie przytoczyć czegoś z bloga Baronowej Lorenzy. Blog ów zwie się nienawidze-gotować.blog pl., a autorka dała mi klucz do archiwum. Trudno się oderwać, bo nie o samo gotowanie tam chodzi....

„Mówiła mi pani Cesia, że w stanie wojennym stała w kolejce po jakiś artykuł podstawowy z kobitką, która opowiadała o książce kucharskiej, z której namiętnie korzystała. Książka została wydana za okupacji, a przepisy były mniej więcej takie: zamiast jajka bierzemy..., zamiast gnata bierzemy, zamiast mąki używamy, zamiast cukru..., zamiast garnka... To była książka na cholernie trudne czasy.”

Jak ja bym chciała tę książkę dostać w swoje łapy! Gdyby mi się udało zamiast karkówki, zamiast bigosu, zamiast jebanych krokietów...

Dzisiaj trochę krzątałam się po kuchni, a Miśka szalała między dekorowanymi stołami i krzesłami. Te balony ściągano, by zastąpić je właściwymi, a moja córka chciała wszystkie stare brać do domu. Nie wiem, po kim ona to ma, że jej się wszystko przyda.

Trzymajcie za mnie kciuki, bo to moja inauguracyjna impreza. Duzo od niej zalezy.

Tatuś i ich stringi

2011-08-30T19:20:00.002+01:00

Siostra doniesła, że tatuś ze trzy razy umawiali się ze swoją dentystką na naniesienie małych poprawek w szczęce i trzy razy odwoływali oraz przekładali terminy. Ciężkie buty mieli, bo byli w fazie rozcieńczania krwi.

Po szlajankach doszli do siebie, odsztafirowali się w odprasowane na kanty polo i bojówki do kolan, gdyż upały nawiedziły Legnicę nieziemskie i poszli do doktorki. Ona zaś była na niego już tak wkurwiona za te blokady w kolejce, że na dzień dobry wykrzyknęła – a jak pan przychodzi do mnie ubrany?!

Moim zdaniem mogła go opierdolić za wszystko inne, albo za rzeczywisty powód wkurwa, ale za ubiór? Tatuś tez przez chwilę pozostali w konsternacji, a potem wykrzyknęli:
- A co, w stringach miałem przyjść?!

Likier pomarańczowy na pożegnanie

2011-08-29T17:22:00.001+01:00

Wiecie jak się robi likier pomarańczowy? Przepis jest bardzo prosty.
Wysyła się Ds do sklepu po wódkę i sok pomarańczowy. Ds wraca z butelką syropu pomarańczowego, bełta drinki jak z sokiem i mamy pyszny likier. Prawda, że prościej by się nie dało?

Pojechali... Właśnie wróciłyśmy z Miśką z lotniska. Dziecko bardzo płakało.
- Nie płacz, jeszcze się przecież spotkamy. - tłumaczyłam zza kierownicy.
- Aaaa, aaa, aale, wieeesz, jak ttoo jesst, jaak człoowiek kogoś poluuuubi. - biedna się zanosiła.

Muszę przyznać, że Miśka świetnie się spisała jako ta starsza siostra. Tomek nazywa ją Wula (Jula) i też cholernie się z nią zżył.

Czy ja wcześniej nie wspominałam, że kocham Internet? Poznałam świetną babę, przy której czułam się swobodnie i naprawdę dobrze. Żadnego łażenia na paluszkach przy gościach, grania, naginania się. Normalnie jak w domu.

Żeby ten Paryż był trochę bliżej. Tak czy siak wiem, że nie znikniemy sobie z „oczu”.
Dzięki Ds za naprawdę miłe chwile.

Olly warczy i broni mięsa!

2011-08-24T22:59:00.001+01:00

U Daisy

2011-08-23T12:27:00.016+01:00

Najpierw chciałabym podziękować Daisy, Dochtorowi i Morycowi za wspaniałą gościnę. Było cudnie, acz niestety krótko. Chociaż w sumie to chyba lepiej odjechać zanim się gospodarzom dziurami od nosa nie wyłazi, nie?

Nie będę opisywała, jak było. Pokażę Wam.

Cała rodzina Daisy jest przeurocza i jestem szczęśliwa, że poznałam ich w realu:)

Kiełbasa...

2011-08-18T20:46:00.001+01:00

Siadamy z ds do późnego śniadania po dziatwie, jak matki Polki.
Ds patrzy na mnie i wzdycha:
- O rany, chleb z kiełbasą od rana!
- O, rany! Jogurt z płatkami od rana. - odpowiadam i rechoczemy.

Dżem nie tknięty, miód też, o rogalikach nikt nie wspomniał. Pffff, ale mi chrancuzy...

Jutro jedziemy do Daisy. Ojapierdolę, jak się ciesze!

"Będzie Józek, będzie wózek"

2011-08-17T00:52:00.003+01:00

Tak mawiał teść mojej kuzynki, gdy chodziła w ciąży.
A dla Józki dwa wózki? - pogwizdywała ona szyderczo chociaż marzyła o chłopcu.

Pożyczyłyśmy wózek od Vlasty mimo, iż ds twierdziła, że od dawna nie używają. Wiadomo, wożą się autem. Skąd ja to znam, ale droga do centrum daleka, a nasz samochód ma niesprawny resor i naprawa odbędzie się dopiero pod koniec miesiąca.

Gdy wyprowadzono wózek na ulicę, Tomek od razu wiedział, co ma robić. Było hop i już. Miśce żal dupę ścisnął i przez całą drogę marudziła, jakie chodzenie jest głupie, jak ją bolą nogi i ile by oddała, by być na miejscu Tomka. Nie wspomnę, że wczoraj przelatała cały dzień na obcasach i nawet nie pisnęła, dziś tenisówki były za ciężkie. Ona niestrudzenie potrafi kwękać, gdy czegoś chce.. A ja wtedy mam ochotę z czystej przekory upierać się, że nie. Gdybym ale powiedziała jej, że oto idziemy do centrum po wypasioną zabawkę, szła by boso po szkle. Inna sprawa, to mój brak konsekwencji. Ds załatwiała to swoim stoickim spokojem, że Tomek teraz też powinien trochę pochodzić, czym zrzucała mi kamień z serca i ścierała pianę z pyska.

I tak trzylatek z ośmiolatką na przemian dzielili się wózkiem!

Kiedy weszliśmy do katedry, bąknęłam pod nosem, że ci wszyscy ludzie zaraz zaczną się modlić o zdrowie Miśki, no bo sorry... Widzieliście kiedyś, jak wygląda taka wielka krowa w spacerówce? Co najmniej przykro! A ds na to:
- To przecież nie zaszkodzi. - słodkie.

Tomek jest cudnym i bardzo ufnym dzieckiem. „Kala”, co znaczy przytulić się, wypowiada uroczo wyciągając rączki. Pomijam fakt, że chytrze chce, by go ponieść, ale tym, że chce się przytulić kupuje mnie zawsze.

Szczęka opadła mi wczoraj (już przedwczoraj) osiemset razy, gdy ds go wykąpała, położyła do łóżka, wycałowała, zgasiła światło, zamknęła drzwi i zeszła na dół.
- I on teraz będzie spał? - wywaliłam gały.
- Powinien...
I spał. Ile ja bym dała za to, gdy Miśka miała trzy lata. Tak jest, rozmemłałam swoje dziecko, a dowodem jest dzisiejsza akcja z wózkiem. Wstyd mi było.

Dudek gości przyjął bardzo spokojnie, tylko troche się wczoraj wycofując. Olly ofukanął Tomka na wejściu, jak każdego nowego, a dziś już luzika. Ds bardzo się jeszcze godzine temu śmiała, że Duda, stary grat bawi się z nią sznureczkiem.

- Przyszedł z dzielni pełen energii, pewnie nie poruchał. - podsumowałam, czym wywołałam u ds głośny chichot.

A wózek stoi w jadalni i Olly się w nim mości, oraz Tomek do koszyka schował Dudy miche.:))))

Jutro basen, dworzec i kupowanie biletów do Daisy na piątek.:)

Lot odwołany, ds na walizkach, a ja patrzę na Hiszpankę...ę

2011-08-14T20:03:00.004+01:00

„Lot odwołany, nie jedź na lotnisko” napisała dziś ds o 15.45 czasu angielskiego. Miśka natychmiast zalała się łzami, a ja siadłam w ogrodzie z jedną myślą – czy w ogóle przylecą?

- Ja wiedziałam, że to tak będzie – buczało dziecko.
- Co wiedziałaś? - zapytałam.
- Że odwołają lot, głupie samoloty! - medium jakieś, czy co?
- Spokojnie, jeszcze nic nie wiemy...

Ds poinformowała mnie, że odwołano z przyczyn technicznych. I chwała im za to. Gorzej, jakby się te przyczyny podczas lotu odezwały. Najważniejsze, że jutro będą. Będą, będą, będą.... już nic nie ma prawa się wydarzyć.

I tak to GUPIE samoloty brutalnie ograbiły nas z jednej nocy, gdzie Polaków rozmowy słychać po świt. No prawie by tak było, gdyby nie dzieci, ale zawsze ograbiły!

Poza tym Miśka nie mogła się doczekać, by pochwalić się swoimi nowymi butami. Uwierzcie mi, że wczoraj wieczorem umyła je i poszła z nimi spać!

Oryginalne hiszpańskie buty flamenco. Kupione na miejskim bazarze za 2 funty, a jak nowe.
Zajebiste, nie? Wiem, że jedna osoba spośród tu zaglądających piśnie z zachwytu...

Ile bym dała za takie buty, będąc dzieckiem. Miśkę już w sumie mało może zadziwić, a jednak poszła z nimi spać.
Jutro będzie się lansować na lotnisku.
A teraz podziwia...

Power baba

2011-08-09T21:18:00.005+01:00

Rozpierducha w Manczester... (od Ines z FB)

Obraziłam się na Ekino. Na ostatnim sezonie Frasiera od 16 odcinka ciągle mam błąd w połączeniu. Sprawdzałam na innych serialach, to samo. Czyli albo borykają się z jakimś problemem, albo zmuszają natrętnych oglądaczy za friko do opłacenia konta premium. Cudem udało mi się, po wielokrotnych staraniach obejrzeć ostatni odcinek.

Genialny sitcom, kocham ich zawoalowany, inteligentny dowcip, a ten sytuacyjny często zmuszał mnie do powtarzania scen.

Z Frasierem robiłam milion krokietów, bigos, porcjowałam mięsa na wesele. Prasowałam i chadzałam do łóżka. Jak przyszedł czas prania wykładzin, to się Ekino na mnie wypięło było, o!

W poszukiwaniu innego źródła, dzięki któremu mogłabym uzupełnić zaległe odcinki trafiłam na megawypas.pl i choć nie znalazłam swojego sitcomu, to teraz słucham se radia. Sentymentalnie włączyłam RMF, które karmiło mnie przez lat kilka. Stara muza, brak charyzmy, brak dobrych programów, ale mimo to spędziłam z tym radiem cały miniony poniedziałek... Ale do wykładzin wróćmy.

Kiedy zima chyliła się ku końcowi, wypożyczyłyśmy z Hanką na spółkę maszynę czyszczącą. Dostaje się ją na dobę, więc ja objechałam swoje włości po południu, Hanka następnego ranka. Problem w tym, że maszyna zmoczyła nam te wykładziny, a nie odessała ani grama brudnej wody. Brodziłyśmy w bagnie kurwując i chujując, ale, co śmieszne, dalej piorąc. W maszynie był nawet zbiornik na rzeczone błoto... Suchy. Oddałyśmy gówno z mocnym postanowieniem, że od NICH już w życiu nie weźmiemy.

Całe szczęście, że to był okres grzewczy, inaczej schło by to wszystko na pewno dłużej niż cztery dni. Gdyby roztocza świeciły jak robaczki świętojańskie, z pewnością nasze domy byłyby wtedy widoczne z kosmosu jak mur chiński.

Każda gospodyni wie, co stało się później. Plamy wyszły i wykładziny wyglądały jeszcze gorzej. Hanka ma takie w sprytne desenie i nie widać tak mocno, ja załamałam ręce. Jakiś czas później wyprałam salon – szczotką i na kolanach. Wczoraj tą szczotką zawojowałam całą górę domu, schody i jadalnię. Na salon zabrakło mi sił, a znów trzeba prać... Tymczasem muszę odpocząć. Boli mnie każdy kawałek ciała, a barki tak, jakbym miała postępujący reumatyzm.

Wróćmy jeszcze na chwile do radia. Trąbiono przez cały dzień, że jest kumulacja, 40 tysięcy zeta. Wystarczy wysłać sms o treści nazwy miasta, w którym się obecnie znajdujemy. Stare to i wiadomo, że po odebraniu telefonu należy „wyśpiewać” - RMF najlepsza muzyka. Natychmiast przypomniało mi się, jak latałam z moją siostrą po rynku w Legnicy w poszukiwaniu wielkich i słodkich truskawek, jakie nabyłyśmy tydzień wcześniej. Nagle zadzwonił jej telefon w torebce. Stanęła najeżona i jedną ręką odepchnęła mnie odruchowo, wszystkim dookoła wrzasnęła CICHO, drugą wygrzebała telefon i wyryczała – RMFNAJLEPSZAMUZYKA!, a po drugiej stronie odezwała się zdziwiona mama – Co, już się nachlałaś?!

Na koniec powiem, że nic się w mojej ojczyźnie nie zmieniło biorąc pod uwagę natręctwo lecznicze na każdym kroku. Ciągle 90 procent reklam to leki. Dosłownie na wszystko. Na pajączki na nogach, na menopauzę, na pamięć i koncentrację, by nie zapomnieć ubrać majtek, na pocenie się... Na każdym kroku reklamy huczą jacy jesteśmy starzy i chorzy, kurwa! Ja się nie dziwię starym hipochondrykom, te reklamy lasują mózgi, przygnębiają i sieją samo zło. A później nie dziwota, że zdrowe konie w Anglii pyszczą, że na ból gardła dostali paracetamol, bo powinni od razu antybiotyk, środek osłonowy oraz wizytę u specjalisty na wymaz, czy nie ma gronkowca...

Jeśli zamieszki w Anglii dotrą do Derby, proszę o lek na przepoczwarzenie się w super babę, która na jednym wdechu ustawia brać pod murem, a na wydechu gasi ogień. Jeszcze w łapie by mi się przydał power, ale nie powiem po co;)

Lek może się nazywać power baba. Taka slodka kumulacja wszystkich tych lekow w wiekszosci i tak dla kobiet.

Masala

2011-08-04T19:25:00.002+01:00

Na konto wielkiego weselnego gotowania nabyłam równie wielką zamrażarkę. Nie wiem, jak ja mogłam przez rok żyć bez niej. Cóż, nachodziłam się codziennie po sklepach i tyle. A ile przepłaciłam...

Wraz z zakupem zamrażarki otworzyły się przede mną możliwości zamawiania większych ilości mięsa z fabryk, warzywa mi nie więdną, promocje ramadanowe aż się proszą, by zgromadzić w domu szerszą gamę ryb. Dzizas, jak ja uwielbiam ryby i owoce morza! No i nareszcie piję Frape z lodem, a pan ze sklepu mięsnego nie przewraca oczami, bo nie kupuję czterech wątróbek drobiowych. To dla kota – musiałam zawsze dodawać, gdyż miałam wrażenie, iż jestem upierdliwym klientem.

Ponieważ mam teraz tego mięsa w pizdu, głównie indyka, koty cieszą się najbardziej. Dudek odróżnia nawet kiedy na desce kroję coś, a kiedy mięso, on to po prostu słyszy i przednimi łapkami szoruje po drzwiczkach od mebli natrętnie się o mnie ocierając. Olly bardzo warczy nad swoją porcją, broniąc jej chyba przed Dudkiem, bo ja przecież nie dybię na jego żarcie... Kocury tak się wczoraj nażarły, że dziś tylko po kęsie, dosłownie i ciągle śpią.

Ja natomiast postanowiłam wypróbować słynne egzotyczne Masala. Odmian tej Masali jest od ciula pana. Masala do kurczaka, mięsa (wiem, że to brzmi dziwnie, bo kurczak, to też mięso, ale nawet na odwrocie jest w przepisach tylko słowo mięso, więc może chodzi o baraninę na przykład), ryb, ryżu, i jeszcze wiele, wiele innych. Masala jest gotową kompozycją przypraw, w przepisach zaleca się dodanie na przykład świeżego imbiru, czosnku i papryki chili.
Zrobiłam gulasz na ostro i nażreć się nie mogę, tak mi smakuje oraz jest tylko mój, bo reszta rodziny tego nie lubi, hyhyhy.

Wcześniej próbowałam sama komponować przyprawy, żeby było po hindusku, Masala pokazała mi, że z nią jest profesjonalniej i przede wszystkim taniej. 100 gram kosztuje 69 pensów i według przepisu wystarcza na jakieś 4 kilo mięsa.

- Ty, weź mi przediluj tę Masalę! - krzyknęła siostra na skypie. Anovi jej zawtórowała. To ja może od razu zapytam. Komuś Masalę?

Pamiętacie kultowe ciasto PRL-u - blok czekoladowy?

2011-08-01T20:14:00.001+01:00

Moja ciocia robiła taki, że smak pamiętam do dzisiaj. Mama chciała go jakiś czas temu odtworzyć, ale pomyliła przepisy z salcesonem w butelce. To zdecydowanie nie to.

Tajemnica smaku tkwi w niebieskim mleku w proszku. Nie wiem, czy jest ono jeszcze w sprzedaży. Taka niebieska plastikowa torebka i na niej napis mleko w proszku, w sumie nic więcej, jak dobrze sięgam pamięcią. Może być też każde inne pod warunkiem, że będzie pełne i miałkie.

Składniki:
1 szklanka cukru (lub mniej, zależy jak kto lubi)
250 r masła
½ szklanki wody
3-4 łyżki kakao
400 g niebieskiego mleka
wafle lub herbatniki
rodzynki, orzechy

Przygotowanie:

Masło rozpuścić w garnuszku, dodać cukier, wodę, kakao, wymieszać i ostudzić. Powinno być co najmniej letnie. Do dużego garnka wsypać mleko, pokruszone herbatniki, rodzynki, orzechy. Dodać masę maślaną i dokładnie wymieszać. Wszystko potem można wylać na blaszkę wyłożoną folią aluminiową albo waflami, którymi można ją też przykryć. Następnie odstawić do schłodzenia.

Trudno mi opisać, jak bardzo zajadaliśmy się tym w dzieciństwie. Normalnie rarytas w porównaniu z wyrobem czekoladopodobnym... na bazie margaryny. To było paskudztwo wrednie przyklejające się do podniebienia. Tłuste i bez smaku, fuj.

Salceson tez jest fajny. Przepis znajdziecie w Google wpisując – ciasto salceson w butelce.

Następnym, godnym uwagi przepisem jest Stefania, która też sięga pamięcią PRL-u.

Moja babcia piekła na wszystkie święta makowiec, jabłecznik i sernik. Makowca nie lubię do dziś, a rolada makowa mogłaby dla mnie nie istnieć wcale. Jabłecznik średnio, za to sernik tak, ale te skórki z pomarańczy mogła sobie babcia darować.

Ciocia zaś robiła nam ciasta bez okazji, o, na weekend na przykład. Takie właśnie PRL-owskie tanie wynalazki i one były najpyszniejsze. Uwielbiałam oblizywać łyżki i miski. Jako najstarsza wiedziałam, kiedy ustawić się w kolejce.

Obleciałam dziś wszystkie polskie sklepy na Dzielni w poszukiwaniu niebieskiego mleka. Nie ma. Jutro rano zajrzę do miłej Polki w centrum i zamówię. Muszę zrobić blok czekoladowy. Tak mnie napadło, że aż mi się przyśnił.

Macie jeszcze jakieś przepisy z tamtych lat, które uwielbiacie, a zostały zapomniane?

Błogosławieni sąsiedzi

2011-07-25T17:53:00.002+01:00

Kiedy trzy domy dalej Council wyremontował rezydencję i licznie zjawili się tam potencjalni mieszkańcy, by obejrzeć kąty, Hanka nerwowo zapukała do moich drzwi.
- Jezu, ile Cyganów. Ja się chyba pochlastam, jak przyjdzie mi dzielić z nimi płot. Chuj, wyprowadzę się. - powiedziała całkiem poważnie i zrezygnowana opadła na kanapę.
- Jeśli mam być szczera, to ci nie zazdroszczę. - klapnęłam obok.
- Mi? A ty co, tak daleko? Też ci pół ogrodu wyniosą. - ofuknęła mnie gestykulując przy tym nad wyraz energicznie.
- E, porządny Cygan nie okrada sąsiada. - wymądrzyłam się.
- Gdzie ty tu, kurwa, porządnych Cyganów widziałaś? I czego w takim razie mi nie zazdrościsz, hę?
- Setki dzieci za płotem.
- No tak! O tym nie pomyślałam! Ja pierdolę, wyprowadzam się. Żegnaj sąsiadko...

Hanki lamenty gdzieś tam zostały wysłuchane. Wprowadziła się angielska samotna matka z trojgiem dzieci.

- Ratuj, mnie, kurwa, oni nie rozmawiają, oni tylko krzyczą i jeżdżą na rowerach po ścianach, sufitach, wszędzie! - złapała mnie kurczowo za ramię i szepnęła do ucha – oni są chorzy psychicznie. - Hanka miała łzy w oczach.

Przestraszyłam się jej. Widocznie zrozumiała, bo zaraz się roześmiała dodając, że w życiu takiego Sajgonu w sąsiedztwie nie doznała.

Plewiłam donice, gdy sąsiedztwo skoro świt wybiegło do ogrodu. Dzieciaki są takie sobie, no krzyczą, jest ich troje i głupia piłka może być kością niezgody. Ale ta matka naprawdę do nich nie mówi, ona drze ryja o wszystko. O ubierz buty, o wstań z trawy, o podnieś brata, o ustąp mu miejsca. O wynoś się, nie chcę cie tu widzieć. Ale to jeszcze nic. To jest autentyczny szał. Jej wrzask mogę porównać no zabijanej świni z tym, że trzeba by było do tego wrzasku dosypać z dziesięć łopat czystej agresji.

„Podnieś go z ziemi” w jej wykonaniu równa się z „bandyto, zabiłeś mi dziecko!”

- Napisz do Councilu, proszę, pomóż mi. - Hanka złapała się za głowę.
- Nie, dajmy jej szansę. Baba może być zestresowana przeprowadzką. Ma kupe gratów do rozpakowania i troje dzieci. Głos ma donośny, nie powiem, ale kto wie, czy to nie minie, jak emocje opadną.

Ja też umiem wydrzeć ryja, ale otrzymanie mieszkania od miasta było dla mnie szczęściem tak wielkim, że harowałam w nocy, a w dzień malowałam ściany i miałam banana na misce. Jednak ja nie mam trojga dzieci i zrytego beretu.

Jedno jest pewne, jak jeszcze raz będzie się darła do gilgotania w mojej wątrobie w niedzielne popołudnie, stanę w oknie łazienki i ją nagram z zaznaczeniem, że wykorzystam, gdzie trzeba. Oczekuję gości i nie pozwolę, by mojej koleżanki mały synek bał się bawić w ogrodzie, jak Miśka na ten czas, bo ona drze pizdę.

Klimaty

2011-07-17T21:30:00.009+01:00

W mieście od wczoraj trwa karaibski karnawał. Olbrzymia impreza z pochodem maszerującym przez główną ulicę mojej dzielnicy. Muzyka, tańce, żarcie, stragany i wszechobecny Bob Marley. Wczorajsza aura nie pozwoliła nam wytknąć nosów z domu. Ulewało się niebu z taką pompą i co chwilę, że wyjście nie miało najmniejszego sensu. Wiem ale, że pochód się odbył i ci nie z cukru „parco fajnie się pafili”.

Dawaj, bierz małą i przychodź! - sąsiadka darła się do słuchawki. - Ty głupia jesteś, w sobotę już w łóżku? Co? Sex and the City oglądasz? Tu jest sex and the city! - przekrzykiwała napierdalające bębny.

Co się jednak odwlecze, moi kochani, to nie uciecze, bo karnawał przeniósł się dziś do jednego z miejskich parków. Zazdroszcząc znajomym wczorajszej balangi zjawiłam się na miejscu bladym świtem, przed dziesiątą...

A tu dopiero kończono ustawiać stragany, zaś grille jeszcze śmierdziały środkami je rozpalającymi, zamiast mięchem z przyprawami. Przyjechało też wesołe miasteczko i ciekawie patrzyłyśmy na ręce panom kończącym dokręcanie konstrukcji późniejszych szaleństw i „herzklekotów”.

Ten stragan przyjechał z Manchesteru... Była tam jedna drewniana figurka na moją komodę, ale kosztowała tyle, co cała zabawa Miśki w miasteczku. Na szczęście bankomat był szmat drogi dalej...

Pierwszą dostępną, po trzech godzinach permanentnego sprawdzania czy już, karuzelą były ławki. Tak se z Miśką spojrzałyśmy. No ławki. Kręcą się dookoła. Nic szczególnego. Ale zawsze to już wesołe miasteczko, a nie analogowe huśtanie się na placu zabaw. Jako ta starsza wiedziałam o sile odśrodkowej, skąd jednak miałam mieć pojęcie o prędkości... Gile z przegrody nosowej trafiły mi gdzieś do tchawicy, a te bliżej wylotu wyturlane po policzkach zrosiły pobliskie dwa metry. Ile się można na takiej karuzeli nałykać cudzych wydzielin, iiiiii. Miśka przez pierwsze dwa kółka darła się – aaaaaaa-, potem – staaaaaaaaap! I gdy zeszła, bardzo trzęsły jej się nogi oraz odmawiała wszystkiego, co na pierwszy rzut oka nie kojarzyło się z karuzelą dla maluszków. Takich tyci tyci.

Tu panna czuła sie, jak ryba w wodzie. Jako pierwszej klientce pan pozwolił jej się ślizgać do utraty tchu. Aż naprawdę nie miała sił wspinać się na górę. Zeszła spocona jak szczur.

Później było – mamo pływam! No kocha wszelkie skakanie.

To jest dobry sprawdzian na współpracę drużyny. Miśka gaz, noga z gazu, mama w lewo, czekaj, teraz jedziemy. Nie mogłam sobie odmówić tej przejażdżki.

Koń musowo i powinna jeszcze być do tego muzyka z pozytywki, a tu z każdego stoiska dudni wniebogłosy chuj wie co. Miesza się to wszystko w potworny jazgot zagłuszający racjonalne myślenie.

Na to obie patrzyłyśmy jak urzeczone i zrywałyśmy boki. Ludzie podskakiwali, jak piłki w maszynie totalizatora sportowego... Nie mogąc znaleźć końcówki banderoli:)

Po południu znów zaczęło lać. Kto rano wstaje, ten nie bawi się w deszczu. Szkoda tylko, że nie mogłyśmy zostać na koncercie muzyki Reggae.

Nie!

2011-07-15T19:43:00.002+01:00

Miśka uczęszcza do państwowej szkoły. W Polsce też uczęszczałaby do państwowej szkoły, bo ani mnie, ani jej ojca nie stać jest na prywatną. Poza tym nikt nie weryfikowałby w Polsce tego, czy dziecko chodzi do tej z wyższym poziomem nauczania, czy do byle jakiej. Poszłaby do podstawówki najbliższej miejsca zamieszkania i basta. Zresztą w praniu zwykle się okazuje, jak jest i można zmienić.

Tymczasem dostałam reprymendę od Miśki taty, że nie skonsultowałam z nim do jakiej szkoły pójdzie jego dziecko. Mało tego, posłałam ją do byle jakiej, a MIAŁAM posłać do katolickiej, bo tam jest wyższy poziom.

Jakże mi to śmierdzi oklepanym tekstem naszej wspólnej znajomej, która tatusiowi nakładła do pustej palicy jej okrojoną wersję edukacji w Anglii, iż tylko szkoła katolicka ma poziom godny Polaka. A ja uważam, że ma taki sam co Miski, bo siedzę z dzieckiem nad lekcjami i wymieniam się poglądami na ten temat ze znajomą, której córka chodzi do równorzędnej klasy u katoli.

Swojego czasu byłam przez wspomnianą znajomą nastawiona na szkołę katolicką. Jednakże jeszcze w październiku 2009, kiedy inne dzieci od ponad miesiąca maszerowały do szkoły, moje ciągle wisiało na liście oczekujących na miejsce u katoli. I mogło czekać przez kolejne sześć. Weszłabym w konflikt z prawem oraz wyszła na jakąś katolicką fanatyczkę. Wybrałam drogę najszybszego zagwarantowania dziecku edukacji.

I ja tę szkołę cenię. Ma wysokie notowania oraz wielu rodziców dowozi swoje pociechy co rano, omijając szkoły w ich rejonach zamieszkania. To o czymś świadczy. Anglik z mojej ulicy na pytanie, dlaczego nie wybrał Pear Tree Primary School, znajdującej się dosłownie za naszym rogiem odpowiedział, że jakoś nie ma zaufania. Pisze to wszystko szyderczo. Bo łatwo mieć klapki, nawet, kiedy się nie wie, do jakiej klasy uczęszcza pociacha oraz nigdy tak naprawdę nie siedziało się z nią nad lekcjami w weekend.

Ja w miniony rok Miśki edukacji zainwestowałam masę czasu, cierpliwości i przede wszystkim chęci, by dziecko dogoniło angielskich rówieśników. Dlatego gówno mnie obchodzi tatusine zdanie o poziomie szkoły naszej córki. Trzeba przede wszystkim mieć ogólne o tym pojęcie, umieć porównać, a nie jak papuga powtarzać brednie.

Gdybym, co jest w Anglii zgodne z prawem, zdecydowała się na nauczanie dziecka w domu i to jeszcze przeze mnie samą, mógłby mieć uzasadnione pretensje, a tak, niech mnie cmoknie w trąbkę, razem ze swoją katolicką znajomą.

No i kwestia podstawowa. Zrywy tatusinych emocji i zawracanie dziecku w głowie, a potem milczenie przez miesiące doprowadzają mnie do szału. To ja muszę się z tym za każdym razem jakoś uporać.

Larum szkolne podniesiono po tym, jak odmówiłam wysłania dziecka na wakacje do Włoch w tym roku. Zaznaczam, że od lat trzech była o tym cisza, a w 2009 latem wygasła sądowa ugoda co do kontaktów ojca z dzieckiem.

Kierując się rozsądkiem oznajmiłam, że złożę odpowiedni wniosek w sądzie angielskim, ale ojciec jak zwykle chce już. Teraz natychmiast i weźmie Miśkę jego siedemnastoletni pasierb, rezydujący obecnie koło Londynu, jakieś 200 mil od nas.

Nie, nie i jeszcze raz nie!

Zara wakacje

2011-07-13T18:34:00.001+01:00

W przyszłą środę jest koniec roku szkolnego. Ufff, wzdychają dzieci, oraz po trochę matki, bo koniec z odrabianiem lekcji i gimnastykowaniem się, jak bezboleśnie dla ich nerwów nauczyć gnoja tabliczki mnożenia. Ja na ten przykład wielokrotnie przewracałam oczami ocierając się niemalże o zeza rozbieżnego.

Angielska biblioteka publiczna zorganizowała na czas wakacji super akcję. Za każde dwie wypożyczone książki tygodniowo dziecko otrzymuje naklejki i bonusy, a na koniec, który jest przewidziany na wrzesień nagrody specjalne dla pilnych czytaczy.

Przefajna akcja! Pamiętam taką w mojej podstawówce, ale podczas roku szkolnego. Uczeń, który wypożyczył dużo książek, dostawał jedną na apelu końcowym, jako bonus za czytanie.

Miśka jest tym zauroczona, wypożyczyła wczoraj trzy książeczki pod moim nadzorem, bo sięgała po te najgrubsze, buehehe. Ja przy okazji wzięłam dla siebie coś dla nastolatków, gdyż wcześniej wypożyczałam w głównej filii jedynie powieści po polsku.

Pamiętam słowa Daisy sprzed dwóch lat: „Weź sobie w miarę łatwą książkę po angielsku, czytaj i tłumacz czego nie zrozumiesz.” Teraz, po gramatycznej edukacji jestem na to gotowa.

Ponadto w przyszły wtorek Family Learning organizuje party. To dla dziatwy wielkie wydarzenie, dla matek ponadplanowe gotowanie, bo każda ma przynieść coś. W moim przypadku cosiem ma być polska sałatka jarzynowa.
- Ale sałatkę już znacie. Chciałam pokazać wam tym razem coś innego polskiego. - nadęłam się.
Myślałam o fasolce po bretońsku, z wędzonym boczkiem i, no wiecie, z gustem podejść do tej fasoli. Jednak sałatka, po ostatnim jej serwowaniu stała się hitem w szkolnych murach. Czyli dodatkowo zrobię fasolkę. Niech posmakują, jak z byle, za przeproszeniem, gówna można spłodzić coś naprawdę smacznego.

Z kocich wydarzeń. Olly łazi po ogrodzie i wraca do domu. Kładzie się na sofie w jadalni i śpi. Nie muszę nadzorować każdego jego kroku. Nie muszę pilnować, by drzwi do ogrodu bezwzględnie były zamknięte. Muszę natomiast kontrolować wychowywanie młodego przez starego, bo Olly na tę chwilę chyba by poleciał za Dudą w ogień. A jak Olly umie wdzięcznie dostawać wpierdol od Dudka, oraz się o to prosić. Normalnie fascynujący koci świat!

Takie oto łapy!

2011-07-11T17:19:00.001+01:00

Najlepszy na świecie krupnik jest ten, ugotowany na drobiowych łapkach. Przynajmniej w moim domu. Dziecię me w Polsce w podskokach klaskało rączkami, gdy wyławiałam z zupy łapki na duży talerz i zasiadałyśmy z taką ucztą przed telewizorem. Cmokałyśmy przy tym niemiłosiernie i naprawdę szkoda nam było dzielić się tym z psem i kotem.

Polskie łapki są czyste, białe, pozbawione skóry, poza odciskami do wycięcia w wewnętrznych ich stronach oraz pazurkami. Mięsiste, bo kij wie jak hodowane są te kurczaki. W Polsce. W Anglii nie dostanie się łapek w supermarkecie czy sklepie mięsnym, bo one oraz wszelkie kości po wycięciu udek i piersi przerabiane są na karmę dla zwierząt, w tym także dla kurczaków. Wiecie, że kurczak w fabryce od momentu wyklucia się do uboju potrzebuje tylko 4 tygodni?

Nieraz wyciskał mi łzy z oczu smród wydobywający się z położonej nieopodal kurskiej fabryki stodoły przerabiającej odpady...

Oczom mym nie mogłam dać wiary, gdy zobaczyłam łapki w hinduskim supermarkecie. W wielkiej zamrażarce, w jedno kilowych workach. Mimo iż miałam inne plany na ten obiad, od razu zmieniłam je na krupnik. Zapłaciłam za łapy jakieś szczane pensy, dokupiłam resztę produktów i w te dyrdy poleciałam do domu.

Wysypałam je do wody, po godzinie wróciłam i się lekko podłamałam. Z każdej sztuki trzeba było ściągnąć skórę od A do ZET. A to, moi kochani sprawa nie jest łatwa, wszak łapka na przodzie ma coś w rodzaju łuski i ściąga się to do autentycznych zakwasów śródręcza. Im więcej obierałam, tym więcej moim zdaniem leżało jeszcze w zlewie. Łapy się mnożyły i rosły do rozmiarów syzyfowych prac! A ja, jak każda pierdolnięta Polka, mówiłam sobie, już tyle zrobiłam, to dokończę! Bo tu nie szkoda tych szczanych pensów, lecz dotychczasowej pracy i zaplanowanej uczty. Takiej, jak w Polsce.

Gdy dziecko wróciło ze szkoły byłam w połowie obierania, a gdybym kupiła skrzydełka, krupnik już by był letni. Zjadło pizzę ze sklepowej zamrażarki, a ja wróciłam do pojedynku z łapkami... Czułam już tylko wielki bunt, a na pysk cisnęły mi się słynne polskie kurwy. Ostatnie, wyjątkowo brudne egzemplarze cisnęłam z wielka ulgą do śmieci.

Niespodzianka czekała mnie później, kiedy do późnego wieczora gotowałam łapy, a one nie chciały być miękkie. Nawet skórka na nich nie pękała na znak, że oto dochodzą. Wyjęłam trzy dla Miśki.
- Mamo, twarde, niedobre. - wykrzywiła usta.

Pojęłam, że kupiłam łapy z kur, które Hindusi sprzedają po 2 funty za sztukę na rosół. Twarde sztuki, a mięso z nich oddaje się psom i kotom, bo człowiek nie jest w stanie tego pogryźć.

I takie oto łapy, tyle roboty, gotowania, a wszystko na jedno wielkie i siarczyste... Pffffffffff!

Rozdzial nowy, kateringowy

2011-07-09T13:39:00.001+01:00

Nie pisałam Wam dotychczas, że polska knajpa, w której kuchni szefowałam zamknęła swoją działalność. Nadzieja, że ponownie zostanie otwarta po zdobyciu certyfikatów między innymi na instalację elektryczną istniała jeszcze w maju. Niestety, koszty wszystkiego, co znajdowało się na liście przekazanej przez Council przewyższyły możliwości finansowe mojego szefa. Tym bardziej, że nie mógł działać i sukcesywnie naprawiać. Musiał najpierw to wszystko zrobić.

Na pewno zawinił on sam, bo należy znać przepisy biorąc się za jakąkolwiek działalność. Miejsce publiczne, jakim jest restauracja musi mieć aktualne atesty na elektrykę, instalację gazową, sprawne alarmy przeciwpożarowe i nie zastawione starymi kanapami wyjście ewakuacyjne. Jednakże szef zatrudnił prawnika, z pochodzenia Polaka, by ten mu na początkowej drodze pomógł oraz spisał umowę z wynajmującym lokal Hindusem. Prawnik sporządził umowę wyłącznie na korzyść Hindusa, który nie musiał partycypować w żadnych kosztach, nawet tych dotyczących przeciekającego dachu w kuchni i nie zadbał o odbiór lokalu w stanie umożliwiającym natychmiastowy użytek.

Jest lepiej. Umowa została podpisana na pięć lat bez możliwości jej zerwania, a to już w ogóle jest dla mnie jakiś kosmos. Każda umowa, nawet na czas nieokreślony posiada klauzulę z powiedzmy trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia. Ta nie ma. Można by pomyśleć, że chroniła mojego szefa przed wynajmującym, by ten po roku nie powiedział won, a knajpa funkcjonowałaby wyśmienicie. Bzdura. Wynajmujący chce swój czynsz, to wszystko. Wnioski z tej całej historii zostawię dla siebie, ale nie są one pochlebne ani dla Hindusa, ani prawnika.

W każdym razie moja praca w knajpie nie została bez echa. Kiedy przejęłam kuchnię, menu było okropne. Znaczy w karcie dań wszystko czytało się apetycznie, ale w praktyce to była kaszana.
- Kapuśniak z pieczarkami, groszkiem na słodko kwaśno. (?)
- Żurek na słodko kwaśno. (?)
- Zupa jarzynowa z przewagą groszku, a reszta jarzyn to rozgotowane flaki.
- Bigos ze świeżej kapusty z baraniną. (?)
- Gołąbki w sosie baskijskim. Sos świetny, ale ludzie pytali o tradycyjny pomidorowy.
- Flaki wołowe śmierdzące wniebogłosy na słodko i całą chmarą marchewki!
- Gulasz do placków po węgiersku. On był hitem. Pyszny. Dostałam przepis.

Zachowaliśmy menu prawie w całości, tylko kucharz się zmienił i zaczęły się pochwały. Stali goście kazali wywlekać mnie z kuchni, by gratulować. Pracowałam wtedy z Ewką -kierownicą, która też miała niemały wkład w ten sukces. Przede wszystkim wysprzątała oblepioną brudem i tłuszczem kuchnię na cacy oraz pilnie stosowała się do moich przepisów. Poza razem, kiedy se, ot, bo tak jej wpadło do głowy, dosypała koperku do farszu na pierogi LEGNICKIE. Była jatka, hehehe.

I teraz, moi kochani, dostałam zlecenie na katering weselny, na 40 osób. Tylko dlatego, że potrawy były godne polecenia i zleceniodawczyni szukała mnie po całym mieście. Mówiła, ze wykonała mnóstwo telefonów, aby w końcu dostać mój numer od osób zupełnie jej nieznanych. Jak to się mówi, nic nie dzieje się po nic oraz każde doświadczenie w życiu ma swój sens. Tym bardziej tak myślę, bo mój szef wysłał mnie na szkolenie z higieny i bezpieczeństwa żywności. Papier, wystawiony na trzy lata jest u mnie w domu, na moje nazwisko i żadna służba nie zabroni mi gotować publicznie.

Fajnie, bo lubię tłuc garami, a zwłaszcza, gdy ma to kto jeść. Za forsę już w ogóle...

Zdałam i mam obsrane japonki!

2011-07-07T18:45:00.001+01:00

„No przecież wiedziałam, że tak będzie. Zieew.” Napisała ds na gg po mojej informacji, że zdałam egzaminy.

Nauczyciel mocno mnie pochwalił i zaznaczył, że na początku semestru myślał, iż raczej go powtórzę, ale przez ostatnie pięć tygodni poszłam jak burza. Tym bardziej był zafascynowany, bo zdałam jako jedna z najlepszych w ogólnym rankingu. Aż oblałam się pąsem, gdy wyliczał wszystkie zalety moich prac.

Cholernie spodobał mu się cytat Marka Twaina w ostatnim wypracowaniu, który wygrzebałam z jednej książki do nauki angielskiego w dziale o zdrowym życiu i wykułam na pamięć: „The only way to be healthy is to eat what you don't want to, drink what you don't like and do what you don't want to.”

Pochwalił mnie również za wyszukane słownictwo i używanie go w odpowiednim kontekście. Dodał, że nie ma żadnych wątpliwości, iż moim miejscem jest teraz Level 1 oraz przekazał wspaniałą dla mnie wiadomość, że on tez przechodzi od września na ten sam poziom jako nauczyciel.

Aż mi trochę głupio pisać o tych superlatywach pod moim adresem, ale było mi dziś rano tak miło, że musiałam się Wam pochwalić.

Za to Olly sprowadził mnie na ziemię, gdy wróciłam do domu. Nasrał bowiem na moje japonki zostawione w łazience. Nie wiem, czego ten kot ode mnie chce. Kuweta czysta, żarcie na czas wraz z dogadzaniem synkowi do dupy. Takim dogadzaniem, że Dudek też zaczął pierdolić kocią karmę i czeka na coś lepszego. Dudunio jednak jest kotem ugodowym, jak nie ma innego i widzi, że nie będzie, to wcina kocią.

Porównując oba charaktery kotów kolejny raz napiszę, że Dudek jako dzieciak był spokojny, nie wisiał na firankach, nie wtykał nosa w każdą dziure i nie gryzł ręki, gdy tylko chciała go pogłaskać. Olly to szatan, prawdziwy rudy pieron z ADHD. Kocham go za to strasznie, że właśnie jest takim łobuzem, ale sranie mi na japonki...

Dlatego z dziką rozkoszą obserwowałam późniejsze zmagania śmiertelnie sennego kocurka z muchą. Gdy już przysypiał, ona nadlatywała, zrywał się, nieporadnie machał łapkami, rozglądał się za nią, przycupnął, znów mu powieki opadały, a ona znów nadlatywała... Gdyby umiał mówić, pewnie by krzyknął – ty franco, daj się złapać, bo padnę tu trupem! I padł, a mucha napadła na mnie!

Oni ne su normalni

2011-06-29T22:23:00.001+01:00

Bardzo się dzisiaj uśmiałam u Vlasty na kawie. Otworzyła mi drzwi z wypiekami na twarzy i oczami jak koła od roweru.
- Ty, co się... - chciałam zapytać.
- O, chodź, coś ci pokażę. - puściła się przodem prosto do kuchni.

Kiedy usiadłam, naprędce opowiedziała mi, że jej syn otrzymał z uczelni nagrodę za wyniki w nauce i frekwencję w postaci bezpłatnego wyjazdu do Alton Towers (ogromny park rozrywki dla całej rodziny, niczym Disneyland). Miał być pisemnie poinformowany kiedy, o której i skąd będzie wyjazd.
Został poinformowany, a jakże...
- Listonosz przyniósł dzisiaj o godzinie jedenastej. Czytaj. - wręczyła mi pismo.
„Wyjazd w dniu 29 czerwca o godzinie 9.00” Abuehehehe. Spojrzałam nawet na rok w dacie wyjazdu. To było dzisiaj.
- Czy oni są normalni? A on tak się cieszył na tę wycieczkę, hudak. - załamała ręce.
- Ty, ale data na piśmie jest sprzed pięciu dni. To chyba poczta dała plamę. - wskazałam.
- Nie, na kopercie jest, że wysłali przedwczoraj. - też wskazała.
- No to... Czy oni są normalni? - spojrzałam na nią kołami od roweru i obie wybuchnęłyśmy śmiechem.
- On zaraz przyjdzie z kina, ale będzie nasrany... - Vlasta nie dokończyła, bo o wilku była mowa.
Ten przeczytał wszystko ze stoickim spokojem, wzruszył ramionami, rzucił papier na stół i już miał wychodzić z kuchni, gdy Vlasta zatrzymała go słowami:
- Zadzwoń tam i chociaż ich opierdol! - uniosła ręce jakby za chwile miała je złożyć do pacierza.
- E, co to da. Oni nie są normalni. - machnął ręką i sobie poszedł.
- A ty taki isty! - krzyknęła do pleców syna i odwróciwszy się do mnie wycedziła – ja bym ich strasznie opierdoliła.
- A ja bym ich zjebała na czym świat stoi. - znów wybuchnęłyśmy śmiechem.

Po zawodach

2011-06-28T19:14:00.001+01:00

Jestem po egzaminach i muszę przyznać, że nie nie miałam takiego stresu, jakiego się spodziewałam. Temat brzmiał - „Ty i twoje zdrowie”. Wczoraj pisałam testy w oparciu o kilka ogłoszeń prasowych oraz krótkie wypracowanie na temat mojego zdrowego/niezdrowego życia.
Dzisiaj przeszłam trzy rozmowy nagrywane, które potem będą oceniane, a także napisałam kolejne wypracowanie w formie zapisków w pamiętniku o tym, o czym rozmawialiśmy z egzaminatorem i jak zamierzam dalej żyć (zdrowo/niezdrowo).

Po wyniki mam się zgłosić siódmego lipca w sekretariacie szkoły. I po tak zwanym krzyku, a co ma być, to będzie. Jestem dobrej myśli.

Miśka przyniosła wczoraj ze szkoły zeszyt z ćwiczeniami pisania z tamtego semestru. Są to zajęcia pozalekcyjne pomagające słabszym dzieciom. Rodzice nie mają wglądu w te zeszyty dopóki rok szkolny nie dobiega końca. W ogóle dopiero pod koniec lipca dostanę wszystkie prace Miśki z zajęć szkolnych i pewnie, jak w tamtym roku, trochę będzie śmieszno, trochę dumnie, a trochę straszno.

Wróćmy do wspomnianego zeszytu. Z jednych wypocin przelanych na papier w październiku ubiegłego roku niemal pokładałyśmy się po podłodze. Nawet Miśka, zarykując się do łez, wykrzyknęła – To nie ma sensu!

Oto wypociny słowo w słowo, bez poprawek ortograficznych:

I found a secret room and I opend my secret room and I found a dor and I opend the dor and I found apstes and down stes and I found toys and I found a prezents and I found a hors and I found a Pick.

Bardzo długie zdanie, w którym dziecko tylko znajdowało i znajdowało i znajdowało, a to na końcu zdania, to miała być świnia. Leżałyśmy i kwiczałyśmy. Na szczęście obecnie jest dużo lepiej, choć nie tak, jakby sobie tego życzyła nauczycielka. Ja tam i tak jestem z Miśki dumna. Wyrobi się, jestem tego pewna.

Po formacie kompa...

2011-06-25T23:05:00.001+01:00

Dzisiaj bedzie bez polskich znakow, bo u mnie przeciez zawsze musi byc jakis przemarsz wojsk.

W miniony czwartek wlaczylam komputer, ktory wyswietlil kilka okien z ostrzezeniami o zmasowanym ataku koni trojanskich. Nijak juz tych okien nie moglam pozamykac. Normalnie zero kontroli nad sprzetem.

W panice wylaczylam klaptopa wrednym sposobem za pomoca dluzszego przytrzymania guzika wlacz/wylacz i zadzwonilam do Vlasty. Jej syn studiuje informatyke. Zanieslam pacjenta, wypilam kawe, syn zszedl i rzekl, ze przeskanowal system i tam nie ma zadnych wirusow. Zdziwilam sie nieco, ze w ogole przeskanowal, gdyz ja nie moglam zrobic absolutnie nic przez wspomniane masowe otwieranie sie okien. Wiem ale, ze kompa mozna uruchomic w trybie awaryjnym, jednak to dla informatyka juz powinien byc znak, ze cos jest nie halo. Nie wiem, czy chlopak mnie olal, czy co, w kazdym razie w domu sytuacja sie powtorzyla i juz mialam rwac wlos z glowy, gdy zadzwonil kumpel, ze ma dla mnie zlecenie cateringowe. A on jest komputerowy “dotore”.

Oczywiscie nie obejszlo sie bez formatu, ale Dotore zachowal mi wszystkie zdjecia, filmy i ikony waznych programow do zainstalowania na powrot.

Antywirusowi avast juz dziekujemy. Trzy lata temu tez mnie zawiodl. Wiem, ze mnostwo ludzi go sobie chwali i wierze im, ze chroni ich sprzet, ale moich jakos nie chce. Jedynym grzechem, jaki popelniam, to sciaganie wielu filmow i bajek z internetu. Moze z tym avast sobie nie radzi, choc wspoluzytkownicy strony peb.pl goraco go polecaja.

Szesc tygodni wczesniej, gdy skonczyla mi sie licencja na Nortona (nie zawiodl w zadnych okolicznosciach), sciagnelam AVG, ktory wspaniale wyczyscil sprzet z ponad 50 wirusow. Niestety po miesiacu musialam go kupic i bylam cholernie glupia, ze tego nie zrobilam, bo oferta promocyjna na rok wynosila 20 funtow. Madry Polak po szkodzie.

Anyway, klaptop wrocil dzis do domu jak nowy, chodzi ciszej, nie grzeje sie (to tez znak na przyszlosc), a kolega nie wzial ode mnie ani grosza. Bardzo mnie to wzruszylo oraz utarlo nosa, bo myslalam, ze juz nic nie ma za darmo i po przyjacielsku.

Nie moge jedynie wlaczyc polskiej klawiatury, bo po dodaniu jej w panelu sterowania zamienia sie w taka, ktorej juz zupelnie nie znam. Litera “es” z kreseczka na ten przyklad przyjmuje forme “d” z esami floresami, a “en” z kreseczka jest “}” mimo, iz wywietla polska klawiature, hehe. Dlatego grzecznie poczekam az Dotore milo spedzi swoj weekend i pokornie(!) bede go nekac po niedzieli.

U Ollego troche nowego, od dwoch dni ma sranie w banie i upierdliwie mi to pokazuje zostawiajac rzadzizne obok kuwety. Najlepiej na dywaniku lazienkowym, zebym nie przeoczyla, ze kotu cos dolega. Bedziemy dzialac. Dudek zas zdmuchnal z malucha ochronny klosz i rozpoczal bezstresowe wychowywanie zasranca. Az musze Dudka opierdalac normalnie...Potem mlody wygina kark i lapka zaprasza...no chodz, potarmos mnie, a Duda juz ma focha.... Na mnie!

Te koty wkurwiaja...

Szukając Waszego obiektywizmu

2011-06-20T20:25:00.003+01:00

Od minionej środy gryzie mnie jedna sprawa. Po lekcjach wyszła do mnie nauczycielka Miśki i zapytała, czy w domu rozmawiamy po angielsku. Odpowiedziałam, że nie, ale bywa, że dziecko nie umie mi wytłumaczyć po polsku na przykład co przerabiali danego dnia w szkole i wówczas konwersujemy na ten temat po angielsku.

Pani uprzejmie poprosiła, by w domu przestawić się na angielski, bo Miśka naprawdę świetnie czyta, z cotygodniowych testów ortograficznych ma wszystkie punkty (bo ją pilnuję i na piątek ma to umieć choćby skały srały), ale w wypracowaniach czasem pisze zdania bez sensu. Wiem o tym, wszak dziecko me pisze bardzo chętnie i nawet wymyśla sobie historyjki, które przelewa na papier. Później to sprawdzam i wskazuję błędy.

Kiedy pani mi to wszystko mówiła, Miśka stała na baczność i była tak mocno zażenowana sytuacją, że schyliłam się, pocałowałam ją w głowę i mocno przytuliłam do biodra.

- Proszę, abyście rozmawiały w domu po angielsku, słyszysz? - nachyliła się nad Miśką.
- Tak. - posłusznie odpowiedziała. A za chwilę, gdy odeszłyśmy kawałek gorzko się rozpłakała. Bo to jest straszny obciach, kiedy pani wychodzi po lekcjach, by porozmawiać z rodzicem. Bo pani robi to wtedy, gdy dziecko nie było grzeczne, albo nigdy nie przynosi zadań domowych itp.

Tej rozmowy pewnie by nie było, gdybym nie zaczęła przychodzić na Family Learning. Właśnie tam panie podpatrzyły, że Miśka ma opory, by konwersować ze mną po angielsku. Ona jakby wstydziła się przy nich strzelić jakiegoś byka, a wie, że we mnie ma oparcie.

Ja tych oporów nie mam, nawet jak walę niegramatycznie, jednak rozumiem Miśke poniekąd i staram się ją zachęcić sposobem. W sensie – a jak byś zapytała o to po angielsku? Tymczasem, bo kończy się rok szkolny, odczułam przypuszczony atak na moje dziecko dla statystyk pewnie. Dla efektywności pracy nauczyciela. W dodatku to Family Learning. I to mi się cholernie nie podoba, bo pani nauczycielka oraz dwie jej pomocnice we wrześniu tamtego roku wiedziały, że mają w klasie Polkę, która od roku przebywa w Wielkiej Brytanii i dopiero zaczyna pisać oraz czytać. Nikt nie wyciągnął do nas ręki z pomocą i to, że Miśka poszła o grupę wyżej zawdzięcza sobie i mnie, bo sumiennie dyndamy nad lekcjami oraz nauką.

Boli mnie to, co Miśka powiedziała w piątek po lekcjach, pokazując jak zwykle wszystkie zebrane punkty z ortografii i zadanie domowe.
- Pani zapytała, czy mówimy w domu po angielsku, a ja powiedziałam, że zapomniałyśmy.
- Ale przecież nie zapomniałyśmy. Mówimy trochę po angielsku i po polsku.
- No tak, ale ja tak powiedziałam i ona była zła i powiedziała, że pójdę do szkoły dla nieposłusznych dzieci. A żebyś widziała, jak na mnie krzyczała. Tylko przy tobie nie krzyczy.- ostatnie zdanie Miśka wypowiedziała tak triumfalnie, że zapragnęłam ją sprawdzić za jakiś czas, bo wiem, że umie skłamać dla wlasnego dobra. W niedzielę, przy odrabianiu lekcji to wszystko powtórzyła.

Wiem, jaka jest dyscyplina w angielskiej szkole i bardzo ją pochwalam. Nauczyciel ma autorytet, ale krzyki i poniżanie malucha przed całą klasą już jednak mniej! Tym bardziej, że maluch jest innej narodowości i logicznym jest, że w domu będzie z rodzicem mówił w ojczystym języku. My naprawdę się staramy, by Miska pisała lepsze wypracowania, ale to wymaga czasu i takie postępowanie tylko budzi we mnie bunt. Nie wie o nim Miśka, w wątrobie go mam, bo chyba będę musiała zapytać panią czy zna obcy język i czy mieszkała na obczyźnie...

W klasie jest grupa dzieci muzułmańskich, które są gorsze od Miśki w nauce. Chcę się dowiedzieć, czy też są w ten sposób mobilizowane....

Hy, hy, hy

2011-06-18T18:36:00.004+01:00

Nawet nie wzdrygnęłam się na dźwięk łomotania do moich drzwi, choć nie znoszę łomotania tak bardzo, że mogłabym naubliżać. Wyrwało mnie zaś z krzesła za sekund trzy łomotanie do sąsiadki. „No ja pierdolę, rok spokoju, a one znów?!” Mowa o bachorach z ulicy. Zamaszyście otworzyłam drzwi, by dorwać sprawcę. W ułamku sekundy obmyśliłam nawet plan, gdzie go szukać – za autami zaparkowanymi przy krawężniku.

Rok temu dzieciaki złośliwie pukały do drzwi starej sąsiadki, dawały nogę i skulone za samochodami chichrały, gdy ona cała w złości wychodziła przed dom szukając sprawców. Między nimi była też Miśka. Zabawę miały przednią dopóty, dopóki się za nich nie wzięłam, bo stanąwszy w jej obronie sama przez chwilę byłam ofiarą ich niecnych uczynków. Przez chwilę... A spokój mamy do tej pory. W tym czasie nawiązałam bardzo dobre stosunki zarówno ze starą sąsiadka po lewej, jak i murzyńskim małżeństwem po prawej. O dzieckach nie wspomne...

Z dzikim wzrokiem wyskoczyłam za próg mojej posesji uprzednio zamaszyście otworzywszy jej wrota.
- Tanie warzywa, tanie owoce! - krzyknął do mnie rosły ciemnoskóry facet.
- Jakie?
- Idź tam, do auta, zobaczysz. - odpowiedział łomocząc w kolejne drzwi.

- Arbuza masz za cztery? W Pak-food dostanę za trzy i pół. – wykrzywiłam usta.
- Ale posłuchaj tego dźwięku. - popukał w owoc. Pffff, mam to w jednym paluszku. Mój grecki mąż nauczył mnie tego, kiedy sprzedawca szczał w trawnik nie ściągając gaci.
- No i? Chce go za trzy i pół.
- Dobra. Co jeszcze?
- Melon i dwie czerwone papryki.
- Masz siatkę? - zapytał.
- Nie, ale zaraz przyniosę. Dla ciebie też przyniosę. - pobiegłam do domu i wróciłam z naręczem reklamówek dla pana oraz aparatem fotograficznym, bo my z Miśką lubimy funny pictures.

Pan był tak miło ząskoczony sesją zdjęciową na jego „pace”, że skasował mnie jedynie za arbuza. O zielonym, mniejszym melonie i papryce albo zapomniał, albo podarował je nam w zamian za reklamówki. W każdym razie nie skłamał krzycząc „Tanie warzywa, tanie owoce”. Hy, hy, hy.

Poza tym moi mili...

Pan nauczyciel dopuścił mnie do egzaminu, który zacznie się w poniedziałek, 27 czerwca i potrwa dwa dni.

Pomyślnie przeszłam próbne testy, a prace pisemne (mimo dwukrotnego byka z „used to”, po jednym w każdej) zostały ocenione jako excellent. Hy, hy, hy :)))))

I co teraz?

2011-06-11T22:33:00.002+01:00

Usiadłam dzisiaj rano na schodach i rżałam. Tym rżeniem obudziłam Miśkę, która dosiadła się do mnie i też rżała.

A było tak.

Wpakowałam wczoraj, tuż przed 10 rano Ollego do klatki i pojechałam z nim do weta. Kot prezentuje doskonały rozwój, waga w normie, gryzienie paluchów w normie oraz reakcja na istoty obce i prychanie. Zdrowy. Weterynarz zapisał mnie na wtorek, na pierwszy zajszczyk i dalsze odrobaczanie.
- Czy jest coś, o czym powinienem wiedzieć? - zapytał na koniec.
- Nie chce jeść kociej karmy, tylko ludzką. - odpowiedziałam.
Podniósł brwi i się uśmiechnął. Wyjaśnił za chwilę, że powinnam jednak próbować przekonać go do kociej, bo w niej dostanie najważniejsze elementy do prawidłowego rozwoju.
Tylko jak tu zmusić te małą, wykarmioną strzykawką istotę do tego, co jej nie leży? Poza tym jeszcze zrobić to tak, żeby serce nie bolało?
- Proszę rybkę, ale panie, to ostatni raz. Żeby pan wiedział, panie. - odgrażałam się wniebogłosy.
Po południu sprzątnęłam michę z resztkami ryby i w jej miejsce postawiłam tę z kocią karmą. Mokrą, suchej nawet bym jeszcze nie śmiała. Do nocy, kiedy szłam się kąpać, micha była nie ruszona. Wywaliłam potem to stare i dałam nowe, bo w nocy już na bank zgłodnieje.

Rano koło pełnej michy na wykładzinie leżał wyciąg z konta Ollego. Brązowy baton. Olly położył na moją karmę to, co Ruski na salceson. No, przesadzam, bo ma za małego pindola, ale modelowo się na owo żarcie wysrał.

Teraz, choć to też nie ma większego sensu, stawiam dwie michy. Z kocim i ludzkim. Jak wyje ludzkie, to może sięgnie po kocie i nie najszczy mi do buta. Ja tu śmiechy chichy urządzam, ale trochę mnie to martwi.

Macie jakieś pomysły? Dodam, że jestem mientka. Wychowałam gnojka od strzykawki i z konsekwencją wobec niego jest mi absolutnie nie po drodze. Jestem ale otwarta na wszelkie cwane pomysły. Także te czasochłonne.

Zaznaczam tez, że już próbowałam mieszania karmy ludzkiej z kocią. Nie tyka. Aż się zdziwiłam. Poza tym te kocie saszetki tak ładnie pachną, że gdybym była niewidoma, to bym je jadła. Ludzkie żarcie ma przyprawy (niech mi kto powie, że zwierzęta nie mają smaku), ale on powąchawszy od razu stawia opór. Tak, jakby kocia karma była jakąś zarazą.

Będę bardzo wdzięczna za wszelkie sugestie.

Dzwony

2011-06-09T21:11:00.003+01:00

Na stronie www.ekino pod hasłem „Nigdy nie trać dobrego humoru” zobaczyłam to...
Program Koło Fortuny, pytanie brzmi:
Co o szóstej rano robią dzwony w kościele na warszawskiej Ochocie?

N_ P_ _ R _ A L _ _ Ą!

Uśmiałam się jak norka, bo i przypomniał mi się przyjazd do kraju w 2001 z moim nowym, wtedy od dwóch lat narzeczonym, dla którego rzuciłam męża. Był on, niestety, chłodno witany w ojcowych progach i vice versa, narzeczony za ojcem mym nie przepadał, ale cholernie cenił i szanował matkę mą. Dlatego bez żadnych sprzeciwów zawiózł mnie na pogrzeb jej mamy (babci) w czerwcu wspomnianego roku.

Po pogrzebie i krótkiej dla nas konsolacji, bo dla własnego dobra należało się ewakuować, pojechaliśmy do domu mojej przyjaciółki. Był wczesny wieczór... A po nim wieczór sobotni, z całą chmarą ludzi z mojego świata.

Wracaliśmy potem gdzieś nad ranem zamroczeni chmielem i pamiętam, że głośno śpiewaliśmy.
Jakieś szczanie w krzakach było, przed wypacykowanym gmachem PEKAO, rechot i cicho, ciicho, ja pierdolę!!!

Nastepnie pamiętalam słońce bezlitośnie przepalające mi powieki i modlącą się na ulicy procesję. „Ojapierdolę, to Boże Ciało” pomyślałam w duchu.
Narzeczony otworzył oczy i wściekle wręcz rzekł, że w tym kraju co metr stoi kościół, a oni muszą się modlić na ulicy!
na koniec weszła przyjaciółka i skwitowała, że jakież by to nasze wczorajsze chlanie było pospolite, gdyby nie te dzisiaj napierdalające dzwony! Toz to by bylo nie po bozemu!

Dlatego koło fortuny na stronie ekino naprawde mnie ubawilo:)

Dudek - Tyson, Olly żre pióra, a Miśka wytrzeszcza gały

2011-06-04T00:45:00.002+01:00

Podzieliłam dom moj na dwa koty. Olo musi, póki co, rezydować na górze, Dudek na dole. Dwa razy wyciągałam małego z kociej klapki w drzwiach, i, no, ten, za cwany jest szczyl. Dudkowi zaś klapy zamknąć nie mogę. Za to spełniła się prośba wetki, by izolować dużego od małego.
Szkoda mi małego, gdy spędzamy ogrodowe wieczory na dole, oraz dużego, gdy śpimy. Dudek potrafił wpaść w nocy, oblecieć chatę, przytulić się do mnie, oglądającej jakiś film, mruknąć, uwalić się na chwilę i pójść, albo zostać do rana. A tu nagle drzwi. SYF.

Teraz to jest dopiero masakra, moje drogie kociary. Bo jak ten „smród” wyjdzie za moimi plecami do ogrodu, to niech go cały kosmos broni... I mnie też.

Dlatego mam dwa domy oraz ryczę nieustannie - „Miśka, drzwi!” Te między górą, a dołem.

Poza tym Olly, bo tak go przechrzciła moja córka, nawet nie spojrzy na kocią karmę. Szerokim łukiem ją omija, co nie znaczy, że kurczaka, szynki, ryby, rosołu, krupniku, potrawki drobiowej jeść nie potrafi. Potrawka nauczyła go gryźć, kurczak wędzony używać zębów trzonowych. Obecnie kota nasza je domowe, a Dudek szaleńczo pochłania saszetki dla niemowląt i wszystko, co tylko wrzuci się do michy małego. 'Tutti srutti' toleruje, ale michy sa jego!

Miśka, mimo małego kotka w domu, jest mocno emocjonalnie związana z Dudkiem. To jest jej najukochańszy kot. Co rano biegnie dać mu jeść. Potem ten rytuał przejmuję ja.

W miniony poniedziałek dziecko poszło nakarmić kota i tupot nóżek, jaki za chwilę usłyszałam, lekko mnie przeraził.
- Mamo, Dudek nie ma oka, albo ma, albo nie ma. O matkodudekniemaoka!
Stanęłam na baczność. Ze strachu. Przede wszystkim, że jak to nie ma oka? Poza tym, jak to, kurwa, może nie mieć oka? I dlaczego ja mam widzieć miejsce, gdzie nie ma oka? … Gdzie nie ma oka! Jak ja mu pomogę? Toż to szok!

Zanim pozbierałam się we łbie, stojąc na równych nogach, wszedł Duda z fifą tak okazałą, że Mike Tyson z obitym ryjem, to mały miki! Do tego oko pokryła ropa i naprawdę dla Miśki nie wiadomo było, czy ono tam jeszcze jest!

- Widzisz?! Ma czy nie ma?! - dziecko było w autentycznym szoku. Ja, kurwa, w nie mniejszym, a Dudek szedł sobie majestatycznie przez sypialnie, uwalił się pod szafą, mruknął i zaczął się myć.

Za godzinę miałyśmy wizytę u weta, którą poprzedziła niemal bitwa z bohaterem, by dał się zamknąć w klatce. Normalnie po tym wejściu smoka odarłyśmy go z godności.

Nic oku nie jest. Wiadomo, antybiotyk, ale ma zniekształcenie w kąciku oka i szepnę tak cichutko, cichutko, że jest mu z nim do twarzy...

Te koty wkurwiają, dodam...

English Is Crazy

2011-05-28T20:21:00.005+01:00

Nie pisałam Wam jeszcze o tym, jak bardzo lubię moją szkołę. Jeszcze bardziej lubię nauczyciela, Petera, który jest naprawdę dobry w tym, co robi. Przysłowiowy chłop krowie nie wytłumaczyłby lepiej czasów w języku angielskim, których, umówmy się, jest w pizdu.

Dotychczas używałam jedynie dwóch – I was i I will. Tymczasem chcąc napisać chociażby kilka zdań i nie być postrzeganym jak pierwszoklasista, należy znać je wszystkie.

Dwa z nich były dla mnie wielką zagadką zanim podjęłam edukację. Przeszły z – use to – i przyszły z - going to.

I use to drive a car in my country, however now I ride a bike. Nie mając zielonego pojęcia o wspomnianym czasie przeszłym, wychodziły mi, słowem Vlasty – kokociny podczas tłumaczenia.

Albo: I am going to go to the park. To było niezłe, hehe. W mowie Anglików i Amerykanów słychać to inaczej – I'm gonna go to the park.

Nie obyło się również bez wpadek nauczycielskich, których nie było wiele, jednak wytykanie ich daje satysfakcję i świadectwo, że jest się pilnym studentem. Peter ceni to szczególnie, aczkolwiek zawsze podkreśla, że English is crazy.

Napiszę Wam o moich spostrzeżeniach, bo być może przydadzą się Wam na przyszłość.

Hitem było słowo „think”, które w angielskim jest tak zwanym stative verb, czyli nie dodaje się do niego końcówki –ing. Peter wcześniej podał nam stronę internetową, gdzie mieliśmy znaleźć ich listę oraz ćwiczenia. Wlazłyśmy tam z Vlastą i zobaczywszy właśnie słowo „think”, popatrzyłyśmy na siebie nieco zdezorientowane. Obie słyszałyśmy na własne uszy, że to słowo jest łączone z -ing. I niech przykładem będzie chociażby głośny przebój zespołu London Beat z początku lat '90 ubiegłego wieku - „I've been thinking about you.”

Zapytałam o to Petera sposobem:
- Czy mogę zadać pytanie... - przytoczyłam przykład.
- Oczywiście, że możesz. - odpowiedział.
- Ale to, zdaniem Gramma 410 (strona internetowa) jest stative verb. - spojrzałam na niego chytrze.
Pośpiesznie sprawdził i nieco się zakłopotał.
- Athina, nie sądzę aby jakikolwiek egzaminator uznał to jako błąd, bo w mowie i, jak widać w piśmie używa się takiej formy. W języku polskim nie ma takich? - Uśmiechnął się.
- Jest wiele od kiedy pamiętam. - odpowiedziałam, bo weźmy chociażby słowa - radio, studio, których odmienianie dwadzieścia lat temu było niedopuszczalne.

Kolejnym, tym razem ewidentnym błędem Petera było wbijanie nam do mózgownic, że stosowanie przecinka przed słowem – because jest bykiem. Nijak nie układało mi się to w logiczny zapis zdania. Przecież ta interpunkcja aż się tam prosi. Jednak język obcy, to język obcy, trzeba pewne reguły po prostu zaakceptować. Odbyłam nawet dość emocjonalną dyskusje na ten temat z Vlastą i jej małżonkiem.

A tu nagle, podczas lekcji o stosowaniu przysłówków Peter wyświetlił nam na tablicy aż trzy zdania pod rząd, gdzie przed because jak byki stały przecinki. Zdania te nie były jego autorstwa, lecz zaczerpnięte ze strony internetowej. Po drugim przykładzie Vlasta była już rozbawiona. Po trzecim wytknęłam to nauczycielowi. Przyznał rację, ale trochę się wił, że nie zawsze. Być może, jednak zbity z tropu nie umiał przytoczyć kiedy.

Jest tyle zawiłości w każdym języku, że szkoda gadać. Niektóre z nich trudno ogarnąć logiką, bo kłótnia z nią jest bezsensowna, ale ta logika też drze japę i nic na to nie poradzę.
Moja drze, kiedy mam powiedzieć: I have lived in England for two yeahrs. Wole zastosować: I have lived in England since 2009. I to też mię wkurwia. W niemieckim jest bardziej logicznie: Ich lebe hier seit 5 Jahre.

Polecam Wam stronę, z której materiały czerpie mój nauczyciel:
http://web2.uvcs.uvic.ca/courses/elc/studyzone/

Jest naprawdę dobra i zawiera zbiór super ćwiczeń pod każdym tematem.

Przynudziłam przy sobocie? Trudno, przecież nie będę Was wiecznie obrzucać kotami...:)

update.
Nie moge wejsc w komentarze. No nie loguje mnie. Zas w panel wchodze. Blogspot powinien zainwestwac w nowe serwery!
Kasik - I think, jest dla mnie logiczne ale okazuje sie, ze to, co napisalas w czasie przeszlym np I've been thinking tez nie powinno miec miejsca - stative verb;) a jednak istnieje. Tylko pod tym katem chcialam zwrocic na to uwage. Nie, ze tego nie rozumiem. Use to nie uzylam w czasie terazniejszym. Ono bylo w pierwszej partii zdania przeszlym, a however rozdzielilo je;)Moj nauczyciel mowi, ze "use to" samo w sobie jest czasem przeszlym + main verb stays the same. Nie ma wiec formy "used to". Ostatnio taki blad popelnila Hanka i ja poprawil;)
Malgoska, ale przyznaj, ze z obrzucania zasmialas sie, jak ja:))))

Funt kłaków

2011-05-24T21:28:00.009+01:00

(20.05.2011)
- Ile waży? - niecierpliwie zapytałam wetkę, gdy ta ściągała Ola z wagi.
- Funt. - odpowiedziała i przytuliła kota do twarzy. – Wygląda i zachowuje się rewelacyjnie. Good job. - uśmiechnęła się do mnie. - Możesz zacząć podawać mu karmę dla kociąt, ale mleko też. W okienku odbierz kolejny środek na odrobaczenie i widzimy się za trzy tygodnie. - na koniec czule pogłaskała wspinającego się po ścianie pudła tygryska.

Tygrysek znów królował w poczekalni do momentu przybycia młodszej o tydzień tygryski, której mieli dzisiaj zdejmować szwy po amputacji prawej tylnej łapki. Podczas rozmowy z właścicielką zrozumiałam, że jej kotka ma sześcioro kociąt, a to maleństwo urodziło się z jakąś infekcją. Jednak, co i tak dalej nie wiem, bo nie zakumałam. Wiem za to, że pani szuka domów dla braci i sióstr, a tę wyjątkową istotkę zamierza zostawić sobie.

Najpiękniejsze były gesty, bez zbędnych słów – masz, potrzymaj mojego, a daj mi potrzymać twojego:))))))

W domu czekała już na Ola karma w saszetkach i drobny żwirek, jednak zielone światło musiałam mieć od weta mimo, iż pamiętałam o wskazówkach Lorenzy Dziegcia oraz wszelkich zaczerpniętych w necie. Nawiasem, kocham Internet.

Maleńkie kawałeczki zatopione w galaretce rozgniotłam łyżką, wzięłam nieco na palec i podsunęłam pod nos głodnego malucha. On zaś w oka mgnieniu zmiótł wszystko łapami na boki i przyssał się do jeno śmierdzącego i zwilżonego okruchami palucha. Ponowiłam próbę, tym razem wcisnęłam mu do mordki galaretkę... Pluł i pluł, aż skapitulowałam i nakarmiłam smokiem. Udało się za trzy godziny i nie bez inwazyjnego podejścia za pomocą łyżeczki do espresso. Tak, karmiłam kota łyżeczką. Może karmiłam, to za duże słowo, bo dalej pluł, ale już cokolwiek pociumkał i połknął.

(Dopisane dzisiaj)
Obecnie już chlipie mleko z zakrętki od słoika, ale jeszcze tak nieporadnie, że się podtapia, a w jedzeniu normalnie nurkuje – komedia. Potem dokarmiam go z ręki, na koniec smokiem i tak z dnia na dzień jest coraz lepiej. Za to Dudek dynda nad Olem i niech no maluch tylko odejdzie od koryta... Zaraz wszystko jest wymiecione i wylizane do ostatniego okrucha. Nawet swojej michy tak nie wylizuje, pieronisko.

Z kuwetą za to poszło cudnie. Włożyłam zasrańca, pokręcił się, podrapał i walnął szczocha. Za pierwszym podejściem! Natura jest wielka. Rewelacyjnie też wychodzi mu szukanie mnie po domu. Smród sam włazi po schodach, czym ciągle jeszcze przyprawia mnie niemal o zawał, i zagląda, to do sypialni, to do łazienki. Taki cwaniak.

Oto rejestracja.
Mała micha dla małego kota – wszystko na podłodze, kot liże porcelanę.

Duża micha dla małego kota – wszystko w drugim końcu michy, kot liże porcelanę. Za to Dudek się cieszy!

Mama, pa, najszczałem!

Teraz się ze mną pobaw.

Jeszcze!

Naprawdę już muszę iść spać? Naprawdę?

No dobra, będę grzeczny.

Z Dudka, prze Panstwa, jestem taka dumna, że mię rozrywa. Potrafi on nawet polizać malucha po czaszce:-)

Bo oni robią seks!

2011-05-17T21:37:00.003+01:00

- O fuj! Oni robią seks! - krzyknęła Miśka jakiś czas temu na okoliczność całującej się w telewizji pary. Nie podjęłam tematu, bo i ona go nie drążyła. Powiedziała co wiedziała i tyle. Seks jest dla niej słowem ogólnikowym, bo na widok scen łóżkowych (tych delikatnych z zakryta nagością i jedynie całowaniem), też reaguje okrzykiem – fuj i seks. To było całe jej pojęcie na ten temat do dzisiaj.

Klasa wybrała się na wycieczkę do zoo.
- I jak było? Jakie zwierzęta widziałaś? - zagaiłam po angielsku, gdy odebrałam ją ze szkoły. Na tematy poruszane w szkole rozmawiamy czasem po angielsku.
Dziecko jęło wymieniać słonie, żyrafy, zebry, małpy i... Tu przeszło na język ojczysty:
- Mamo, a wiesz co? Te małpy robiły seks! I on tak ruszał tyłkiem, patrz! - pokazała chichocząc przy tym nieziemsko. - I miał takiego pindola! - rozłożyła ręce na jakieś pół metra (!)
- Pewnie wszyscy bardzo się śmiali, co? - zapytałam, bo szczerze mówiąc nic mądrego nie przychodziło mi do głowy.
- No! A żebyś widziała jak panie się śmiały! Mrs L. aż spadły okulary, ha, ha, ha! - mówiła z wypiekami na twarzy.
- A poza tym, co ci się tam podobało? - celowo zboczyłam z tematu. Udało się. Miśka jeszcze nie kojarzy seksu z ciążą i narodzinami. Dla niej bozia daje kochającej się i będącej ze sobą parze ludzi dzieciaczka do brzucha kobiety. Ale ja będę jej musiała to wszystko wyjaśnić i mogłabym już teraz, ale obawiam się nadmiernego wpływu mojego ateizmu i ewolucji na tę naukę. Nie wiem, czy to byłoby takie halo przed jej pójściem do komunii. Niedawno zapytała mnie, jakie dziecko było pierwsze na świecie, a ja kłamałam w żywe oczy o Adamie i Ewie. Wcale nie jest mi z tym dobrze zwłaszcza, że mnie zagięła.
- To kiedy były dinozaury?
- No też były, wcześniej, a potem Adam i Ewa. - na szczęście nie wciskałam jej przedtem kitu o stworzeniu świata w ciągu siedmiu dni, bo:
- No bo pani w szkole mówiła, że dinozaury były strasznie wcześniej przed ludźmi.

Widzę, że w niektórych momentach moje podejście jest archaiczne, ale wierzcie mi, ze tu jestem w kropce. Chcę ją wysłać do komunii i nie robić z niej odmieńca póki nie będzie sama umiała obronić się przed chrześcijanami, muzułmanami w szkole. Niewierzenie w boga to jeszcze średniowiecze, niestety. Nie mrugam okiem łżąc, że w grudniu był u nas Mikołaj, ale on akurat daje jedynie radość. Co z prawdziwym życiem, poczęciem, światem, dinozaurami, małpami? Wcale mi się to cygaństwo nie podoba. Jak na razie nie mam się tez kogo poradzić. Nie ma mnie kto wesprzeć. Jestem z tym zupełnie sama.

Jak Wy wytłumaczyliście to wszystko swoim siedmioletnim dzieciom? Czy religia nie kłóciła się dla Was z tym, o czym dziatwa uczy się w szkołach? Dla mnie to wszystko ze soba nie współgra, taki bezsens. Robienie młodemu człowiekowi wody z mózgu. Najchętniej opowiedziałabym jej o ewolucji, a wiarę ujęła jako sympatyczną legendę o Jezusie i tyle.

Apdejt:

Posmarkałam się, wy czarownice:))))) Kocio już baraszkuje, będzie, będzie:) Dudek dal mu dziś lekko z liścia, bo mu mały pod ogon właził, jak ten kawałek szynki konsumował. Ale tak czule mu dał, nawet chlastu nie było słychac oraz skowytu:))))))

E! Co u Kocia?

2011-05-06T17:25:00.002+01:00

Droga Lorenzo, wszystko w porządku. Kocio przestaje być ślepakiem i głuchmakiem. Trochę łazikuje po kojcu, ale w zasadzie, to ciągle śpi. Obala już 15 ml mleka na jedno posiedzenie, tylko nie lubi, jak mu „robię koło tyłka”, bo wije się jak wąż i drze japę, ale stolce w normie. Generalnie u małego nuda, poza faktem, że rośnie, jak na drożdżach.

Dudek za to stoczył gdzieś wielką walkę. Przyszedł wczoraj z podrapaną mordą i poważnymi szramami na brzuchu. Byłam z nim dziś u weta i dostał antybiotyk. Uzgodniłyśmy też z wetką, że w najbliższym czasie go wykastrujemy.

Słowo Wam daję, że boję się kastracji Dudka, tego, że będzie miał mi to za złe. W Polsce koleżanka opowiadała mi o swojej sąsiadce, której kocur po kastracji przeszedł metamorfozę i ni z gruchy ni z piertuchy rzucał się jej na nogi szaleńczo je gryząc. Radziła również, żebym w przyszłości poprosiła kogoś innego, by zawiózł mojego kota na zabieg, żeby nie było na mnie, w razie co. Szeherezada zaś stwierdziła, że sama była przy sterylizacjach i kastracjach swoich kotów i nic się złego potem nie działo.

Jasne, że wolę stanąć na wysokości zadania, być przy moim kocie w tej trudnej chwili, ale powiadam Wam, że mam pietra.

Nic to, zobaczymy jak będzie. Przyznaję rację dziewczynom, które tłumaczyły mi, że prędzej czy później kastracja będzie najlepszym rozwiązaniem. Wczoraj bowiem załamałam ręce i stwierdziłam:
- Duduniu, robi się z ciebie dzielnicowy lump.

Przez cały okres lutowania i marcowania się kotów przychodził w nocy, kładł się u mego wezgłowia ze śmierdzącym wniebogłosy kocim szczochem kroczem. Brałam za szmaty i myłam, bo aż w oczy szczypało! Ciągle sugerowałam się tym,że nie znaczy terenu w domu i dlatego nie zabiorę mu jego klejnotów. Po roku, bo rok temu tez przyszedł taki sprany i wtedy omal nie wykorkował, wiem, że to jedyna droga, by zabijakę trochę usidlić. Utemperować ten samobójczy zmysł.

Patrzę teraz na dziada, nafaszerowanego tabletkami. Leży w ogrodzie w swojej starej kuwecie, do której Miśka wsypała ziemię. Nieopodal szpak dziobie w ziemi, a ten tylko patrzy sennie. To pewnie przez te drugie tabletki – otumaniające, żeby za bardzo nie lizał ran.

U mnie i Miśki wszystko w porządku, gdyby kogoś w ogóle to interesowało. ;-)

Olo Filemon Megalos

2011-04-29T23:34:00.008+01:00

Dzidziuś zrobił wczoraj furorę w weterynaryjnej poczekalni. Ochom i achom nie było końca, o ogromnym współczuciu dla wyrzuconego i skazanego na śmierć malucha nie wspomnę. Aż mi klucha w gardle urosła.
- Chcesz go zatrzymać? - zapytał siedzący obok właściciel wesoło witającego wszystkich przybyłych Amstafa.
- Oczywiście.
- A masz dla niego imię?
- Jeszcze nie. - odrzekłam.
- Nazwij go Lucky. - Uśmiechnęliśmy się do siebie znacząco. Podziękowałam za sugestię.

Przespałam się z tym i nie, to nie to imię. Jakieś takie za twarde, a jego symbolika wcale mi nie imponuje. Za to Aleksander Wielki do niego pasuje, bo ma tę siłę w każdym calu, a jego walka z wystękaniem pierwszej kupy od niedzieli, jaką stoczył we środę tylko tego dowiodła. Miałam w Legnicy kolegę siłacza i niegłupiego przy tym chłopaka, Aleksandra. Nazywaliśmy go Olo. Olo brzmi miękko, uroczo i zdrobnień można sobie dorobić od groma. Oluś, Olunio... Oliszcze.

Drugie imię nadała mu Miśka – Filemon.
Mamuś, bo z nim i Dudkiem na pewno będzie tak, jak z Filemonem i Bonifacym.
OBY. A na trzecie dostanie Megalos (z greckiego wielki). Co mi tam, niech se gadają, że mi odjebało.
Olo Filemon Megalos.

To tak na wstępie. Przejdźmy do dzisiejszych obrazów.

Ech, ty mały krzykaczu.(Tylko to zdjęcie zrobiłam w miniony wtorek)

Nowa flacha jest w dechę.

Ta pod spodem za to jest ciepła.

Pani flaszko, teraz poproszę plecki.

Musiałam wkleić to zdjęcie na koniec, choć nijak nie pasuje do tematu. Pasuje zaś do daty. Oto Miśka ze srajtaśmą na głowie po obejrzeniu w telewizji transmisji z Royal Wedding. Oglądałam z nią i robiłam za wykładowcę historii. Przysięgam Wam, że spadłam z kanapy, jak weszła do salonu odziana w ten „welon”. Nie mam tez pojęcia dlaczego usłyszałam Kazika, ale dopiero od tego momentu – „...a przed nią bieży baranek, a nad nią lata motylek”

Miłego weekendu.

update.
Wstawiajac zdjecia nie robilam zadnych odstepow miedzy wierszami, bo wiedzialam, ze blogspot sam je ustawia. Nie zapamietalam jednak tego, ze tutaj opisy fotografii ustawiane sa nad fotografia. Ja strzelilam standardowo, pod. Coz, mysle, ze po chwili mozna sie polapac, prawda?

Dzidziunio

2011-04-26T00:52:00.005+01:00

- Słuchaj, znalazłem na śmietniku kota, jest mały i jeszcze ślepy. Nie nadaję się na opiekuna i przeraża mnie to, że jest taki mały. Pomyślałem o tobie. - oznajmił do słuchawki przejęty kolega.
- No jasne, że przyjeżdżaj z nim. - powiedziałam automatycznie, a za chwilę, wyczekując gości, sama wpadłam w lekki popłoch. Przecież nie mam nawet butelki z odpowiednio małym smoczkiem. W ogóle nie mam żadnej takiej!
- Kup strzykawki. - powiedziałam oddzwoniwszy. Przez myśl mi nie przeszło, że są święta i gdzie on znajdzie aptekę. Jednak znalazł i przywiózł strzykawki razem ze stworzeniem rozmiarów mojego telefonu komórkowego. Przerażonym, wydzierającym się i wijącym w poszukiwaniu ciepła mamy. Masakra. Miśka zniosła swoją zabawkową kołyskę, w której kimają na zmianę jej kucyki pony. Była i jest mocno przejęta faktem, że taki mały dzidziuś wylądował na śmietniku bez mamy. Dałyśmy mu małego pluszowego króliczka, ale niespecjalnie się do niego tuli. Tylko czasem, po jedzeniu. Wiem, że trzeba pocierać mu miękkim ręcznikiem fiutka, żeby oddał mocz i to działa, ale kupy jeszcze nie zrobił.
Obie spałyśmy w salonie. Miśka na dwóch kołdrach na podłodze, bo lubi takie biwakowe akcje, ja na kanapie z kotkiem między moim ramieniem, a piersią. Rozczuliła mnie wrażliwość Miśki. Spała tak czujnie, że budziła się za każdym razem, kiedy wstawałam, by nakarmić małego. Początkowo ciężko było z tą strzykawką, ale już dziś umie ciągnąć z tego twardego niby sutka. Dwa ostatnie karmienia przebiegły tak sprawnie, że odetchnęłam z ulgą. Konsekwentnie po każdym posiłku wraca do kołyski, do króliczka i nie robi już scen. Rano trochę się buntował, po nocy przy moim ciele, ale to zrozumiałe. Uspokoił się. Myślę, że minął najgorszy szok.
Pokazałam go Dudkowi, wytłumaczyłam, że nie ma mamusi, ale i natychmiast zaniosłam małego do kołyski. Bez żadnego tulenia kocięta na oczach mojego, dość zaborczego kota. O dziwo był tylko zmieszany. Żadnej ani pozytywnej reakcji, bo i nie spodziewałam się, że mój kocur odda swoje futro i ciepłotę ciała dla oseska, ale i żadnej negatywnej. Wobec mnie też. Wąchał zaglądajac mi w oczy. Po południu obszedł salon oraz kołyskę dookoła, ale nie zajrzal do środka.
Za to pod wieczór pogonił jednego biało rudego kocura z ogrodu, któremu, jako jedynemu dawał największe fory. Rudy mógł nawet dojść do piwonii, rosnącej przy tarasie i Dudek tylko patrzył. Dziś zrzucił go z płotu tam, gdzie ogród jeszcze się nim nie nazywa. Też myślicie, że to ze względu na noworodka?

Nie mam pomysłu na imię dla niego. Na razie nazywam go dzidziusiem.

Pinokiowizor

2011-04-19T12:11:00.001+01:00

- Mama, a dasz nam Pinokia? - zawołała Lucia wbiegając do kuchni z salonu. Za nią przydreptała Miśka, przytuliła się do mnie i szeptem zapytała:
- Pinokio to u nich telewizor? - Rechotałam z tego przez pół dnia.

Dinozaur na rzeznickim pniu

2011-04-15T18:14:00.001+01:00

Robiłam wczoraj drobne zakupy w dzielnicowym sklepie mięsnym, który odkryłam całkiem przypadkowo. Właścicielem i sprzedawcą jednocześnie jest sympatyczny starszy Anglik, który kroi mięso z takim uwielbieniem i szacunkiem dla każdego kawałka, jakby było ono święte. Na wielkim, drewnianym klocku odcina niepotrzebne żyły, skóry, a robi to z taką finezją, że miło jest patrzeć. Naprawdę. Obserwując jego pracę czuję ciepło w brzuchu, a i z podziwu wyjść nie mogę, bo gonimy sobie przez życie, robotę odwalamy, by odwalić, a tu nagle spotykam rzeźnika, który czuje się zaszczycony tym, że sprzeda dobrego steka. Da cukierka dziecku, zamieni z nim kilka słów.
- Gdzie masz zęby? Dasz sobie radę z tym cukierkiem?
- Pewnie! A co to jest za kość, z kurczaka? - zapytała Miśka wskazując palcem wyjątkowo wielką, jak na jej wyobraźnię kość z udźca wołowego, leżącą na pniu.
- Coś ty, taka duża z kurczaka? - uśmiechnął się pan.
- To co to było, dinozaur? - na co parsknęliśmy z panem śmiechem, jak dzieci.
Ta kość przypomniała mi o innej sytuacji.
Dawno, dawno temu, kiedy moją córką była owczarek kaukaski – Frania, mamusia zapragnęła jej kupić w szkoplandii to, co córeczka miała u dziadków w Polsce. Wielką, wołową kość. Mama poszła do rzeźnika, zobaczyła tę właśnie kość (nieco pokrytą mięsem, ale to nie znaczyło przecież wcale), sprzedawczyni wrzuciła ją na wagę i wydała wyrok – 53 marki. Wyrok ów zmiażdżył mnie strasznie, ale za mną stał sznur narodu. Pokornie wyjęłam mój całodzienny zarobek i schowałam kość do plecaka. Wychodząc zerknęłam na etykietę umieszczoną w chłodziarce przed tacką z towarem – udziec barani.
Od tamtej pory bardzo uważnie robię zakupy w sklepach mięsnych na obczyźnie. No i moja druga córka na szczęście nie jada dinozaurów...

A wam se to libi?

2011-04-10T22:48:00.008+01:00

Weekend spędziłyśmy po słowacku. Jak i wiele dni poza nim. Dzięki Vlaście, poznanej na lekcjach angielskiego oraz jej uroczej rodzinie bywa miło oraz sympatycznie. Dzięki Menżowi Vlasty bywa rozrywkowo...
W ten ciepły weekend było tak:
Słowackie z papryką

Baseny dwa oraz przedstawiam Państwu Lucie, kamaradkę Miśki.

Guuuullllaaaassz, psze Państwa. Sfsze wyśminity...heeep, sfsze, no!

Ten dwudziestoletni sprzęt pochodzacy z Bulgarii gra, a jego wlasciciel śpiewa...

...najczęściej starą pieśń, która czterdzieści lat temu nie zrobiła kariery, a niedawno odgrzebał ją wnuk autora i...Bylo ciagle na zyczenie...

Nasz kot przez całą noc oka nie mrużył. Nie umiał zrozumieć braku stada w domu, totez czytał. I... padł jak mrówka nad Angorą, oraz udawał, że tylko się kimnął, gdy czule szturchalysmy go w południe dnia nastepnego.

Staphylococcus aureus

2011-04-07T22:21:00.000+01:00

Szkoliłam się dzisiaj oraz pomyślnie zaliczyłam test z „Bezpieczeństwa i higieny żywienia”. Generalnie nuda i dodam, że jestem już za stara na uczenie się o tym, co mi koło dzyndzla lata. Mimo, iż dowiedziałam się, że ryż po ugotowaniu powinno się natychmiast schłodzić oraz przechowywać w lodówce, bo szybko panoszy się nań bakteria o nazwie Bacillus Cereus, wywołująca sranko i rzyganko, to było megasennie i rzygawicznie.

Po sześciu godzinach nieustannego pierdolenia o higienie miałam ochotę podetrzeć sobie tyłek biletem autobusowym, a zza pazura wyskrobać drugim pazurem. Czułam się tak, jakby wsadzono mi w głowę słomkę i odessano zeń wszystko.

-Jak tam w szkole, mamusiu? Zdałaś egzamin? - zapytała Miśka, kiedy odebrałam ją z drugiego końca miasta, a po drodze zabłądziłam i omal nie wybiłam sobie zęba, o zwichnięciu nogi nie wspomnę.
„Wezsiedzieckoodpierol”

Tak działa na mnie edukacja. No prawie, bo lekcje angielskiego lubię...

Shaun the sheep

2011-04-03T22:26:00.003+01:00

Ostatnio z Miska zachwycamy sie ta bajka.

A poza tym sporo nowosci. Na przyklad ciepla kielbasa z ogrodkowej wedzarni. Ojapierdole... Ale o tym nastepnym razem, bo naprawde nie mam czasu pisac. Chwilowo.

స

2011-03-28T19:46:00.001+01:00

Spółdzielnia mieszkaniowa, której jestem rezydentem organizuje mnóstwo imprez dla swoich mieszkańców. Zarząd stara się integrować ze sobą ludzi i umożliwiać im wzajemne poznawanie ich kultur. W sumie to bardzo pożyteczne zważywszy, że te wszystkie narody świata dzieli w Anglii jedynie drewniany płot i kilka cegieł.

Trudno mi przy tej okazji nie wspomnieć o tym, że spółdzielnia ma niesamowicie rozwinięty szereg usług dostępnych przez 24 godziny na dobę. Gdy włamano się do mojego mieszkania, serwis naprawiał drzwi o 2.00 w nocy. Spoko, niczego nie ukradziono, bo byłam w domu, hehehe;), ale drzwi zostały zniszczone.

Na wszelkie spotkania i imprezy wysyłają po nas taksówki na ich koszt. Jeśli spotkanie, w którym chcę wziąć udział odbywa się poza godzinami szkolnymi mojego dziecka, a ono nie powinno w nim uczestniczyć, zwracają mi za opiekę i może to być np. sąsiadka bez uprawnień dotyczących opieki nad dziećmi. Stawka jest zawsze ta jedna, najniższa krajowa. Czyż to nie jest urocze?

Nadmienię, że obecność nie jest obowiązkowa. Żebyście sobie nie pomyśleli, że żyję w tej „komunie” pod jakimś pręgierzem. Ale... za obecność w pewnym meetingu dostałam bon na 20 funtów, który mogę sobie zrealizować np. w jednym ze sklepów kosmetycznych. I nie uczestniczyłam w tym spotkaniu dla tego bonu, temat bardziej mnie ujął, jednak to mogłaby być zachęta, czyż nie?

Ponadto „Komuna”, jak mi się to słowo podoba, organizuje mnóstwo zajęć pozaszkolnych dla dzieci i wiele spotkań tematycznych dla osób starszych. Na przykład ogrodnicze.

Podczas ostatnich ferii szkolnych zorganizowano „A Big Diversity Day” i to było naprawdę coś. Przez pół dnia skakałyśmy z Miśką od stanowiska do stanowiska, by uczyć się z Hindusami, jak zrobić obraz z produktów spożywczych, albo tatuaż z henny na dłoni. Afrykanka zdradziła nam tajniki tworzenia figur z gałganków, a Anglik wymalował nam twarze.
Mieszkam z Polakami w jednym domu, „na strofie” - powiedział.

Podczas tej imprezy, na drugiej kondygnacji ustawionych zostało kilka stanowisk z wszelkimi poradami dla bezrobotnych. Od – straciłem robotę – poprzez – co mam teraz zrobić – po – tu masz, weź i działaj.
Bardzo mi się to spodobało, bo wiadomo, spółdzielni zależy na tym, by jej rezydenci płacili na czas, ale ona bierze pod uwagę ich ewentualne problemy i chce im pomóc. Anglia, to pierwszy kraj w moim dotychczasowym dorobku poznawania „świata”, gdzie wstydem byłoby powiedzieć, że się czegoś nie wiedziało. Informacje włażą drzwiami i oknami, tylko należałoby jeszcze wyjść im naprzeciw. A my, obcokrajowcy wszystko, co nie jest rachunkiem, wypierdalamy do śmieci... No dobra, przesadzam, ale prawie tak jest. Oni się starają, a my albo jesteśmy zmęczeni po pracy, albo nie rozumiemy...

Na górze Miśka na okładce „Komunalnego” miesięcznika.
Poza tym teraz w tytule pojawiaja sie esy-floresy, ale to chyba ze zlosci, bo jakis czas temu myslalam, by sciagnac tematy notek, hihi

దస్ ఉస్తవిఎనిఅ ఐ కుప స్మిఎచు.

2011-03-19T23:41:00.003Z

O, dzięki Ci, Ds, że zadzwoniłaś oraz wyśmiałaś mój problem. W ustawieniach miałam włączony Hindi i podejrzane są o to dwie osoby. Ja, wariat internetowy, chcący przywrócić komentarzom żywotność i diesel, wolontariusz, który przynajmniej tę żywotność przywrócił był.

Całą odpowiedzialność bierę na siebie.

Nowości familijne:

Ewka dzisiaj poszła na swoje. Do nowego domu i jest już w pełni samodzielna. Miśka lekko uroniła łezkę, bo dzieciaki... wiadomo. Ja lekko uroniłam łezkę, bo stare osły... też wiadomo.

Wyciągnęłam korpus na kanapie i włączyłam „Dwóch i pół”. Charlie Sheen i wieczne ploty o jego złym prowadzeniu się zamienił w naprawdę zabawny sitcom.

Piotr: Nie podoba mi się poniżanie Polaków.
Ja: W jakim sensie?
Piotr: Że żebrzemy o pobyt.
Ja: A jak jest w Stanach?
Piotr: No ale to takie złośliwe!
Ja: A gdyby ona była Litwinką?
Piotr: No, ale z tym Gdyńskiem to już w ogóle i ona i oni są cholernymi ignorantami!
Ja: Ona, bo oni to pierdolą...

A tak nawiasem, widzieliście „Zanim odejdą wody”? Robert Downey Jr. Powlił mnie na cycki. Aktor, którego widziałam w średnich produkcjach oto mnie zachwycił. Ja wiem, że to nie była jego rola, że gwiazdą miał być ten brodacz z greckimi korzeniami, który jest fajny, ale w tym filmie powalający jest Robert. To właśnie on sprawil, ze ta przygoda zapierala dech w piersiach, ze ma charakter, bo on tam jest taki moj.

test

2011-03-12T21:57:00.001Z

चके व्सद्जिक नोटके। पिस्ज़े व पोलू पिसनिया पो पोल्स्कू, अ कज्दे स्लोवो पो जेगो ज़कोन्क्ज़ेनिउ ज़्मिएनिअ सीए न अरब्स्किए दोम्की। सजय तो जेस्त नोर्मलने????

Leonarda Da Vinci

2011-03-07T10:11:00.001Z

- Nie sprzątaj ze stołu pracy domowej Miśki, niech rano pamięta, że ma wsadzić do teczki. - powiedziałam do Ewki, pani porządkowej w tym domu.
- Tak właśnie patrzyłam, że ona tu tego jamnika naryso...
- To jest SCOOBY DOO!
- ???!!!
- Weź mihahaha nawethahaha niehahaha mówhahaha!!!

Normalnie wyginałam się na wszystkie strony świata, kiedy Miśka, moja Leonarda Da Vinci to rysowała, ale moim zasranym obowiązkiem jest patrzeć i podziwiać.

To może przejdźmy do ogrodu, mili Państwo? Taras zrobiony i czekamy na trawę między głazami. Pod płotem wyrosną kolorowe kwiaty pełzające. Tam, gdzie krzewów jest więcej, powsadzanych jest w pizdu cebulek, będzie gęsto – jeśli wyrosną. Z niecierpliwością czekam na kwiaty hortensji, róż i piwonii. Reszta, to w zasadzie niespodzianki. Ale lubczyk przywieziony od babki z ogrodu przyjął się był znakomicie:)

Flacha i tysiąc pincet słomek

2011-03-01T21:46:00.004Z

Efekty naszej diety są następujące: Hanka kupiła sobie garnitur o jeden numer mniejszy, Ewce zniknęły osłonki na nerki, a mi spadają z dupy spodnie. Ciągnę dalej na samych białkach i warzywach, Ewka podjada ziemniaki i chleb, a Hanka...
- W niedzielę na śniadanie zjem jajecznicę z chlebem, bo muszę. Na obiad schabowego z ziemniakami i kapustą, bo też muszę i zagryzę tortem czekoladowym, obowiązkowo. - popatrzyła na mnie wyczekująco.
- Mi to koło chuja lata, ja ciągnę dalej bez węglowodanów. - łypnęłam na nią rozbawiona.
- Ale kolacji nie będę jadła, bo dobrze się rano czuję, jak idę spać na głodniaka. - usprawiedliwiła się zaraz Hanka.
- Ja zjem schabowego z karkówki, normalnie już śni mi się po nocach. - wtrąciła się Ewka.
Zamilkłyśmy na chwilę i każda w myślach widziała swój talerz. Karkówa, schabowy, cyc kurski i wszystko, byle nie sałata.
- Długo nie wezmę jej do pyska, a tak lubiłam ze śmietaną na słodko. - skrzywiła się Hanka i wybuchnęła głośnym śmiechem.
Przypomniały mi się słowa mojego byłego męża, że jeden facet zrzucił straszna ilość kilogramów, bo przez cztery miesiące jadł tylko sałatę. Ja pierdolę, nie dałabym rady.

Po chwili ciszy Hanka znów się odezwała.
- Wiecie co, przecież dzisiaj meta, w sumie już możemy się napić wieczorem jakiegoś drinka, prawda? - na te słowa dostałam ataku śmiechu.
- Po jednym drinku pójdziesz spać, babo. Lepiej od razu zaprośmy do biesiady mojego Piotra i twojego Józka, bo kto nas odprowadzi do sypialni? - rechotałam.
- E, nie będzie tak źle. - skwitowała Ewka.
- To z chłopami, czy bez? - zapytałam.
- Co bez? Jakie bez? Gdzie już się szykujecie? - zapytał wchodzący do jadalni Piotr, pewnie cały w trwodze, że znów go zostawię z Miśką i pojadę z babami na dyskotekę.
Kołujemy flaszkę, pojedziecie z Józkiem do sklepu?

Po pierwszym polaniu...

- Taam pierdolisz, sze strasznie kopie.
- No właśnie tesz jestem sciwiona.
- Jesze nie działa.
- Haniu, oczko ci ucieka, pilnuj się.
- Wes nie pierdol, specjalnie mi dogryzasz. Ić wygoń syna sprzed komputera, bo jest późno!

Druga runda...

Amba. Hankę wziął Józek pod pachę, mnie Piotr, a Ewka jakoś tam poszła sama.

Kto po diecie kopenhaskiej wytrzymał trzy kolejki, o własnych siłach pomaszerował do wyra i nie miał kaca mordercy dnia następnego, ten jest dla mnie gościem nie do zajebania.

Pyszna pasztetowa

2011-02-23T08:14:00.001Z

- Paskudny dzień, nie wiem, jak to wytrzymam, a jest dopiero piąta! - Żaliła się Hanka od progu w siódmym dniu diety. Dniu bez kolacji.
- Idź spać o siódmej! - krzyknęłam z kuchni. Dotarła do mnie powłócząc nogami.
- Na chuj ja się w ogóle na to decydowałam. - zaśmiała się.
- Żeby tu było mniej, nie pamiętasz? - wskazałam palcem jej brzuch.
- Ach! - machnęła ręką, jakby chciała powiedzieć, że jej to lotto. - Wiesz co? Dzisiaj otworzyłam lodówkę, patrzę, a tam pasztetowa. Józek sobie kupił. Przytknęłam ją do nosa, rany, jak pachniała... - zawiesiła głos i przymknęła powieki. - Sama w życiu bym sobie nie kupiła, bo ja, kurwa, nie lubię pasztetowej, rozumiesz? Zatopiłam w niej zęby, tak tylko troszeczkę. - pokazała palcami, jak mało. - Z milimetr został mi w pysku i nie dałam rady tego wypluć. Jaka pyszna ta pasztetowa. - spojrzała w sufit wzrokiem pełnym uwielbienia i złożyła dłonie, jak do modlitwy. - A później Ola ugotowała chili con carne i nie wyjdę od ciebie, póki nie wpierdolą wszystkiego!

Przeżyłyśmy. W najbliższą sobotę meta. A w niedzielę umówiłyśmy się na karkówkę z grilla i jakąkolwiek zieleninę, byle nie sałatę, którą już rzygamy.

Na zdjęcia ogrodu musita jeszcze poczekać. Aura nie pozwoliła nam dopieścić wszystkiego na sesję fotograficzną.

Słów kilka

2011-02-17T22:31:00.002Z

Tadam! W końcu zapisałam się do szkoły i od dzisiaj jestem studentem Entry Level 3 w Derby College, a od 2 marca będę się pilnie uczyła języka angielskiego, ha!

Ale to jeszcze nic. Od poniedziałku jedziemy z Ewką i Hanką (sąsiadką) z dietą kopenhaską.
Wczoraj na obiad miałyśmy: gotowany szpinak 100 g, 1 świeży owoc, 1 pomidor.
- Ty, ale nie jest napisane, jaki to ma być owoc, cynie? - zapytała Ewka.
- Dwa lata temu jadłam jabłka. - odpowiedziałam mechanicznie, nie patrząc na jej szelmowską minę.
- Owoc, to owoc i jeden. Może być ananas? - zamrugała.
- Albo melon? - dołożyła Hanka.
- A czereśnię to nie łaska? - zapytałam przekornie.
- Jedną?! - krzyknęły chórem. – Chyba cię oko boli. - Hanka zakończyła dyskusję. Zostałyśmy przy jabłkach. W grupie jakoś raźniej się odchudza i śmiechu jest codziennie co niemiara, zwłaszcza przy omawianiu menu.

Ale to też nic. Mój samochód sam się przepoczważył na model z automatyczną skrzynią biegów. Normalnie jadę i...
- Ewka, dwójka! - ta jeb i mam dwójkę.
A wszystko zaczęło się od zaciągania przez nią ręcznego tuż po zaparkowaniu. Ja zawsze zostawiam na biegu, poza wzniesieniami rzecz jasna.
- No sama mi ręka leci. - broniła się, gdy znacząco wzdychałam.
W ogóle pękałam z niej na początku. W strasznym szoku jeździła na miejscu pasażera ciągle zaciskając powieki i depcząc niewidzialny pedał hamulca.
- Ciągle mam wrażenie, że zaraz w coś przypierdolimy. - usprawiedliwiała się. Też przez to przeszłam i wiem, jak czuje się kierowca siedzący na swoim miejscu bez steru.

Niedawno jechałyśmy autostradą, gdy nagle zaświecił się „księgowy”.
- Tu zaraz powinna być stacja, muszę dolać paliwa. - rzekłam pod nosem, zobaczyłam zjazd i nie zwalniając zmieniłam pas. Ewka popatrzyła na mnie raz, drugi i nagle całkiem bez emocji powiedziała...
- Zwolnij, bo nie zdążysz zatankować.

A na deser tekst Miśki, z którego lałam strasznie. Odwoziłam jej szkolną koleżankę do domu i strzygłam uszami, co panienki tam paplają. Miśka dumnie zakomunikowała Emily, że polski jest dla niej za trudny. Na co koleżanka przekornie odparła, że wcale nie.
- Ach tak? Dobrze, to powiedz szczyny.
Czyli już nie ma chrząszcza brzmiącego w trzcinie, są szczyny!

W następnej notce pokażę Wam mój odmieniony ogród. Harujemy z Ewką jak woły, by lato wokół domu było kolorowe.

I tak to. Idę spać, bo głodna jestem jak jasna cholera.

Ja pierdole

2011-02-01T18:48:00.002Z

Pukanie do drzwi wyrwało mnie z drzemki. „Aha, Andrzej” - pomyślałam. Wczoraj zapomniał zabrać plecak. Kurwa, jak można zapomnieć wziąć plecak? Nie wyobrażam sobie, bym zostawiła gdzieś torebkę! Enyłej...
Otworzyłam drzwi i nie patrząc kto za nimi stoi, bo tak puka tylko Andrzej, podreptałam do kuchni, by nastawić wodę na kawę.
- Przyniosłem Misi gołąbka – usłyszałam za plecami. A wczoraj mówił, że kupił gołąbki w słoiku i ponieważ wyobrażam sobie ile tych gołąbków może tam być, nieco się skrzywiłam, że też chce mu się dzielić, a i po co, do cholery?
- Ale po co, do cholery? - rzuciłam przed siebie.
- A, pobawi się. - odpowiedział. Z wytrzeszczem oczu odwróciłam się i opadła mi szczęka. Andrzej trzymał w rękach młodego gołębia. „No patrz, co za debil. Ile on ma w ogóle lat? Zabawkę dziecku znalazł!” Żyłeczki wystąpiły mi na czółko.
- Hej, ty masz, kurwa, ale dopiero nierówno pod podłogą! Dziecku ptaka, do zabawy??? I tu jest kot! Zgadnij, ile, kurwa, to stworzenie pożyje? Co ja jestem, fabryka horrorów, do jasnej szmaty? Weź mi to stąd!
Andrzej się zgarbił, jak to on w chwilach, kiedy chce rzec, że on tylko chciał dobrze...
- No, ja chciałem dobrze. Pomyślałem...
- Tam pomyślałeś. Właśnie wcale nie pomyślałeś. - przewróciłam oczami i znacząco pokręciłam głową.
Andrzej westchnął głęboko, pogłaskał struchlałego ze zgrozy gołębia, zrobił niepewny ruch w przód, w tył i znów w przód oraz rzekł, że w takim razie ulokuje go na trawie w ogrodzie.
- Halo, halo, tu baza, tu baza, wzywam rozsądek! - ryknęłam. - Koty, panie, koty!
- To do parku, nie?
- No raczej!
- Bzzzz, brrrrzzzz, grrrprrrr...
- Co?!
- Nic, tak sobie trzeszczę. - odpowiedział jeszcze bardziej zgarbiony.
- Ja wiem, że chciałeś dobrze, ale idź mi już stąd.
Taki fajny gest, nie? Się Miśka pobawi... Komentarz nasuwa mi się jeden i tylko ten... Ja pierdolę!

Się Stuhr wziął był i do mnie przyjebał...

2011-01-11T20:56:00.003Z

… i nie może się odpierdolu, bo ja ciągle śpiewu... te piosenku, z kwiaciarku i wieżu mariacku... oooraz z gołębiu...
A na rynku krakowsku Turnau śpiewu bardzu poetycku...

...I nie ma Tuwima, tfu, za to jest Szymborska... lalalala...lalala... Nie przesadzam troszeczkę? Nie przesadzam?
Chyba popatrzu za tu wodku wypitu... I posmieju sie z poetu Turnau:)

Rozmemłany Dudek

2011-01-03T20:28:00.001Z

Ewka z mojego kota zrobiła jeszcze bardziej zaborczego diabła. Diabeł na zimę dostał futro niczym norka, chodzi po domu, obnosi się ze swoja urodą, a my za Ewką ciumkamy i piszczymy na jego widok, jak wiejskie pizdy za mundurem. Coś strasznego.
Ewka przynosi mu po kryjomu schabowe, ryby z knajpy, a ja co rano patrze w michę, czy znów go nie pasie. Micha pusta, a kot ciągle grubszy. Do tego zdradza Ewkę z jej rozpieszczaniem, bo nawet nam bezczelnie łapą wygarnia żarcie z talerza.
Ewka, nie karm kota podczas obiadu, bo zobacz, co on robi – zepchnęłam Dudka ze stołu. Miłość miłością, ale bez przesady.
- Ale on tak prosi – Duda w tym czasie przeskakuje z krzesła na krzesło, gdzie się da, to na kolana, gdzie się nie da, jak u mnie, to na oparcie i podpiera się o moje plecy. Kurwa. Albo jeb na stół. Ludzie, ja miałam tak dobrze wychowanego kota!

Micha stoi pełna, ja kroje warzywa, a kot dostaje wścieku, bo ona na pewno coś dla mnie zaraz będzie miała. I hop na meble oraz bezczelnie do dechy, ja go jeb po ogonie i wypad. I tak w kolko. Wylizał mi galaretę. Normalnie wypił wodę z dwóch misek. A dwie ponadgryzał chyba rano, jak się ścięły. Chuj, zjadłam, bo się nie brzydzę, ale tamte wychlane były do wyrzucenia.

Ewka tak go rozpieściła, że jestem zła. To taki mądry kocur jest, że aż szkoda. W Nowy Rok, gdy przyłapałam ich na wspólnym konsumowaniu, przy czym Duda siedział na stole, a Miśka prawie też wysapałam, że kurwadośćtego.

Duda przestał mieć frajdę z puszki, suchego i surowego mięsa, gdy pani gotuje. Zaczął być upierdliwy i szukać gruszek na wierzbie. A tej małej mojej w to graj i cała nauka w las poszła.

Ewka przeprosiła i wyjaśniła, że tęskni za swoim Nyny, fretką i tym mnie trochę udobruchała, że dlatego rozpieszcza Dudka. Zaraz ale wrócił mi rozum – Mówiłaś, że Nyny wydzielałaś rodzynki, tak?
- No bo nie może za dużo.
- No to moja kota nie może jeść tego z knajpy i tobie z talerza.

Ustaliłyśmy, że to z knajpy, czego nie da się wyrzucić, bo serce pęka, będzie lądowało na końcu ogrodu dla przygodnych kotów, a jak się Dudek tam zabłąka, to inna bajka.

A poza tym zauważyłam, że Dudę zbiera na czułości wylewne, gdy leżę w łóżku. Jakby chciał mi cos wynagrodzić. Może tę konspirację z Ewką?

Za kotem, jak za babą, nie trafisz, panie...

Tooth Fairy

2010-12-29T21:47:00.002Z

- Na dole jej wyrwałaś, a na górze nie możesz? - zapytała Ewka znad głowy Miśki rozdziawiającej japę. W japie dyndała jedynka.
- Ty, ale tamte były mniejsze. Ten mnie jakoś przerasta. A co, jak pociągnę, nie wyrwę, a ta się zbiesi i już więcej nigdy nie da? - schowałam ręce za siebie.
- To ja jej wyrwę! - wyrwała się Ewka.
- Nie! - odpowiedziała jej Miśka.

I kicha. Miśka się tak zbiesiła, że nawet nie dawała pomacać, jak bardzo się rusza. A jak już dała, to obiema rękami chwytała łapę macającą i niemal na niej wisiała. Nie było szans na akcje z zaskoczenia, no i ja wcale nie chciałam się jej podjąć. Tymczasem dzieciak męczył się już na maksa. Pamiętam moje jedzenie z dyndającymi zębami. To boli, ale ten ból nie jest przeszywający, raczej taki drażniący i zachęcający, by jeszcze tam pogmerać językiem. I ja moje zęby wypychałam językiem, Miśka jest trzęsidupa.

Poszłyśmy dziś zatem do dentysty. Panie recepcjonistki ubawiły się po pachy, że z czymś takim i że mam jej dać jabłko, to ząb wyleci. Wytłumaczyłam paniom, że z moją córką owo nie przejdzie, nawet kanapkę rwie w rękach na drobne, a resztę bokiem, bokiem, albo wcale nie chce jeść.

Dostałyśmy się na godzinę 14.00. Pani dentystka, albo Pakistanka albo Hinduska ze swą wymową już położyła mnie tam na cycki. Absolutnie nie chodzi mi o znajomość angielskiego, wszak sama do orłów nie należę, ale właśnie wymowa. U mojej babci na podwórku latał taki Cygan – Cyklop. Pytanie „co chcesz” w jego wykonaniu brzmiało „to tet”. I słowo daję, że myślałam, iż mam klona Cyklopa przed sobą. Tu tłumiłam chichot, tu rozluźniałam miśkowe małpie czepianie się ręki dentystki niczym gałęzi.

Dostała porcję żelu znieczulającego na dziąsła, co obfitowało zaraz w ślinotok oraz oczy jak pięć złotych, bo dziecko było w szoku, co się dzieje z jej japą. Japa zasnęła. Język wciskający się gdzie nie trzeba również. Ząb został delikatnie wyjęty, a dziecko niemal wyrwało pani fiolkę z prezentem dla Tooth Fairy z rąk i chciało dać nogę, ale pani doktor złapała za oszewki i wcisnęła wacik w dziurę.

Na ulicy dziecko, mocno ściskając kartę przetargową dla Wróżki Zębuszki i z tym wacikiem zaciśniętym w ustach zapytało:
- hm hm hm hm? (ku-pisz-mi-cos?)
- Kupię ci, kupię....

Update

IIIIIIIII, jakie to cudne zakradac sie pod te poduszke, ja delikatnie podnosic i widziec ten lezacy tam zabek. Ja pierdole, jak mnie to wzrusza. Juz bym ja obudzila i piszczala...Byla, byla!:)))))
Ostatnio rozbroila mnie Peppa Pig, to jest bajka nad bajki. Seans o Wróżce Zębuszce dal Misce obraz, jak ona wygląda. Okazuje się, że Tooth Fairy, to miniaturka Miski. Wiedzielicie w ogole o tym?;)

Wigilia, gwiazdor, York i sos gołąbkowy

2010-12-27T23:22:00.003Z

Wigilia w tym roku była u nas krótka. O osiemnastej wróciłyśmy z knajpy, usmażyłyśmy karpia, jakąś długą rybę wyglądającą jak węgorz, jeszcze inną z czerwoną skórą, białą kiełbasę i zalałyśmy w kubkach czerwony barszcz z torebki.
Raz, że przez te chrzciny nie miałyśmy czasu na przygotowanie tradycyjnej uczty, dwa, że Ewka chętnie przystała na mój „rybi targ”.
Wszystkie trzy byłyśmy padnięte po kolejnym dniu spędzonym przy garach. Nazajutrz miały być te nieszczęsne chrzciny. Miśce wzięłam komputer do knajpy, więc nie latała między nami ze swoim upierdliwym – ja też chcę coś robić – tym bardziej, że ona to by chciała od razu gotować, a nie tam kroić ziemniaki czy obierać marchewkę.

Po posiłku dziecko tradycyjnie zaparzyło kawę dla Mikołaja, który ma tyle roboty przez całą noc, że chętnie się napije. I ten Mikołaj co roku pije tę miśkową kawę oraz zjada ciasteczko, a ona przez to wielbi go jeszcze bardziej. Zaraz po zrobieniu kawy panna bez słowa ponaglenia poszła się umyć, ubrała piżamę i wskoczyła do łóżka. Przecież Mikołaj nie przyjdzie, póki ona nie zaśnie, nie?

W mordę, człowiek się nagimnastykuje, nakombinuje, a laury zbiera jakiś gwiazdor w czerwonym. I jeszcze później, jak się staremu niechcący wymsknie, że coś tam kupił, to zjeby, bo to przecież Mikołaj. Kochany Mikołaj.

Teraz zacytuje Wam tegoroczny list Miśki do Mikołaja. Do tego od choinki, bo do tego od 6 grudnia już wcisnęłam na strych, żeby się gdzieś nie zawieruszył i mała szelma nie znalazła. Jej próby pisania po polsku mnie rozwalają. Cudne to jest.

„Drogi Mikowayu ya cie prosze shebish ty me daw pyeska.” Kupa serduszek, słoneczek i gwiazdek w załączeniu. Jak widać samodzielnie nie umie zastosować litery „ł” i w ogóle te kombinacje. No padłam na cycki drugi raz. 6 grudnia chciała m.in. „grubom kolorowanke z my little pony”.
Ten Mikołaj zesłał mi złotą myśl. Miśka super zapamiętuje spellings. Będziem trzaskać podwójny. Angielski i polski.

Piesek był na baterie i ze smyczą. Ona nieco zawiedziona, bo marzy o prawdziwym. Ja zresztą też, ale nie teraz. Może latem weźmiemy szczeniaczka yorka. Zawsze kochałam wielkie psy, dziś jestem na nie za leniwa, wiem ile przy nich zachodu. A taką małą dupę to wyprać, wyczesać łatwo, pod pachę zabrać ze sobą wszędzie. Podziamie, powarczy, po pyskach się poliżemy... Uchów nie odgryziemy.

Na chrzcinach największą furorę zrobiły moje gołąbki.
- Wszystko, pani, było pyszne, ale te gołąbki to poezja, niech pani poda przepis. - nagabywała mnie gospodyni. Nie zdradziłam, niech je u nas w knajpie. Może kiedyś przypadkowo trafi na mój blog, to przeczyta, bo Wam mogę go podać.

Moja babcia i mama robiły gołąbki bardzo prosto. Na kilogram mięsa wołowo - wieprzowego, siedemset pięćdziesiąt gram ryżu, cebula w kostkę, sól i pieprz. Gotowały w bulionie. Potem go odlewały, dodawały przecier pomidorowy i taki rzadki sos wlewały do gołąbków.

Mnie w Grecji Olga pokazała, że farsz będzie lepszy, gdy dodam świeży koper i nać pietruchy. Miała rację. Poza tym, że przerzuciłam się na mięso mielone drobiowe, pozostawała kwestia tego wodnistego sosu. Grecy przygotowują biały kwaśny. Robiłam ze śmietaną, zagęszczałam i było ok. Ale był nijak nie związany z gołąbkami. Nie miał dostatecznego aromatu tej kapuchy. No coś mi wiecznie w nim nie pasowało. Aż znalazłam prosty sposób. Gotuję więcej liści kapusty. Potem miksuję je z bulionem, dodaje przecier i powstaje gęsty, jasny, kapuściano - pomidorowy. Bez zbędnego kombinowania, tanio i prosto. Polecam.

W Nowym Roku życzę Wam samych sukcesów. Sobie też, bo po raz pierwszy mam noworoczne postanowienie... Rzucam palenie. Przestalam lubić fajki i naprawdę chce sie z nimi rozstać. Skorzystam z darmowego programu każdej angielskiej przychodni i... Trzymajta kciuki, bo ja dam z siebie wszystko:)

Wam cudownych swiąt, a księdzu Pająku karpia ościstego i choinki kocim szczochem pachnącej

2010-12-22T22:58:00.005Z

Od kiedy nastały mrozy trzaskające mam nowy budzik. Codziennie o siódmej piętnaście rozlega się najpierw w domu, a później na podwórku psie ujadanie. To pięcioro moich czworonożnych sąsiadów. Zwierzęta wypuszczane są teraz bardzo rzadko, toteż wystarczy, że Miśka zeskoczy z trzech ostatnich schodów sunąc na dół, by psy chórem chaukały, bo ich aktywność wzrosła wraz z ograniczeniem wybiegu.
- O, dziargoty już wstały, to na mnie też czas – mruknęła Ewka pod nosem, zebrała pościel z kanapy i poczłapała do mojej sypialni. - Ja pierdolę, co za dziargoty, jak ona z nimi wytrzymuje – idąc mruczała pod nosem. Zaśmiałam się w głos z określenia dziargoty i zastanowiłam się przez chwilę, skąd Ewka to zna? Przecież to iście żyrardowskie powiedzenie.
- Jak to skąd? Przecież na Mija tak mówiłaś – chichrałyśmy obie.

Mnie to nie przeszkadza, mózg nie odbiera dziargotania jako hałasu czaszkę miażdżącego. Ale nie wiem, czy dałabym radę żyć pod jednym dachem z pięcioma psami oraz ich ujadaniem. Chyba jednak nie. Wystarczy, że Miśka przejdzie z altu na sopran i mam dość. Ta to ma naprawdę świdrujący głos.

Tegoroczne święta przepracujemy. Niby Wigilia wolna, ale zależy dla kogo. My do południa musimy dopiąć na ostatni guzik imprezę „mszalną”. Te kurwa, chrzciny, śluby akurat na święta, rozumiecie. Nie pisze o tym dlatego, że muszę pracować, po prostu dziwię się, dlaczego ludzie wybierają zimne miesiące na pochlewańsko zamiast ciepły majowy wieczór na ten przykład.

Nasi goście zmuszeni zostali chrzcić swoje dzieci w polskim kościele w Nottingham, bo ksiądz Pająk w Derby im tego chrztu odmówił. Zgadnijcie dlaczego. No, dlaczego klecha może odmówić udzielenia sakramentu? Może? Chuja może, jest Konkordat, nie? Ale tutaj nie ma konkurencji, abuehehehe. Dlatego im odmówił, bo nie biorą udziału we mszy co niedzielę. O! I chuj.

Bierze owieczki pod but z myślą, że jak co (przykład chrzcin), to przyjdą w łachę, dostaną w skórę i się naprawią. A owieczki wywalają laskę i bardzo dobrze.

Ksiądz Pająk nawet potrafi wytknąć komuś, że koszyk na Wielkanoc jest za biedny. Kurwa, taki bezczelny. A ta wiara jak cielęta idzie tam do niego, słucha tego pierdolenia oraz grzmienia, że więcej potrzeba, daje, idzie do domu w lepszym nastroju. Kowalski w kościele był, na tacę dał. Zaraz będzie leczył kaca, żonie pierdolnie za byle gówno, ale on w kościele był, jest dobry. Kurwa.

Mimo tej smrodliwej aury, kochane moje owieczki ((;), życzę Wam bardzo wesołych, magicznych i niezapomnianych świąt. Byczenia się do bólu, zero nieproszonych gości, zero najmądrzejszych teściowych, zero tatusiów, co się właśnie będą jak mikołaje dzieciom objawiać, jak gdyby nigdy nic. Zero kwasów przy wigilijnym stole, że ty mi, kurwa wisisz jeszcze trzy dychy, chuju, pamiętasz? Zero zdenerwowanych gości, bo taksówki nie przyjechały na czas...
Kupy prezentów, chociaż symbolicznych, to takie cudne. Kupę ciepłych słów. Serdecznych gestów, podszczypywania po dupie, śmiechu do rozpuku i wesołego, pijanego karpia.:))))

Gdzie dwie kucharki tam cztery cycki

2010-12-15T18:38:00.001Z

Znów pracuję w kuchni. Jebana gastronomia. Tym razem jestem ale szefem, hihihi. Dwa razy w tygodniu mam dyżur, a kilka razy wpadam tylko podczas, gdy Miśka jest w szkole, by ugotować to, co się kończy. Resztę dyżurów bierze Ewka. Nikt nie robi mi problemów, jeśli muszę zabrać ze sobą Miśkę. No jest zajebiście. Bardzo domowa atmosfera, szef normalny, bo grzeczny i kulturalny.

Trzy tygodnie temu, w niedzielę zadzwoniła do mnie sąsiadka, że na gwałt potrzebny jest kucharz. Ewka właśnie robiła dziary, a nazajutrz miała iść do roboty w fabryce, która robi bukiety kwiatów dla supermarketów. Słyszałam o tej pracy bardzo złe rzeczy. Jeśli danego dnia jest duże zamówienie, ludzie pracują nawet po dwanaście godzin, a następnego po dwóch mogą być odesłani do domów. Co rano przed fabrykę wychodzi brygadzista, czy manager i wybiera sobie ileś tam pracowników, a reszta won. Jak na targu żywym towarem. Przeszłam przez taki system w innej fabryce, więc wiem, co się czuje. To jest cholernie upokarzające, ale co zrobić, jeśli się chce pracować? Przez ten nieludzki system godzinowy nigdy nie brałam pod uwagę pracy przy kwiatach. Ewka na to poszła, ważne dla niej było zatrudnienie. Zresztą nie ma żadnych zobowiązań oprócz klientów na dziary. Jak pisałam wcześniej, zainteresowanie jest bardzo duże, ale większość z tych ludzi wybiera wzory i chce się dziarać na wiosnę. Proste, zima to paskudny okres pracowy, a jak się nie zarabia...

Enyłej, sąsiadka wysłała po mnie szefa, żebym zapoznała się z menu, kuchnią i jutro bym zaczęła. Ja panika w oczach, no bo, kurwancka, Ewka na kwiaty, ja od 12.00 do 21.00, a co z Miśką? Tymczasem coś mi mówiło, że trzeba łapać tę okazję. Z pomocą przyszedł mi Andrzej, że odbierze dziecko – spoko.

Następnego dnia Ewka z płaczem wróciła do domu przed ósmą rano. Managerka z agencji nawet nie zabrała jej z miejsca, gdzie się umówiły, bo tamtędy przejeżdża i sama zaproponowała, że ją podrzuci. Było mi jej cholernie żal. Nawet nikt nie pozwolił jej się wykazać, a już ją olali. Szukając w Polsce zatrudnienia przeszła przez piekło, bo było, że za stara, albo delikatniej, za wysokie kwalifikacje – ta, jasne. A to jest baba szatan, jeśli chodzi o robotę. Pracowałam z nią w Polsce, więc wiem. Stąd te łzy i ten zajebisty ból.

Nigdy nie rozczulam się nad rozklejonym człowiekiem – ty moja biedna, sredna, bo to dopiero rozpierdala, a ja nie umiem gładzić po główce.
Wzięłam się pod boki i mówię, że bardzo się cieszę i że to tak musiało być.
- Ewka, ja nie mogę pracować przez siedem dni w tygodniu, ale ty przez pięć najmniej potrzebujesz, nie? - pokiwała głową i wciągnęła gila. - No to kobieto mamy zajebiście. Kuchnia nasza, co?
Teraz przynajmniej ma zagwarantowaną pracę przez pięć dni w tygodniu. Moi stali czytelnicy wiedzą przez co przeszłam rok temu, pracując po jeden, dwa, w porywach trzy dni w tygodniu.

***
- Trzy razy flaki, ale gość prosi bardzo, bardzo, bardzo gorące! - Kelnerka przewróciła oczami.
- Tu się nie podaje ciepłych zup – szczeknęłam mieszając w bigosie. Zupę trzeba sobie przecież dmuchać na łyżce. Ewka jest tego samego zdania, więc również przewróciła oczami.
- Zara doleję mu lawy z wulkanu – prychnęła, a my wszyscy padliśmy na podłogę.

Tyle u nas. Nie będę Wam jeszcze składać życzeń świątecznych, bo wracam do częstszego pisania. Było mnie ostatnio mao, ale dlatego, że zmieniałam menu knajpy i ciągle mieszałam w garach. Narka:)

Pizza, pół świni i Ewka z religią

2010-12-02T21:58:00.002Z

Jedna z kurdyjskich knajp w Derby ma tak zajebistą pizzę, jak u Pandelisa w Pierusie.
Taki sobie niepozornie wyglądający bar, a żarcie naprawdę super.
Zaparkowałam przed wejściem i poszłam zamówić jedną średnią na wynos. Wyszłam zaraz na ulicę na fajkę, a Ewka do mnie ze śmiechem:
- Patrz, nawet ma po polsku napisane „najleprze smaki” hihihi.
- O kurwa, faktycznie. - rechocząc gapiłyśmy się na szybę wystawową.
Za chwilę wyszedł do nas z metra cięty Kurd. Szef lokalu.
- Ojezu, Arab... - Ewka zacytowała słowa z ostatnio oglądanego przez nas filmu „In side man”.
- Zamknij się - syknęłam tłumiąc śmiech.
- Wszystko w porządku? - zapytał z metra cięty Arab, tfu, Kurd.
- Tu jest błąd – przylepiłam palec do litery „r” - powinno być „s” - łypnęłam na niego siląc się na powagę.
- To pisała jego żona, zna perfekt polski, ha, ha, ha! - Wskazał na wchodzącego właśnie do knajpy faceta.
- On kłamie! - odszczeknął się wchodzący do knajpy facet.
Weszliśmy za nim. Szef usiadł przy stoliku, ja położyłam pieniądze na barze, Ewka stała przy wejściu. Obsługujący mnie Kurd zapytał o co było kaman tam na ulicy. Wyjaśniłam, że mają błąd w pisowni. Temu też uśmiechnęła się gęba i on będzie wychodził zobaczyć. W tym momencie szef szczeknął coś w deseń:
- Szakala kyrrynsyntra! - i Kurd cofnął się za ladę ze słowami – szarap.
Ja z Ewką omal się nie położyłyśmy ze śmiechu. Przez całą drogę do domu naśladowałyśmy ichni język i szczałyśmy w gacie.
Zdaję sobie sprawę z tego, że polski dla nich jest równie egzotyczny, ale dla mnie ichni bardziej.

Następnego dnia zaparkowałam na osiemsetnej ulicy od centrum z pewnością, że tutaj mogę. Przecież wcześniej kilka razy tam parkowałam i nic. To jest jedna z ulic prowadzących do dużego parku. Dostałam mandat. - Co jest, kurwa? - wyjęłam zza wycieraczki starannie owinięty folią długi na pół metra świstek. Bluzgając na czym świat stoi już chciałam wsiadać do auta, gdy zaczepił mnie młody Pakistańczyk.
- Poczekaj chwilkę, zaraz ci coś dam. - oddalił się za winkiel do warsztatu samochodowego. Ja w tym czasie dojrzałam tabliczkę z informacją, iż parking tylko dla mieszkańców.
Przyniósł mi kartonik, zdrapał kratkę z odpowiednim dniem, miesiącem i rokiem, podpisał i poradził, żebym pokazała to w mandatowni, że tego dnia byłam klientem warsztatu.
- Jakąś czekoladę mu podrzucimy, co? - zapytała Ewka.
- Albo pół świni. - zarechotałam.
- Ty wredna antyreligijna pindo! - zganiła mnie. - Popatrz jacy oni są ludzcy, Polak by się z ciebie śmiał, że zaparkowałaś na jego posesji i dostałaś mandat. Wstydź się.
Nie wstydzę się bo ludzie byliby równiejsi i lepsi, gdyby nie ta jebana religia...

Jak sie robi cover...

2010-11-21T21:47:00.006Z

Troche szczeka opadla mnie, zonie Arka i jemu, jako zainteresowanemu.
Przyszedl z czyms tam. Porozlewana farba, ach, szkoda gadac. Ewka polozyla odbicie kalki wzoru, ktory wspolnie z Arkiem wybrali.

Potem sie zaczelo...
A po trzech godzinach zostalo to...
Arek oniemial, ja tez, a Ewka byla zadowolona. Zawsze najbardziej cieszy sie z fajnych efektow krycia badziewnych tatuazy.

te koty wkurwiaja

2010-11-19T22:29:00.003Z

Dzięki ostatnim intensywnym opadom deszczu odkryłam, że mam dziurawy dach. Woda lała się z niebezpiecznego miejsca, włącznika światła podwieszonego do sufitu w łazience. Oraz z futryny drzwi do niej prowadzących.
Akcja była błyskawiczna – prąd, dziecko i za dwa dni dekarze w domu. Okazało się, że nie ma co łatać, trzeba wszystko wymienić.
Panowie zjawili się w słoneczny poranek i jęli montować rusztowanie... A mój biedny kot wpierdolił się w szok. OBCY NA NAS NAPADLI! Po czym „bohatersko” schował się w mojej sypialni pod suszarką do bielizny. Podczas lanczu panów wyniosłam go na rękach do ogrodu, żeby chociaż szczochem rzucił, ale zaliczył tak zwany czajniczek i jak strzała puścił się pod suszarkę.
Późnym popołudniem już go chyba jajca ostro gniotły, bo dyndał przy klapce i nasłuchiwał. Aż zrobiło się cicho, kot wyleciał i prawie było słychać – siurrrr, prrryt i ojakfajnie!
Za to następnego dnia „OBCY” go zaskoczyli, gdy był na obchodzie. A Duda to kot, który nie łazikuje po okolicy kij wie gdzie i nie znika z domu na dłużej niż pół godziny. Ciągle mnie to fascynuje, bo w poprzedniej chacie znikał nawet na ponad dobę. Tutaj obejdzie płoty, porozgląda się, czy jakiś uzbrojony - ten tego – nie czai się i nie dybie, a resztę życia spędza w domu. Kot indywidualista – myśliciel – leser. Z drugiej strony wcale mu się nie dziwię, ma tu grono babów, które samym swoim jestestwem bawią go do rozpuku. A jeszcze można im bezkarnie pazurami po łapach pojeździć, bo się pchają wiecznie i ciumkają.
- Ewka, nie ruszaj ręką, zaraz puści. Dudunio, nie gryź!
- To szatan jeden!
Kota „rzondzi”, sztwasz twa rasztwa.
Ale o czym ja chciałam? A, o OBCYCH.
Latali po rusztowaniu i walili w dach tak, że w łazience popękał sufit. Jak to u mnie, jedno się naprawi, drugie spierdoli.
Załamując ręce pomyślałam o kocie, jak on sobie z tym radzi. Tam, pod suszarką. Niebyłogo. Japierdolę, oblatałam cały dom. No nie ma. Znaczy wejść nie może. Wybiegłam do ogrodu i na wstępie dostałam odłamkiem dachówki w centrum czachy. Nie bolało. Na końcu płotu z dziury wystawały białe wąsy i pistacjowe oczy.
Punio, mój miciuniu kochany, syneczku, chodź. - lazłam w błocie. Zapomniałam dodać, że padało. No dobra, rzęsiście mżyło, ale było brzydko i no kurwa na deszczu, wilki jakieś. Wystawił twarz, złapałam obrożę, jeb go w górę i na ręce oraz skokami, po rozkopanej ziemi pod sianie trawy do domu dziada. Ten zobaczył pana na drabinie, wbił mi zadnie pazury w brzuch, przednie w nadgarstek, a jak się już wczepił w me ciało, to jeszcze jął wierzgać. Dzizaskurwajapierdolę! Przypierdolić w skrzynkę na listy, to jest naprawdę pryszczydełko. Doniosłam go do progu kuchni za jedną łapę. Reszta kota wierzgała. Puściłam, spierdolił na górę i chuj mnie interesowało gdzie, opatrywałam rany. Brzuch miałam rozpruty, nadgarstek boleśnie podziurawiony.
Położyłam się w salonie opatrując rany. Przyszedł, mimo strachu, bo obcy jeszcze nie poszli. Z miną – ty, ale dałaś popis, jak Indiana Dżons. Wiesz, fajnie... Sapnął sobie i poszedł spać.

To tyle, a co u Was?;)(To przenosnia, ale gdyby ktos bardzo chcial sie podzielic nowinami, to zapraszam na poczte;))
Bo u mnie ponadto...

i straszny film. Gdy prezes paczy...

Haha;>

mamo jeszcze raz

2010-11-13T02:00:00.002Z

Ta kobieta ma tyle lat, co Madonna.
Szukalam ostatnio inspiracji i przypomnialam sobie o niej. Jest niezwykla.

A co u mnie?
Ja pierdole. Galarete dzisiaj gotowalam oraz przyszedl chlopak na dziaranie rekawu.
Akcja byla blyskawiczna.
- Ty wez stad Miske.
- Miska! Na gore poszla! ( nosz ku...)
- Ide, mamusiu! (idzie)
A ja postawilam durszlak w zlewie, zdjelam z palnika gar z gotujaca sie galareta i... wlalam wszystko do durszlaka... I jak patrzylam w odplyw, gdzie znikala ta woda. Ja pierdole!
Wrzasnelam po chwili.
Kierownica wpadla i tez patrzyla. Bo przeciez to nie mogla byc prawda!
- Moze w kolanku pod zlewem jest jeszcze cos - rzekla.
- Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! - zlapalam sie za glowe.
Kurwa, nie mam nic na swoje usprawiedliwienie! Nic!

new tatoo

2010-11-09T22:07:00.003Z

Wiecie co? Gdy 27 października wyjeżdżałam z Niemiec, serce mi krwawiło. Zostawiałam tam przyjaciół, którzy namawiali mnie na zamieszkanie obok nich, no i poszwargotać mogłam sobie tam na luzie. A tutaj? - Pierdol tę Anglię, przenies się do nas, - huczał Artur. Ale jak? Znów zostawić wszystko? Kurwa, dziecko do szkoły chodzi. Jestem taka szczęśliwa, że uczy się angielskiego. No bo umówmy się, co ten niemiecki? I mój dom. Mój dom z ogrodem. Siedem miesięcy na niego czekałam, i wydeptałam go własnymi stopami na obcej ziemi. Tak zebrać graty i pojechać?
Smutno mi było, że już się tak nie da.
A samotność dawała mi coraz bardziej po duszy. Miałam tu kiedyś znajomych, ale szybko się odsuneli, gdy się okazało, że za szybko dałam sobie radę. To na początku bawi, potem mierzi, następnie przeraża...
Kiedy zdajesz sobie sprawę, że nikt nie chce cię odwiedzić nie dlatego, że jesteś głupią cipą, tylko że być może masz lepszą kuchenkę, to to jest dla mnie dno.
Wpadłam w czarną dziurę... (Daisy, dziekuję Ci za pomoc w trudnych chwilach)
Na krótko.
Zawsze mówiłam, że los wystawia mnie na próbę, ale na koniec jest łaskawy. Tak na zasadzie – no, zobaczymy, stara, czy kości ci się nie zastały i jeszcze umiesz podjąć ryzyko.
Oraz, że szansę trzeba umieć wykorzystać.
Zadzwoniła do mnie załamana kierownica, że lato się skończyło i dynda w tym studio tatuażu codziennie bez celu, a rachunki rosną. Klienta zaś ani widu.
- Dawa, przyjeżdżaj. Kurwa, do fabryki se pójdziesz pracować, a poza tym dorobisz na dziarach...
Strzał w dziesiątkę. Dziary idą jak świeże pieczywo i jak tak dalej pójdzie, na wiosnę otworzymy studio. Grafik zajebany. Polonia oszalała, a zwłaszcza chłopaki do poprawek badziewnych, więziennych tatuaży.
Ja dziaram na sztucznej skórze. Pierwsze linie były masakryczne (kropki trzęsącej się ręki)
- Bo stoisz nade mną! Idź sobie – odsunęłam maszynkę od skóry.
- Dobra, zaraz pójdę, ale jeszcze pociągnij te trzy linie na brodzie – uśmiechnęła się kierownica wskazując szczegóły mikołajowej brody.
Który to mój zawód w życiu? Ja pierdolę, nie wiem, ale mam nadzieję, że zatrzyma mnie przy sobie na dłużej...

Mój dół i moje bary

2010-10-30T20:33:00.000+01:00

Mam pięknego doła. Funkcjonuję na zasadzie, że muszę. Przede mną wielka sprawa. Chcemy z kierownicą otworzyć tutaj pewien interes, a ja dostaję dreszczy, że jak nie wyjdzie, to się chyba pochlastam. Pojutrze odbieram kierownicę z lotniska i zacznie się latanie. Boję się, że coś spierdolę. Że coś pójdzie nie tak, a ja zawsze na żywioł i na zasadzie, że musi się udać.
Wyłączyłam komentarze, bo widzę, że sobie z nimi nie daję rady. Sorki Bea:).
Nic więcej nie umiem napisac, bo mam pustke we lbie i autentyczny strach. Jaja jajami, ale czy moje bary są na tyle szerokie i mocne? Kurwa, trzymajcie kciuki.

2010-10-29T21:26:00.003+01:00

Ile ja mam Wam do opowiedzenia. Juz nawet samo zycie Artura z cyrkiem Pinder trzeslo moja szczeka. Masa rzeczy, naprawde. A jak chcialam to jakos pozbierac, to jeb, kierownica przyjezdza... Slowo, ze nie umiem sie pozbierac.
Ale tak se moim zadedykuje....

Ja bardzo prosze uwaznie posluchac rapera;)

Legnickie i leniwe

2010-10-22T20:19:00.002+01:00

Produkuje pierogi LEGNICKIE. Duzo pierogow LEGNICKICH. Oni lubia je jesc. Ja nie lubie. Robic tez, ale robie. Dla nich.

Jedza, sa pyszne. Opowiadam anegdote Wojtka Manna, jak jadl legnickie w Legnicy, a nie ruskie. Legnica plus Ruscy rownalo sie koktail molotowa.

- Hahahaha! - Artur reaguje na anegdote i za chwile dodaje, ze fakt... w Legnicy nigdy nie bylo ruskich pierogow. Zawsze nazywaly sie LEGNICKIE.

- A wiesz jak wygladala Legnica z lotu ptaka? - zapytal nabijajac na widelec kolejnego LEGNICKIEGO.
- Jak?
- Jak patelnia z pierogami. Po lewej ruskie, po prawej leniwe...

Do Szkoplandii

2010-10-19T11:47:00.002+01:00

- Jejku, zobaczę Miśkę! - awcholere pisnęła do słuchawki.
- Jejku, zobaczę Artura! - pisnęłam i ja, po czym wybuchnęłyśmy śmiechem.
- Miśka, ciocia mówi, że będziesz tam miała dwóch kolegów w twoim wieku.
- E, ale oni mają chłopanckie zabawki... Znaczy chłopczyskie. - fuknęła. - A ja prawie nic nie mogę wziąć, bo to WAŻY! - byłyśmy świeżo po segregowaniu rzeczy na wyjazd.
Położyłam na kupkę kredki, kolorowankę, zeszyt z ćwiczeniami, blok i książeczkę do czytania. Miśka dołożyła cztery kucyki pony, te największe, domek dla pet shopów wraz z inwentarzem (!), a gdy wracałam z torbą właśnie układała pudełka z puzzlami.
- Zwariowałaś?! Gdzie chcesz to wszystko upchnąć? - torba wypadła mi z rąk. Znaczy torebeczka podręczna. - Dziecko, my jedziemy tylko na tydzień i nie możemy wziąć tego wszystkiego, bo będzie za dużo ważyło.
Ciężko było. Kucyki będą za nią płakały, pet shopy będą płakały, puzzle też, a na końcu okazało się, że i domek będzie płakał.

Dudek zostaje u siebie z Andrzejem.
- Andrzej, ale masz spać na kanapie, bo jak będziesz spał w moim, albo mamy łóżku, to ci Dudek najszczy do ucha! - ostrzegła Miśka.
- Buahahaha, dlaczego do ucha? - roześmiał się.
- No bo jak położysz głowę na mojej albo mamy poduszce, to zobaczysz, bo to są wszystkie poduszki Dudusia.

Brechtaliśmy z tego ucha do końca dnia. My tak o tym szczaniu, a Duda to taka porządna kota. Wywołujemy tego wilka, wywołujemy...

Jutro rano wyruszamy do Szkoplandii. Auf wiedersehen.;)

Jak psu? Wypchaj się!

2010-10-14T13:07:00.001+01:00

Robię sobie kanapkę z kiełbasą żywiecką. Trochę mocuję się z zerwaniem z niej skórki. Kurwa, klejem ją przyklejają, czy co? Kroje trzy plasterki na kromkę i czwarty dla kota hipnotyzującego każdy mój ruch. Rzucam mu plaster obok miski. Wącha, patrzy na mnie, znów wącha i siada ignorując kiełbasę. Biorę kanapkę, podnoszę koci plaster i udaję się do salonu. Siadam na sofie, kot siada koło mnie. Za chwilę bezczelnie wciska mordkę między moje usta, a kanapkę. Udaję, że odrywam kawałek kiełbasy z kanapki, a urywam z tego podniesionego plastra. Majstruję przy tym tak, że sama się z siebie w duchu śmieję. Podaję mu, jest pyszne. Tak, zdecydowanie ja mam lepszą kiełbasę na kanapce od tej, którą rzuciłam mu tam koło michy, jak psu...
Update:
O, o, o! Tutaj widać piastuna:)